tag:blogger.com,1999:blog-56461085570883242102011-07-08T13:06:14.649+04:00သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.comBlogger851100tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-69829392261185194092009-09-10T19:55:00.014+04:002009-09-10T20:22:36.438+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/SqkijOIKYVI/AAAAAAAAAZk/AyaXF2-dX24/s1600-h/bye.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 148px; height: 198px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/SqkijOIKYVI/AAAAAAAAAZk/AyaXF2-dX24/s320/bye.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379869218353865042" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" ></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >တြဲလက္ေတြ ခိုင္ခိုင္ျမဲ၊ ဘယ္ေတာ့မွ မခြဲေၾကးေနာ္လို႔ ေျပာခဲ့ၾကေပမယ့္ ဒီေန႔ေတာ့ တို႔ေတြ မ်က္ႏွာလႊဲ လမ္းခြဲလိုက္ ၾကတာပဲ ေကာင္းပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူ႔စိတ္ဆိုတာ ေျပာရအင္မတန္ခက္ပါတယ္။ တစ္ခါ တစ္ခါလည္း အရိုင္းအစိုင္းသေဘာန႔ဲ တိရိစၧာန္စိတ္ ေတြေႏွာလို႔ ..။ ရိုင္းတယ္၊ အတၱဆန္တယ္၊ မာနႀကီးတယ္၊ မာယာေတြမ်ားတယ္၊ ေမတၱာတုေတြနဲ႔ ဟန္ေဆာင္ၾကတယ္။ သည္းမခံခ်င္ဘူး၊ ခြင့္ မလႊတ္ခ်င္ဘူး။ စိတ္ေတြမၿငိမ္ဘူး၊ မၿငိမ္းဘူး။ ဒါေၾကာင့္ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">တစ္ခါတစ္ေလ လူဆိုတာ ေမ်ာက္ကေန ဆင္းသက္လာတယ္ ဆိုတာကို လက္ခံရမလိုပဲ။ </span>တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း အဲ့သည့္စိတ္က ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း၊ အတၱေတြခ၀ါခ်လို႔၊ ေမတၱာ အျပံဳးေတြနဲ႔ ေႏြးေထြးလို႔၊ သည္းခံမႈ၊ ခြင့္လႊတ္မႈ၊ သနားကရူဏာထားမႈ၊ မုဒိတာပြားမႈ၊ ဥေပကၡာထားမႈဆိုတဲ့ ျဗဟၼစိုတရား ေတြန႔ဲ သိပ္ကိုလွပေနျပန္တာပါပဲ။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဒီလိုဆုိျပန္ေတာ့လည္း လူဆိုတာ သူတို႔ေတြ ေျပာၾကသလို ျဗဟၼာကေန ဆင္းသက္လာ တယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္သက္ျပန္ပါတယ္။</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူ႔စိတ္မွာ ကုသိုလ္နဲ႔ အကုသိုလ္ဆိုတဲ့ တရားေတြ အခြင့္သင့္ရင္ သင့္သလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ အကုသိုလ္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေန တဲ့အခါ လူဟာ အရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္၊ တကယ့္ကို လူမဆန္တဲ့အရာေတြကို ျပဳမႈလို႔၊ ကုသိုလ္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေနတ့ဲအခါမွာ ေတာ့ ရုပ္ရည္ေတြၾကည္လင္၊ စိတ္ဓာတ္ေတြ ျဖူစင္လို႔ …။ တိရိစၧာန္တစ္ပိုင္း နတ္တစ္ပိုင္းျဖစ္ေနတဲ့သူေတြလို စိတ္ေကာင္းေတြျဖစ္လိုက္ စိတ္ဆိုးေတြျဖစ္လိုက္နဲ႔ေပါ့။ ဒီလိုဆိုေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ေစတီပုထိုးေတြမွာ ေတြ႔ရတတ္တဲ့ မႏုႆသီဟလို နတ္ေခါင္းနဲ႔ တိရိစၧာန္ခႏၶာျဖစ္ေနတ့ဲ အေကာင္ေတြကို ေျပးျမင္မိျပန္တယ္။ ဟုတ္တယ္။ လ<span style="color: rgb(204, 0, 0);">ူဆိုတာ တစ္ခါ တစ္ေလ နတ္လိုပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ တိရိစၧာန္လိုပဲ။ </span>နတ္တိုင္း စိတ္ေကာင္းမရွိပါဘူးကြာ၊ တိရိစၧာန္တိုင္း စိတ္ထားမရိုင္း ပါဘူးကြာလို႔ ေျပာခ်င္တဲ့သူက ေျပာၾကပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ နတ္ျဖစ္တာဟာ ကုသုိလ္စိတ္ေကာင္းေလး ေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး၊ တိရိစၧာန္ျဖစ္တာဟာ အကုသိုလ္စိတ္ဆိုးစိတ္ယုတ္ေၾကာင့္ျဖစ္တာ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္မိပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မဂၤလသုတ္ေတာ္ႀကီးမွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကေတာ့ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">အ ေသ၀နာ စ ဗာလာနံ</span> …. လို႔ နတ္သားကို ေဟာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">လူမိုက္ဆိုလွ်င္ ေရွာင္ေသြလႊဲလို႔၊ မမွီ၀ဲနဲ႔ ကင္းေအာင္ေန</span> ..ဆိုတဲ့ ငယ္ငယ္တုန္းတည္းက ရြတ္ခဲ့ရတာေလး ႏႈတ္ထဲက ခုထိမထြက္ပါဘူး။ လူမိုက္ဆိုလွ်င္ ေရွာင္ပါတဲ့။ ဘယ္လိုေရွာင္ရမလဲဆိုေတာ့ မမွီ၀ဲေသာအားျဖင့္ ေရွာင္ပါလို႔ ဆိုတာပါ။ ဒီေနရာမွာေတာ့ ျမန္မာစကားကိုပဲ နည္းနည္းရွင္းျပဖို႔ လိုလာၿပီထင္ပါတယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ မွီ၀ဲတယ္ဆိုတ့ဲ စကားပါပဲ။ ဥပမာ။ ။ လူနာတစ္ေယာက္အတြက္ ေဆးမွီ၀ဲေနရတယ္ဆိုတာဟာ ဒီေဆးကို အျမဲတမ္းသံုးေဆာင္ေနရတယ္၊ စားသံုး ေနရတယ္လို႔ ဆိုလိုတာပါ။ ေဆးကိုမွီ၀ဲလိုက္တဲ့အတြက္ ေဆးရဲ႕အာနိသင္ေတြဟာ တစ္ကုိယ္လံုးပ်ံ႕ႏွံ႔တည္ရွိၿပီး လူကို သက္သာရာ ရေစပါတယ္။ အဆိပ္ကို မွီ၀ဲမိသူကေတာ့ တစ္ကိုယ္လံုး အဆိပ္အာနိသင္ေတြ ပ်ံ႕ႏွ႔ံၿပီး ေသဆံုးျခင္းကို ေရာက္ၾကရပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုပါပဲ။ လူမိုက္ဆိုတာဟာလည္း လူက မိုက္တာမဟုတ္ပါဘဲ စိတ္ကမိုက္တာပါ။ အဂၤုလိမာလမေထရ္ဟာ လူ႔ဘ၀ တုန္းကေတာ့ လူမိုက္ႀကီးေပါ့။ လူေတြကိုသတ္၊ လက္ညွိးျဖတ္ေနတဲ့သူ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ စိတ္မိုက္ေနလို႔ပါ။ စိတ္ မိုက္လို႔ လူမိုက္ေနရတာပါ။ ရဟႏၱာျဖစ္သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ စိတ္မမိုက္ေတာ့ပါဘူး။ စိတ္ထားေတြ ႏုညံ့သိမ္ေမြ႕သြားပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္လူလည္း မမိုက္ေတာ့ပါဘူး။ စိတ္မိုက္တာဟာ အဓိကက်တဲ့အခ်က္ပါပဲ။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဒါေၾကာင့္လဲ လူမိုက္ကိုေရွာင္ဆိုတာဟာ ထိုသူ႔မွာရွိတဲ့ စိတ္မိုက္ကိုေရွာင္လို႔ဆိုတာပါ။ ဘယ္လိုေရွာင္ရမလဲဆိုေတာ့ မမွီ၀ဲေသာအားျဖင့္ ေရွာင္ရမွာပါ။</span> စိတ္ မိုက္ေတြကို မွီ၀ဲလိုက္တာနဲ႔တစ္ၿပိဳင္နက္ လူ႔ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးမွာ မေကာင္းတဲ့ အကုသိုလ္အာနိသင္ေတြ ပ်ံ႕ႏွ႔ံၿပီးတည္ေန တာျဖစ္လို႔ အလြန္တရာ အရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္လွပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိမိမႏွစ္သက္တဲ့စကားတစ္ခြန္းကို ၾကားလိုက္တာနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ေဒါသထြက္မိတာဟာ ေဒါသကို မွီ၀ဲလိုက္တာပါပဲ။ ေဒါသနဲ႔ ေပါင္းသင္းလိုက္တာပါပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ျမင္မိပါတယ္။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး အႏိုင္လိုခ်င္တ့ဲ ေဒါသတရားေတြ ႀကီးစိုးလာတဲ့ အခါ၊ တစ္ဦးန႔ဲ တစ္ဦး သူ႔ထက္ငါ သာခ်င္တဲ့ အၿပိဳင္အဆိုင္မာနတရားေတြ အားႀကီးလာတဲ့အခါ ပညာရွိတို႔ရဲ႕ ဆံုးမစကား သည္ပင္ ေနာက္ဆုတ္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ </span>အကုသိုလ္တရားတို႔ရဲ႕အစြမ္းကလည္း အံ့မခန္းပါပဲ။ တစ္ခါတုန္းက ေကာသမၺီျပည္ က ၀ိနည္းေဆာင္ရဟန္းနဲ႔ သုတၱန္ေဆာင္ရဟန္းတို႔ အခ်င္းမ်ားၾကတဲ့အခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ၾကား၀င္ၿပီး ဆံုးမစကား ျမြတ္ၾကားပါေသာ္လည္း နားမွ်မ၀င္ အရာမထင္ခဲ့တာကို ၾကည့္ၿပီး မေကာင္းတဲ့ စိတ္ဓာတ္ဆိုးေတြဟာ တစ္ကယ္ကို ေၾကာက္စရာေကာင္းလွပါလားလို႔ ျမင္မိလာပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေကာင္းမႈႏွင့္ မေကာင္းမႈ၊ ဓမၼႏွင့္အဓမၼ၊ ကုသိုလ္နဲ႔ အကုသိုလ္ဆိုတာေတြမွာ ေကာင္းတဲ့ကုသိုလ္တရား၊ ဓမၼတို႔ကသာလွ်င္ မေကာင္းမႈ အကုသုိလ္တရား၊ အဓမၼတရားတို႔ကို အႏိုင္ရၾကစျမဲသာျဖစ္ပါတယ္။ မေကာင္းမႈအကုသိုလ္တရားေတြကို ႏိုင္ ဖို႔ အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းတစ္ခုက ေကာင္းမႈကုသိုလ္တရားေတြကို လုပ္ရဲတဲ့သတၱိရွိဖို႔ပဲ လိုတာပါ။ မေကာင္းမႈတရားေတြ ကိုစြန္႔ရဲတဲ့ သတၱိပဲလိုတာပါ။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">မေကာင္းမႈကို စြန္႔ရဲတဲ့သတၱိလည္းမရွိ၊ ေကာင္းမႈကို ျပဳရဲတဲ့ သတၱိလည္းမရွိတဲ့အခါ မေကာင္း မႈအကုသိုလ္တရားေတြရဲ႔ ထိုးႏွက္ခ်က္ကို အလူးအလဲခံၾကရပါေတာ့တယ္။</span> ေကာင္းမႈတရားတစ္ခုကို ရရွိဖို႔အတြက္၊ အမွန္ တရားတစ္ခုကို ရရွိဖို႔အတြက္ဆိုရင္ စြန္႔လဲစြန္႔ရဲ ရတယ္၊ အစြန္႔လည္းခံရဲ ရပါတယ္။ ထိုသူေတြထဲမွာေတာ့ ျမတ္စြာ ဘုရားရွင္က အသာလြန္ဆံုးပါပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျပာရရင္ ဥရုေ၀လမွာ ဘုရားျဖစ္ဖို႔တရားက်င့္စဥ္ကာလတုန္းက တို႔ဘုရားအေလာင္းေတာ္ဟာ ခႏၶာကိုယ္ကို အလြန္ ပင္ပန္းဆင္းရဲခံၿပီး က်င့္တဲ့အခါမွာ သူ႔အနားမွာ ၀တ္ႀကီး၀တ္ငယ္ျပဳေနၾကတဲ့ ပဥၥ၀ဂၢီ(၅)ဦးရွိၾကပါတယ္။ ဒီအတိုင္းသာက်င့္ရင္ တို႔အရွင္ ဘုရားျဖစ္ၿပီဆိုတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္န႔ဲ ေစာင့္ေမွ်ာ္ရင္း အလုပ္အေကၽြးျပဳေနၾကတာပါ။ ျမတ္စြာဘုရားအ ေလာင္းေတာ္က ဒီအတိုင္းအပင္ပန္းခံၿပီး က်င့္တာဟာ တရားရဖို႔မဟုတ္ဘူး။ ဆင္းရဲေၾကာင္းသာျဖစ္တယ္ဆိုၿပီ အလယ္ အလတ္က်င့္စဥ္ကို က်င့္သံုးပါေတာ့တယ္။ ဒီအခါ ထိုအရွင္ ၅ ဦးတို႔က အေလာင္းေတာ္ကို တရားရဖို႔လမ္းမျမင္ေတာ့ဘူး ဆိုၿပီး ဘုရားအေလာင္းေတာ္ကို စြန္႔ခြာသြားၾကပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကလည္း မိမိရဲ႕ အေျခြအရံေတြ စြန္႔ခြာသြားလို႔ အမွန္တရားရွာတဲ့လမ္းကို မေျပာင္းလဲခဲ့ပါဘူး။ အစြန္႔ပစ္ပဲ ခံခဲ့ပါတယ္။ အမွန္တရားတစ္ခုအတြက္ အစြန္႔ပစ္ခံရဲတဲ့၊ တနည္းအားျဖင့္ လမ္းခြဲရဲတဲ့ သတၱိကို မၾကည္ညိဳပဲ မေနႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေကာသမၺီျပည္မွာ သံဃာေတြသင္းကြဲတုန္းကလည္း သံဃာထုကိုစြန္႔ခြာၿပီး တစ္ပါးတည္း ဧကစာရီေတာရေဆာက္တည္ ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သစၥာတရားတစ္ခုအတြက္ အေျခြအရံပရိတ္သတ္ကို မငဲ့ကြက္ပဲ တစ္ပါးတည္း လမ္းခြဲခဲ့တဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ ေလာကသားအားလံုးရဲ႕ အတုယူစရာ စံျပပုဂၢိဳလ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မေကာင္းတဲ့၀န္းက်င္ကေန ခြဲထြက္ႏိုင္ရဲတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕သတၱိဟာ လူနတ္ဦးခိုက္ ပူေဇာ္ထိုက္ လွပါတယ္။ သတိၱဆိုတာ သိတတ္တာပါပဲကြာလို႔ ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါး မိန္႔ဖူးပါတယ္။ သတၱိဆိုတာ သိတတ္တာတ့ဲ။ ဘာေတြကို သိတတ္ရမွာလဲ။ ေကာင္းတာေတြကို ေကာင္းတယ္လို႔ သိတတ္ ရမယ္။ မေကာင္းတာကိုလည္း မေကာင္းဘူးလို႔ သိတတ္ရမယ္။ မေကာင္းတာေတြကို စြန္႔ခြာရဲတဲ့ သတိၱရွိဖို႔ လိုအပ္သလို ေကာင္းတာေတြကို လုပ္ေဆာင္ရဲတဲ့သတၱိရွိဖို႔ဟာလည္း အေရးႀကီးပါတယ္။။ ၿပီးခဲ့တာေတြကို ျပန္ၾကည့္ရင္ တို႔ေတြလက္ တြဲခဲ့တာဟာ၊ တို႔ေတြ မွီ၀ဲခ့ဲတာေတြဟာ မေကာင္းတာေတြပဲ မ်ားခဲ့တာပါ။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ပါပသမႎ ရမတိ မေနာ …. စိတ္ဆုိတာ မေကာင္း မႈမွာပဲ ေမြ႔ေလ်ာ္တတ္တယ္လို႔ ဆိုတာကိုး။ ဒီေတာ့ မေကာင္းမႈကေန တို႔ေတြ လမ္းခြဲမွပဲ ေတာ္လိမ့္မယ္ထင္တယ္။</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သံသရာတစ္ေလွ်ာက္လံုး အတၱဆန္မႈေတြ၊ ရန္လိုမႈေတြ၊ အႏိုင္လိုမႈေတြ၊ ေလာဘေဒါသ မာန္မာနတရားေတြနဲ႔ လက္တြဲ၊ တို႔ေတြ မွီ၀ဲလာလိုက္တာ ၾကာခဲ့ပါၿပီေလ။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ၾကာပင္ၾကာျငားေသာ္လည္း မေဟာင္းႏိုင္း မေမ့ႏိုင္ ယေန႔တိုင္ သူတို႔နဲ႔ လက္တြဲလာခဲ့ၾကေပမယ့္ ဒီေနေတာ့ အားလံုးကိုေက်ာခိုင္း ခပ္ရိုင္းရိုင္းလူသားဆိုတဲ့ မေကာင္းမႈတရားေတြနဲ႔ မဆံုဖို႔ တို႔ေတြ <span style="font-size:130%;">လမ္းခြဲၾကပါစို႔။</span></span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သတိထား အသိပြားႏိုင္ၾကပါေစ။</span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 102, 0);">(သုခရိပ္ဘေလာ့အတြက္ ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္တဲ့အေနနဲ႔ ေရးသားလိုက္ရပါတယ္။ <a href="http://www.dhammathukha.com/">ဓမၼသုခ</a> ၀က္ဆိုက္တြင္ စာမ်ားကို ဆက္လက္၍ ေရးသားသြားမည့္အေၾကာင္းလည္း ေျပာၾကား လိုက္ပါရေစ။ <a href="http://www.dhammathukha.com/">ဓမၼသုခ</a>၀က္ဆိုက္တြင္ တရားစာေပမ်ား ေလ့လာႏိုင္သလို ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား၏ တရားေတာ္အသစ္မ်ားကိုလည္း ေဒါင္းလုပ္ရယူႏိုင္ၾကပါေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါး လိုက္ရပါသည္ခင္ဗ်ာ။ )</span><br /></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-6982939226118519409?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-17243558094109436602009-08-25T01:42:00.022+04:002009-08-25T02:17:16.050+04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထိုေန႔က …</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ေကာင္းကင္ယံမွာ တိမ္ေတြကင္းစင္ေနတာမဟုတ္ေပမယ့္ ေနအလင္းေရာင္ေကာင္းစြာရ ေနေတာ့ ေျခေထာက္ေတြက ပန္းျခံဆီကို ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႔ ဦးတည္ေနပါေတာ့တယ္။ မနီးမေ၀းပန္းျခံ ဆိုေပမယ့္ ဘူတာ ၅ ခုေလာက္ေတာ့ စီးလိုက္ရ တာပါပဲ။ ဘူတာကအထြက္ မဆိုင္းမတြ မိုးကခပ္သည္းည္းေလ ရြာခ်လိုက္ပါေတာ့တယ္။ အေဆာင္ကထြက္တုန္းကေတာ့ ေနေရာင္ကိုျဖာလို႔။ ခုေတာ့လည္း မိုးေတြကို ရြာလို႔ ပါလားလို႔ အေတြးေတြက ၀င္လာျပန္ပါတယ္။ ကံ ဆိုးသူတို႔ သြားေလရာ မိုးလိုက္လို႔ရြာဆိုတာ ဒါမ်ိဳးျဖစ္မယ္ထင္တယ္လို႔ တစ္ေယာက္ကဆိုပါတယ္။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့ ရြာဖို႔သင့္ရာ ရပ္ဌာနမွာ ေကာင္းစြာေရႊမိုး ရြာပါေစလို႔ပဲ ဆုေတာင္းေနမိပါေတာ့တယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ေရေတြ ၾကာေတြအေၾကာင္းကို တဖြဲ႔တႏြဲ႔စာမေရးတတ္ေပမယ့္ ဘ၀မွာၾကံဳေတြ႔ရသမွ် ေရနဲ႔ကင္းကြာခဲ့တယ္လို႔ကို မရွိခဲ့ပါဘူး။ ေရေတြက ေက်းဇူးႀကီးၾကပါတယ္။ အသံုးခ်တတ္ သူအတြက္ ေရဟာ တန္ေၾကးႀကီးသေလာက္ အသံုးမခ်တတ္သူ အတြက္ေတာ့ တန္ဖိုးရွိတဲ့အရာလို႔ေတာင္ ထင္မည္မဟုတ္ပါဘူး။ အစြမ္းအစရွိတဲ့သူေတြအတြက္ေတာ့ ေရကိုလိုသလို အသံုးခ်ႏိုင္လိမ့္မယ္ကြာ… လို႔ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကေျပာဖူးပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ သူက စကားကို ထပ္ဆက္လိုက္ပါေသးတယ္။ အ<span style="color: rgb(204, 0, 0);">ားေခးမီးဒီရဲ႕ အၾကပ္ရိုက္ေနတဲ့ ေရႊခိုးမႈျပႆနာကို အေျဖရွာဖို႔ရာအတြက္ အကယ္၍ ေရသာမရွိခ့ဲရင္ ဘယ္လိုမ်ား သူေဖာ္ထုတ္မလဲမသိဘူးတဲ့။ </span>ေရလွ်ံက်ရာကေန အေျဖကိုရွာေတြတဲ့အခါမွာေတာ့ ေပ်ာ္လြန္းလို႔ အ၀တ္ဗလာနဲ႔ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ပတ္ေျပးဘူးတယ္ဆိုပဲ။ ေပ်ာ္လြန္းတဲ့အခါ ဒီလိုပဲပတ္ေျပးတတ္ၾကသလားလို႔ မဆီမဆိုင္ ေတြးမိလိုက္ ပါေသးတယ္။ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဘုရားရွင္အစရွိတဲ့ အရိယာႀကီးေတြ ခႏၶာအိမ္ကို အႀကိမ္ႀကိမ္တည္ေဆာက္တဲ့ တဏွာ လက္သမားကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေပ်ာ္ေနလိုက္မလဲ။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">သို႔ေသာ္ ထိုသူတို႔အေပ်ာ္ကေတာ့ သံသရာမွာ ပတ္ေျပးဖို႔ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ပတ္ေျပးခဲ့သမွ် ရပ္ခ်လိုက္တဲ့အတြက္ ေပ်ာ္တာမ်ိဳးပါ။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အဲ့သည့္မတိုင္ခင္ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသာဘ၀တုန္းက သူ႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ က်င္လည္က်က္စားၾကတ့ဲ သူေတြအားလံုးက ကိုယ့္အတြက္ပဲ ၾကည့္တဲ့သူေတြခ်ည္းပါပဲ။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံသာယာဖို႔၊ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေကာင္းစားဖို႔ တစ္ႏိုင္ငံနဲ႔ တစ္ႏိုင္ငံ စစ္ေတြခင္းလို႔ ႏိုင္ရာစားေၾကးလုပ္ေနၾကသူခ်ည္းပါပဲ။ အေလာင္းေတာ္မင္းသားရဲ႕ ဖခင္ကိုယ္တိုင္ကလည္း သားေတာ္ကို ေလးကၽြန္းလံုးအစိုးရတ့ဲ စၾကာမင္းပဲျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အားလံုးကို ငါပဲ အုပ္ခ်ဳပ္ခ်င္တယ္။ အားလံုး ကိုငါပဲ ႏိုင္ခ်င္တယ္၊ ငါ့ကိုပဲ ရိုေသေလးစားၾကေစခ်င္တယ္။ ငါ ေျပာတာကိုပဲ နားေထာင္ေစခ်င္တယ္။ ငါ ခိုင္းတဲ့အတိုင္း လုပ္ေစခ်င္တယ္။ ဒါေတြန႔ဲပဲ ပတ္၀န္းက်င္ႀကီးတစ္ခုလံုးကို ဖံုးအုပ္ထားခဲ့တယ္။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ငါ့ဖို႔၊ ငါ့အတြက္ဆိုတဲ့ ငါ ဆိုတဲ့ အတၱေတြ ႀကီးစိုးေနတဲ့ေနရာႀကီးဟာ တစ္ကယ္ပဲ ေနသင့္ေနထိုက္တဲ့ေနရာႀကီး ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား။ </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အတၱေတြ၊ မာနေတြထူေျပာၿပီး မေနသင့္တဲ့အရပ္ကို ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကေတာ့ အနတၱတရားနဲ႔ ေနသင့္တဲ့အရပ္ ျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းလဲႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ကုသိုလ္၊ ပညာ၊ ဥစၥာ မရႏိုင္တဲ့ေဒသကို ရႏိုင္တဲ့ေဒသျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းလဲပစ္ခဲ့တယ္။ စြမ္းႏိုင္သူတို႔ရဲ႕ေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြဟာ အ့ံမခန္းပါပဲ။ ပတိရူပ လို႔ဆိုတဲ့ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္ေသာ အရပ္မွာေန ျခင္းဆိုတဲ့ေနရာမွာ ကိုယ္က သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္ တဲ့ေနရာမွာ ေနထိုင္တာရယ္၊ ကိုယ္က သင့္တင့္ေလ်ာက္ ပတ္တဲ့ေနရာျဖစ္ေအာင္ ေနထိုင္တာရယ္ဆိုၿပီး ၂ မ်ိဳးေလာက္ခြဲၾကည့္လို႔ရမယ္ထင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ႀကီးျပင္းခ့ဲတဲ့၀န္းက်င္ဟာ ပတိရူပေဒသလို႔ မဆိုႏိုင္ေသးဘူး။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ျမတ္စြာဘုရားရွင္အျဖစ္ ပြင့္ထြန္းေတာ္မူလာတဲ့အခါမွသာလွ်င္ တကယ့္ကို ေနဖို႔သင့္ေလ်ာ္ တ့ဲေဒသႀကီးျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။ </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ပတိရူပေဒသဆိုတာ ေနရာစြမ္းပါ။ အတၱသမၼာ ပဏီဓိ စ ဆိုတာက လူစြမ္းတာပါ။ အားလံုးသိၾကတ့ဲအတိုင္း သီရိဓမၼာ အေသာကမင္းႀကီးဆိုရင္လည္း ရႈပ္ေထြလွတဲ့ ဘာသာေရး အေျခအေနၾကားထဲကေန ေထရ၀ါဒသာသနာကို ဆြဲထုတ္ႏိုင္ခ့ဲ တာကလည္း ေနရာစြမ္း ေၾကာင့္မဟုတ္ပဲ လူစြမ္းတဲ့အတြက္ေၾကာင့္သာ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ့တာပါ။</span> အေနာ္ရထာမင္း တရားတို႔လို တိတိၳအယူေတြၾကားထဲကေန တို႔သာသနာကို ဆြဲထုတ္ျပႏိုင္ခဲ့တာဟာ ေနရာစြမ္းလို႔မဟုတ္ပါဘူး။ လူစြမ္းလို႔ပါ။ တကယ္ေတာ့ ေကာင္းတဲ့ေနရာမွာ ေနဖို႔ဆိုတာထက္ ကိုယ္ေနတဲ့ေနရာကေလး ေကာင္းေအာင္ျပဳလုပ္ေနထိုင္ဖို႔က အေရး ႀကီးမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ေရကန္အသင့္ ၾကာအသင့္ ဆိုတဲ့ေနရာမ်ိဳးကို ရွာေဖြမေနပဲ ကိုယ္ေနတဲ့အရပ္ကို ေရကန္တူးၿပီး ၾကာေပါက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္တာမ်ိဳးက ပိုၿပီးသင့္ေတာ္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ေနရာကဘယ္ေလာက္ပင္စြမ္းေစဦးေတာ့။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္နဲ႔ တစ္ေျမတည္း ေန တစ္ေရ တည္းေသာက္ေနရတာထက္ ဘယ္ေနရာက စြမ္းဦးမွာလဲ။ ဘယ္ေနရာကသာဦးမွာလဲ။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္နဲ႔ေနရာတာက ႏိႈင္းလို႔မရေအာင္ သာလြန္ပါတယ္။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">သို႔ေသာ္ အရွင္ေဒ၀ဒတ္ တို႔အတြက္ေတာ့ အဲ့ဒိေနရာက မစြမ္းျပန္ပါဘူး။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ အတၱသမၼာ ပဏီဓိ စ ဆိုတဲ့ မိမိကိုယ္ကိုယ္ေကာင္းေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္စြမ္းမရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါ။</span> အဇာတသတ္ဆိုရင္ ဖခင္အရိယာရဲ႕ အရိပ္မွာ ခိုနားေနရတာ။ ေနရာစြမ္းလိုက္ပံုမ်ား။ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ေကာင္းေအာင္ မထိန္းႏိုင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ မမွားသင့္တဲ့ အမွားႀကီးကို က်ဴးလြန္းမိခဲ့ရပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ပုေဗၺစ ကတပုညတာ ဆိုတဲ့ ေရွးကေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြကို ဉာဏ္နဲ႔ယွဥ္ၿပီးလုပ္တဲ့အခါမွာ ေနရာေကာင္းကိုလည္း ရႏိုင္သလို၊ ဆရာေကာင္းကိုလည္းေတြ႔ႏိုင္တယ္။ မိမိကိုယ္ကိုယ္ လည္း ေကာင္းေအာင္ထိန္းႏိုင္တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ သို႔ေသာ္ လက္ယာေတာ္ရံ၊ လက္၀ဲေတာ္ရံ အစရွိတဲ့ ပစၧိမဘ၀ိကသားလို႔ေခၚတဲ့ ဒီဘ၀မွာ မုခ်ရဟႏၱာျဖစ္မယ့္သူေတြအတြက္ေတာ့ လံုေလာက္တန္ရာပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ကုေဋရွစ္ဆယ္သူေဌးသားတို႔၊ အဇာတသတ္၊ ရွင္ေဒ၀ဒတ္ တို႔အတြက္ေတာ့ စိတ္မခ် ရေသးပါဘူး။ ပင္ကိုယ္က ကုသိုလ္ကံ အဟုန္ေတြရွိပါလ်က္ႏွင့္ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">မိမိကိုယ္ကိုယ္ ေဆာက္တည္ႏိုင္စြမ္းမရွိတဲ့အခါ ေရွးေကာင္းမႈ ကံရွိျခင္း၊ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့အရပ္မွာေနျခင္းဆိုတာေတြဟာ ေနာက္ေရာက္ သြားခဲ့ရျပန္ပါတယ္။</span> မိမိ ကိုယ္ကိုယ္ထိန္းသိမ္းမႈဟာ အလြန္တရာ အေရးပါတယ္ဆိုတာ ပိုၿပီးထင္ရွားမွာပါ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးအတြက္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ တကယ့္ကို မဟာလူသား တစ္ဦးပါပဲ။ ေကာင္းမႈကံေတြ ျပည့္စံုေအာင္ အၾကားအလပ္မရွိ ျဖည့္ဆည္းခဲ့တယ္။ ကိုယ္ေနတဲ့ေနရာ၊ ကိုယ္ေရာက္တဲ့ေနရာ၊ ကိုယ္ေခါင္းေဆာင္တဲ့ အဖြဲ႔၊ တိုင္းျပည္ စတာေတြကိုလည္း ပတိရူပေဒသအျဖစ္ စြမ္းေဆာင္ေပးႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့တယ္။ မိမိကိုယ္ကို ေကာင္းေအာင္ထိန္းသိမ္းႏုိင္ခဲ့သလို ေလာကသံုးပါးအတြက္ စံျပအျဖစ္ေနထိုင္ က်င့္သံုးသြားခဲ့တယ္။ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ရႈေထာင့္က ပဲၾကည့္ၾကည့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္မွာ လစ္ကြက္၊ ဟာကြက္ရယ္လို႔ကို မရွိပါဘူး။ ဒီလို အမူအက်င့္မ်ိဳးကို အတုယူသင့္၊ ေနထိုင္က်င့္သုံးသင့္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြလုပ္တဲ့အခါမွာ လစ္ကြက္၊ ဟာကြက္ေတြ မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဒါနအမႈပဲျပဳျပဳ၊ သီလအမႈပဲျပဳျပဳ၊ သမထ၊ ၀ိပႆနာဘာ၀နာ အမႈေတြပဲလုပ္လုပ္ အားလံုးစံုေအာင္ ျပဳလုပ္ေစခ်င္ပါတယ္။ </span>အခ်ိဳ႕ကလည္း ဒါနအမႈဟာ သံသရာရွည္တယ္ဆိုၿပီး မျပဳျဖစ္လို႔ လစ္ဟာကုန္တာေတြ၊ ဘုရားဆြမ္းတင္၊ ပန္းကပ္ကစၿပီး အယူလြဲၿပီး ကုသိုလ္စဲ ကုန္တာေတြ မျဖစ္ေအာင္ ေနထိုင္က်င့္သံုးသင့္လွပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အဲ့ဒိေန႔က လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ မိုးေတြ တဖြဲဖြဲရြာေနတုန္းပါပဲ။ တစ္ေနရာမွာ လင္းၿပီး၊ တစ္ေနရာမွာ ရြာတယ္ဆိုေပမယ့္ သူရြာတ့ဲအရပ္မွာေတာ့ ဒီေနရာေတာ့ မိုးစိုပါေစ၊ ဒီေနရာေတာ့ မိုးမစိုပါေစနဲ႔လို႔ မရွိပါဘူး။ လစ္ကြက္၊ ဟာကြက္မရွိေအာင္ကို ရြာေနတာပါ။ ဒီလိုပဲ ေကာင္းမႈတရားတို႔နဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ မဂၤလာတရား ေတာ္တို႔ကို က်င့္သံုးတဲ့ေနရာမွာ အၾကြင္းအက်န္မရွိ ဟာကြက္မရွိပဲ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">မဟာေအာင္က်င့္သံုးႏိုင္တ့ဲ မဟာလူသားေတြ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ႏိုင္ၾကပါေစေၾကာင္း ေဆြးေႏြး လိုက္ရပါတယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">အားလံုးေသာ သတၱ၀ါေတြ အျမင္လည္းရွင္း စိတ္လည္းရွင္း လက္ငင္းခ်မ္းသာၾကပါေစ။</span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-1724355809410943660?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-28198565533876992042009-08-14T03:10:00.010+04:002009-08-14T03:33:26.368+04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">နတ္တို႔ ဖန္ဆင္း၊ ေရကန္အသင့္ ၾကာအသင့္ </span>…. ဆိုၿပီး ျမန္မာ့ဆိုရုိးစကားတစ္ခုရွိပါတယ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့အရာေတြ အခက္အခဲမရွိ ရရွိတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ေျပာတတ္ၾကတ့ဲ စကားေလးပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဆင္မေျပမႈေတြ ၾကံဳရတဲ့အခါမွာ ေတာ့ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ကံဆိုးသူတို႔သြားေလရာ၊ မိုးလိုက္လို႔ရြာ </span>…. ဆိုၿပီး စကားပံုေလးေတြ ဖြဲ႔ၾကျပန္ပါတယ္။ ၾကည့္စမ္းပါဦး။ ကံေကာင္းတဲ့ သူနဲ႔ ေတြ႔ရတာက ေရ … ျဖစ္ၿပီ။ ကံဆိုးတဲ့သူေတြ႔ရတာက မိုးျဖစ္ေနတယ္။ သို႔ေသာ္တူေနတာက <span style="color: rgb(204, 0, 0);">မိုးနဲ႔ ေရ ဟာ အႏြယ္ တစ္ခုတည္းျဖစ္ေနတာကို သတိထားမိပါ့မလားမသိဘူး။</span> ကံဆိုးသူေရာ ကံေကာင္းသူေရာ ႏွစ္ဦးစလံုး သူတို႔ေတြ႔ရတာ ေရပါပဲ။ ေရခ်င္းအတူတူ ဘာလို႔ ေလာဘျဖစ္မွာလဲ၊ ဘာလို႔ေဒါသျဖစ္မွာလဲ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ အျမဲတမ္းၾကားေနရတဲ့စကားတစ္ခုရွိတယ္။ အ့ဲဒါ ေလာကဓံ … ဆိုတာပါပဲ။ ကိုယ့္ဘ၀မွာ ခက္ခက္ခဲခဲ ဆင္းဆင္းရဲရဲေက်ာ္ျဖတ္လာရတဲ့အခါတိုင္း ငါ့ဘ၀က ဆိုးပါတယ္။ တို႔ကေတာ့ ေလာကဓံကို အလူးအလဲ ခံခဲ့ရ တာပါတဲ့။ ေလာကဓံရဲ႕ဒဏ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ ငါ့ဘ၀ႀကီးတစ္ခုလံုး ေၾကမြေနပါၿပီ …….. စံုလို႔ပါပဲ။ သူတို႔ျဖစ္ေက်ာ္ခဲ့ရတာက ဆိုးတဲ့ေနရာေတြကို ျဖစ္ေက်ာ္ရတာကိုး။ ဒီလူေတြကေတာ့ ေျပာၾကမယ္ထင္တယ္ေနာ္။ ကံဆိုးသူတို႔သြားေလရာ မိုးလိုက္ လို႔ရြာ … ဆိုၿပီးေတာ့ေပါ့။ တစ္ကယ္ေတာ့ ေလာကဓံ ရွစ္ပါးမွာ … ခ်မ္ခ်မ္းသာသာေနရတာ၊ တနည္း အဆင္ေျပေျပေနရ တာလည္း ေလာကဓံပါပဲ။ ဆင္းဆင္းရဲရဲေနရတာ၊ တနည္း အဆင္မေျပျဖစ္ေနရတာလည္း ေလာကဓံပါပဲ။ ဒီေတာ့ အဆိုး ေတြၾကံဳရခါမွ ငါ့ၾကမွ ကြက္ၿပီး ေလာကဓံကို ပိုခံရတယ္လို႔ မမွတ္ေစလိုပါ။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ကံေကာင္းသူေရာ၊ ကံဆိုးသူပါ ႏွစ္ဦးစလံုး ၾကံဳ ေတြ႔ရတာ ေလာကဓံ တစ္မ်ိဳးတည္းပါ။ ခံရတာခ်င္းတူပါရဲ႕နဲ႔ ဘာလို႔ ေလာကဓံတရားအေပၚမွာ ေလာဘျဖစ္မွာလဲ၊ ဘာလို႔ ေဒါသထြက္မွာလဲ။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္တိုင္း သူနဲ႔ဆိုင္ရာဆိုင္ရာေဟာခဲ့တဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕တရားေတာ္ ေတြကို အမွတ္ရမိပါတယ္။ ကမၻာေပၚမွာလို႔ပဲေျပာရမလား၊ ေလာကမွာလို႔ပဲေျပာရမလား။ ဆိုရိုးစကားေတြ၊ ဆံုးမစာေတြ၊ ၾသ၀ါဒေတြ၊ အဆိုအမိန္႔ေတြ ပလူပ်ံေနေအာင္ကို ေပါပါတယ္။ သူတို႔ေျပာတာဆိုတာေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတယ္ပဲဆိုဆို ေနရာတိုင္းအတြက္ အံ၀င္ ႏိုင္ပါ့မလားလို႔ ေတြးၾကည့္မိဘူးတယ္။ အားလံုးကိုသိေတာ္မူတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ႀကီးနဲ႔ ေဟာၾကားထားတ့ဲ တရားေတာ္ေတြေလာက္ ထုိထို အဆိုအမိန္႔မ်ား ေကာင္းမြန္လိမ့္မယ္လို႔ မထင္ပါဘူး။ ဘာေၾကာင္လဲဆို ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕တရားေတာ္ေတြဟာ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">အစ၏ ေကာင္းျခင္း၊ အလယ္၏ ေကာင္းျခင္း၊ အဆံုး၏ ေကာင္းျခင္းဆိုတဲ့ ေကာင္းျခင္း သံုတန္နဲ႔ ျပည့္စံုေတာ္မူတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါပဲ။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ခုပဲၾကည့္ေလ။ မဂၤလသုတၱန္တရားေတာ္ႀကီးမွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ပတိရူပေဒသ၀ါေသာ စ၊ ပုေဗၺ စ ကတပုညတာ၊ အတၱသမၼာ ပဏီဓိ စ၊ ဧတံမဂၤလမုတၱမံ ….. ဆိုၿပီး ေဟာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဆိုလိုတာက သိလိုရင္းန႔ဲ ေမးေလွ်ာက္လာတဲ့ အုိ … နတ္သား၊ ပတိရူပေဒသ ဆိုတ့ဲ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္ေသာ အရပ္မွာ ေနျခင္း၊ ပုေဗၺ စ ကတပုညတာ … ဆိုတဲ့ ေရွးကျပဳဖူးတဲ့ ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ကံရွိျခင္း၊ အတၱသမၼာ ပဏီဓိ စ … ဆိုတဲ့ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ေကာင္းစြာေဆာက္တည္ျခင္း ဆိုတဲ့တရားေတြဟာ မဂၤလာပါပဲ။ တနည္းအားျဖင့္ မေကာင္းတဲ့တရားေတြ ပယ္ေဖ်ာက္ၿပီး ေကာင္က်ိဳးတရားေတြ တည္ေဆာက္ႏိုင္တဲ့ ေကာင္းျမတ္တဲ့တရားေတြပါပဲတဲ့။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဒီတရားေတြသာ က်င့္ရင္ က်င့္တဲ့သူလည္း အက်ိဳးရွိ၊ သူနဲ႔ဆက္စပ္ေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္လည္း အက်ိဳးရွိ ေစတ့ဲတရားေတြပါပဲ။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ေနရာေကာင္းတ့ဲ။ လူတိုင္းလိုခ်င္ၾကပါတယ္။ လိုခ်င္တဲ့ေနရာကို အခက္အခဲမရွိ ရၾကတာကိုပဲ နတ္တို႔ဖန္ဆင္း၊ ေရကန္ အသင့္ ၾကာအသင့္ လို႔ဆိုၾကတာပဲေလ။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ေနရာေကာင္းဆိုေပမယ့္လည္း ဘယ္လိုေကာင္းတာမ်ိဳးလဲ ျပန္ၾကည့္ပါဦး။ ကုသိုလ္၊ ပညာ၊ ဥစၥာ တစ္ခုခုရေနမွကို ေနရာေကာင္းလို႔ ေခၚထိုက္မယ္ထင္တယ္။ </span>သို႔ေသာ္ ပညာေတာ့ရပါရဲ႕ သတၱ၀ါ ေတြပ်က္စီးေၾကာင္းေတာ့ မျဖစ္သင့္ဘူး။ ဥစၥာပစၥည္းေတာ့ရပါရဲ႕။ သတၱ၀ါေတြ စေတးၿပီးမွ ရတာမ်ိဳး၊ မေကာင္းတ့ဲ မိစၧာဇီ၀ ကေနရတာမ်ိဳး မျဖစ္သင့္ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင္ ပညာရွာတဲ့ေနရာမွာ၊ တနည္း ပညာရတဲ့ေနရာဆိုတာ ကုသိုလ္ျဖစ္ဖို႔ ေထာက္ပံ့ ႏိုင္ရမယ္။ ဥစၥာရွာတဲ့ေနရာမွာ၊ တနည္း ဥစၥာရတဲ့ေနရာမွာ ကုသိုလ္ျဖစ္ဖို႔ ေထာက္ပံ့တဲ့အရာေတြ ျဖစ္ေနရင္ ေကာင္းမယ္ လို႔ ယူဆပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ကုသိုလ္၊ ပညာ၊ ဥစၥာ ရတာဟာ အေၾကာင္းမဲ့မဟုတ္ဘူး။ အေၾကာင္းရွိတယ္။ တို႔ဗုဒၶက အေၾကာင္းကိုရွာျပတယ္။ အဲ့ဒါက ေတာ့ ေရွးေကာင္းမႈကံ ရွိလို႔ပဲတဲ့။ ေရွးေကာင္းမႈကံ ရွိလို႔ကိုပဲ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို ဖူးေတြ႕ရတယ္။ တရားေတာ္ေတြကို နာယူခြင့္၊ က်င့္ၾကံႏိုင္ခြင့္ရတယ္။ ဘုရားသားေတာ္ ရဟန္းသံဃာေတြကို ဖူးေမွ်ာ္ခြင့္ရတယ္။ ဒါဟာ နည္းတဲ့အခြင့္အေရး မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဘုရားပြင့္လို႔သာ ဓမၼရတနာပြင့္တာ၊ သံဃာရတနာပြင့္တာ။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဘုရားမပြင့္တဲ့အခါမွာ ထမင္းအလွဴျဖစ္ေခ်ဦးေတာ့။ သံဃာမပြင့္တဲ့အတြက္ ဆြမ္းအရာ မေျမာက္ဘူး။ သံဃာကိုေလာင္းလွဴခြင့္ရမွ ဆြမ္းအရာေျမာက္တယ္။ </span>ဒီလိုမ်ိဳး ဒါန အမႈေတြ၊ သီလအမႈေတြ၊ ဘာ၀နာအမႈေတြ ျပဳလုပ္ႏိုင္တာ ေရွးကေကာင္းမႈကုသိုလ္ ရိွခဲ့ဖူးလို႔ဆိုတာ မေမ့ၾကပါန႔ဲ။ အကုသိုလ္ ကံေၾကာင့္ ၾကက္ကေလးသြားျဖစ္ဦး။ ေန႔စဥ္သူစားသမွ် ပိုးေကာင္မႊားေကာင္းေတြခ်ည္းပဲ။ ေသမွစားတာမ ဟုတ္ပဲ၊ သတ္စားတာဆိုေတာ့ ေန႔စဥ္ ပါဏာတိပါတကံ ထိုက္ေနတယ္။ သူတို႔ေရာက္တ့ဲေနရာ ဘယ္ေလာက္ဆိုးလိုက္ သလဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေနရာေကာင္းရတာဟာ ေရွးေကာင္းမႈရွိလို႔ပါပဲ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ေရွးေကာင္းမႈကံေၾကာင့္ ေနရာေကာင္းမွာေနရၿပီ ဆိုတဲ့အခါမွာ အတၱသမၼာ ပဏီဓိ စ … ဆိုတ့ဲ မိမိကိုယ္ကို ေကာင္း ေအာင္ထိန္းဖို႔ အထူးလိုအပ္ပါတယ္။ ေကာင္းေအာင္ထိန္းတယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲဆိုေတာ့ ဒါနေတြ မျပဳျဖစ္ရင္ ျပဳျဖစ္ရ မယ္၊ သီလေတြ မေဆာက္တည္ျဖစ္ရင္ ေဆာက္တည္ျဖစ္ရမယ္၊ သမထ၊ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာေတြ မပြားမ်ားျဖစ္ရင္ ပြားမ်ား ျဖစ္ရပါမယ္။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">မိမိရဲ႕ ကာယကံ အမႈေတြ မမွားရေအာင္ ထိန္းရမယ္၊ ၀စီကံအမႈေတြ မမွားရေအာင္ ထိန္းရမယ္၊ မေနာကံ အမႈေတြ မမွားရေအာင္ ထိန္းရမယ္။ </span>မိမိကိုယ္ကိုယ္ ေကာင္းေအာင္ ထိန္းသိမ္းေနထိုင္ျခင္းဟာ ေကာင္းျမတ္တဲ့ မဂၤလာပါ ပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အတၱာနံ ရကၡေႏၱာ ပရံ ရကၡတိ နာမ။ မိမိ ကိုယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းဟာ တစ္ေလာကလံုး ကို ေစာင့္ေရွာက္ရာ ေရာက္လို႔ပါပဲ။ ဒီလိုပဲ ပရံရကၡေႏၱာ အတၱာနံ ရကၡတိ နာမ။ တစ္ေလာကလံုးကို ေစာင့္ေရွာက္ျခင္း ဟာလည္း မိမိကိုယ္ကိုယ္ ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းပါပဲလို႔ မွတ္သားဖူးပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အမ်ားအားျဖင့္ ၾကာဆိုတာ ေရမွာေပ်ာ္တာပါ။ ေလမွာ ပြင့္ၿပီး ညႊန္မွာရွင္သန္ၾကတဲ့အမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေလထဲမွာ လွလွပပ ပြင့္ဖူးေနတဲ့ ၾကာပန္းေလးေတြဟာ ျမင္သူတို႔ရဲ႕ ရင္ကို ေအးျမေစပါတယ္။ ေရနဲ႔ ၾကာေၾကာင့္ ေရကန္ႀကီးဟာ တင့္တယ္ပါေပတယ္။ သို႔ေသာ္ ေအာက္ဆံုးက ညႊန္ေတြကိုလည္း မေမ့နဲ႔ဦး။ ညႊန္မွာေပါက္ေနတ့ဲၾကာဟာ ညႊန္ေတြမကပ္ ပဲေနလို႔သာ တင့္တယ္တာပါ။ ညႊန္ေတြမကပ္ေအာင္လည္း ေရမွာေပ်ာ္မွ ျဖစ္ပါမယ္။ ပြင့္တဲ့အခါမွာေတာ့ ေရေရာ ညႊန္ေရာ မရွိတဲ့ ေလမွာပဲ ပြင့္ၾကပါတယ္။ ဒီလိုပါပဲ။ အရိယာသူေတာ္ေကာင္းေတြဟာ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းတာေတာ့ ကိေလသာေတြ ထူ ထပ္တဲ့ ညႊန္ေတာထဲမွာပါ။ သို႔ေသာ္ ေရနဲ႔ တူတဲ့ ကုသိုလ္တရားေတြမွာပဲ ေပ်ာ္ၾကပါတယ္။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ပြင့္တဲ့အခါမွာေတာ့ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္တရားတို႔ လြန္ေျမာက္တဲ့အရပ္မွာ ပြင့္ထြန္းၾကပါတယ္။ ထိုသို႔ပြင့္ထြန္းၾကလို႔လည္း ေလာကႀကီးကို တင့္တယ္ ေစခဲ့ပါတယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ေရမွာေပါက္တဲ့ၾကာကေတာင္ ေရကန္လွပေအာင္ အလွဆင္ႏိုင္ခဲ့ရင္၊ ေလာကအလယ္ ေမြးဖြားလာတဲ့ တို႔ေတြက ေလာကႀကီး လွပေအာင္ တန္ဆာဆင္ေပးနိုင္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။</span> ဒါေၾကာင့္လည္း ကံဆိုးတဲ့သူေတြ႔တဲ့ မိုးန႔ဲ ကံေကာင္းတဲ့ သူေတြ႔တဲ့ ေရ … အတူတူပါပဲလို႔ နားလည္ခဲ့ရင္ ေလာကဓံ အဆိုးေတြနဲ႔ပဲ ၾကံဳၾကံဳ၊ ေလာကဓံ အေကာင္းေတြနဲ႔ပဲ ဆံုဆံု၊ တနည္းအားျဖင့္ ကုသိုလ္ျဖစ္စရာနဲ႔ပဲ ၾကံဳၾကံဳ၊ အကုသိုလ္ျဖစ္စရာနဲ႔ပဲ ၾကံဳၾကံဳ ကုသုိလ္ျဖစ္ေအာင္မ်ား ေျပာင္းလဲၿပီး ေကာင္းမႈတရားဆိုတဲ့ ေရထဲမွာ ေပ်ာ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ နိဗၺာန္ဆိုတဲ့ၾကာပန္းႀကီးဟာလည္း ပြင့္လာမွာပါပဲ။ ထိုသို႔ေသာ ၾကာပန္းပြင့္လာတာဟာ ေလာကကို အလွဆင္တာပါပဲလို႔ ေဆြးေႏြးရင္း နိဂံုးခ်ဳပ္ပါရေစ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">အားလံုးေသာ သတၱ၀ါေတြ အျမင္လည္းရွင္း စိတ္လည္းရွင္း လက္ငင္းခ်မ္းသာၾကပါေစ။</span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-2819856553387699204?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-28994675723701881542009-08-10T06:30:00.002+04:002009-08-10T06:40:41.929+04:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">လူမိုက္ႀကီးေတြ က်န္းမာၾကပါေစ။ ခ်မ္းသာၾကပါေစ။</span></span></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ခါတုန္းက ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးက ဆြမ္းဘုဥ္းခါနီး ေမတၱာပို႔သလိုက္တာလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ေမာင္မင္းႀကီးသားတို႔ မေၾကာက္မရြံ႕အကုသိုလ္ေတြျပဳေနလို႔သာ တို႔မ်ားအသားစားေနရတယ္ေလတ့ဲ။ သို႔ေသာ္ ဒီအသား ဟင္းလ်ာက သန္႔ပါတယ္။ ဘယ္သူ႔အတြက္ကိုမွ ရည္ရြယ္ၿပီးသတ္တာမဟုတ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ေရာ၊ ကိုယ္ကသေဘာတူ လို႔သတ္တာမ်ိဳးမဟုတ္တာေၾကာင့္ေရာ၊ ဒီအကုသိုလ္အမႈအေပၚ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ မျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ေရာ၊ အက်ိဳး ျပၿပီးက်ဴးလြန္းတာ မဟုတ္တ့ဲအတြက္ေၾကာင့္ေရာ သန္႔ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ေျပာၾကတယ္။ ဘယ္သူမွ အသားမစား ရင္ ဘယ္သူမွ မသတ္ေတာ့ဘူးေပါ့တဲ့။ ဟုတ္သလိုလိုပဲ။ သို႔ေသာ္ ဘယ္သူမွမစားပဲ သတ္ေနၾကတာေတြလည္း အမ်ားႀကီး ပဲေလ။ သတ္ျခင္းတရားသည္ စားျခင္းမစားျခင္းႏွင့္ မဆိုင္ေတာ့ျပန္ပါဘူး။ သတ္ေသာသူ၏ အလိုရမၼက္ႀကီးမႈ၊ ေဒါသတရားႀကီးမႈနဲ႔ မိုက္မဲမႈသက္သက္ေၾကာင့္သာျဖစ္တယ္ဆိုတာ ထင္ရွားပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ခါတုန္းက ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးကို ရဟန္းတစ္ပါးက ေမးေလွ်ာက္ဖူးပါတယ္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးျမတ္ ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား …. ငရဲျပည္ရဲ႕ဆင္းရဲဆိုတာဟာ ဘယ္လိုပံုစံမ်ိဳးလဲခံစားရပါသလဲဘုရားတဲ့။ (စာထဲကပံုစံကို ကၽြန္ေတာ္နားလည္သလို ျပန္ေျပာျပတာပါ)။ ဒီအခါမွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ခ်စ္သား…… ငရဲျပည္ရဲ႕ဆင္းရဲဆိုတာကို ေျပာမယ္ဆို ႏိႈင္းစရာဥပမာေတာင္မရွိဘူးကြာတဲ့။ နီးစပ္မယ္ထင္တဲ့ ဥပမာေလးတစ္ခုျပရရင္ … ေရွးအခါက မင္းျပစ္မင္း ဒဏ္သင့္ေနသူတစ္ဦးကို မင္းခ်င္းတို႔က မနက္မွာ လွံအေခ်ာင္းတစ္ရာ၊ ေန႔မွာ လွံအေခ်ာင္းတစ္ရာ၊ ညမွာ လွံေခ်ာင္းတစ္ရာနဲ႔ ထုိးေစဦးေတာ့။ ထိုသူခံစားရတာက သက္သာလွပါတယ္ကြာတဲ့။ အဆေပါင္းဘယ္ေလာက္မ်ား ကြာျခားသလဲဆုိရင္လ ….. ေက်ာက္စရစ္ခဲေသးေသး တစ္လံုးကို ဟိမ၀ႏၱာေတာင္းတန္းႀကီးေဘးနားခ်ျပရသလိုပါပဲ။ မထင္ရွားလွပါဘူးတဲ့။ ငရဲျပည္မွာ ခံစားရတာဟာ ဟိမ၀ႏၱာေတာင္တန္းေလာက္ရွိၿပီး လွံအခ်က္သံုးရာ အထိုးခံရသူ ခံစားရတဲ့ေ၀ဒနာက ေက်ာက္ စရစ္ခဲ တစ္လံုးစာေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္ကြာတ့ဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မဟာကရုဏာေတာ္ရွင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ မိန္႔ၾကားေတာ္မူခဲ့တာပါ။ ဒီအေၾကာင္းေတြကို နာၾကားဖူးထားေတာ့ ငရဲဆိုတာ ကို အၾကားေလးန႔ဲတင္ ေၾကာက္စရာေကာင္းလွပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာၾကားေတာ္မူတာမို႔ မယံုစရာလဲ အေၾကာင္း မရွိပါဘူး။ တစ္ကယ္အရွိတရားမို႔ ေဟာၾကားေတာ္မူတာပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕သူေတြကလည္း ငရုတ္သီးထဲကပိုး အပူ မေၾကာက္ .. ဆိုသလိုပဲ မုိက္မဲတ့ဲသူေတြကေတာ့ ပ်က္ရယ္ျပဳၾကပါတယ္။ ယံုတမ္းေတြပါတဲ့။ ကိုယ္လုပ္တ့ဲအမႈကို ကိုယ္ ခံရမယ္ဆိုတာ မယံုတဲ့သူေတြအတြက္ေတာ့ ငါးပါးသီလကို လြယ္လင့္တကူ ခ်ိဳးေဖာက္ၾကပါတယ္။ အကုသိုလ္ကို ေစ်းဆစ္ တ့ဲလူေတြနဲ႔လည္း ေတြ႕ဖူးပါတယ္။ ငါက …… အရက္ကို မူးေအာင္ေသာက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ မူးလည္းမမူးပါဘူး။ နဲနဲေလး ပဲေသာက္တာပါ။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ အျပစ္မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးေနာ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုေျပာရပါ့။ ခက္တယ္ကြယ္။<span class="Apple-style-span" style="color:#FF0000;"> ေသႏွင့္ အရက္ စီးပြားပ်က္ကို တစ္စက္ကယ္မွ် မေသာက္ၾကႏွင့္ ေရွာင္ၾကပါေလ ရွင္ေတာ္ေဟာသည့္ အဆိပ္ရည္ </span>…. လို႔ ငယ္ငယ္က သင္ခဲ့ရတာေလးကိုေျပးလို႔ သတိရမိျပန္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ျမတ္စြာဘုရားရွင္မိန္႔ေတာ္မူတာက ခ်စ္သားတို႔ …… ေလာကမွာ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ အင္မတန္မွ ခဲယဥ္းလွတယ္။ ပင္လယ္သမုဒၵရာထဲမွာ ေတာင္ေရာက္၊ ေျမာက္ေရာက္ ေျမာေနတဲ့ ၀ါးလံုးႀကီးတစ္လံုးရွိတယ္။ ပင္လယ္ၾကမ္းျပင္မွာလည္း လိပ္ကန္းႀကီး တစ္ေကာင္ရွိတယ္။ အဲ့ဒိလိပ္ႀကီးက ႏွစ္ ၁၀၀ ၾကာမွ တစ္ခါေရမ်က္ႏွာျပင္ေပၚကို ေပၚတယ္။ ထိုလိပ္ကန္း ႀကီးရဲ႕ ေခါင္းနဲ႔ ေျမာခ်င္တိုင္းေျမာေနတဲ့ ၀ါးလံုးေခါင္းတို႔ စြပ္မိဖို႔က ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိပါေသးတယ္။ လူ႔ျပည္မွာ လူတစ္ေယာက္ ျပန္ျဖစ္ဖို႔ဆိုတာက အလြန္ခက္လွတယ္ကြာ……တဲ့။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာၾကတယ္။ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ၾကားေနရတာက ဟိုက ေလးက ဘယ္သူ၀င္စားတာ။ ဒီကေလးက ဘယ္သူ၀င္စားတာန႔ဲ ……. အသံဗလံေတြ ဆူလို႔ညံလို႔။ လူျဖစ္ဖို႔ ခဲယဥ္းတယ္ ဆို။ အဲ့ဒိလိုမ်ားေျပာခဲ့ရင္ေလ … တို႔ဗုဒၶဘာသာမွာ လူ၀င္စားျခင္းမရွိဘူး။ ဒီဘ၀ ဒီခႏၶာသည္ ဒီဘ၀ေသရင္ ၿပီးၿပီ။ ေနာက္ ဘ၀ေနာက္ခႏၶာဆိုတာ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ကံတို႔၏ အက်ိဳးခႏၶာသာျဖစ္ပါတယ္။ ဟိုဘက္ ဘ၀က လူ၊ ဒီဘက္ ဘ၀ ေရာက္လာတာမဟုတ္ဘူး။ <span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">အ၀ိဇၨာ၊ တဏွာ၊ ကံ ဆိုတာေတြက ဘ၀သစ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးလိုက္တာ။</span> ကုသိုလ္ကံ အေၾကာင္းေတြရွိေနေသးသမွ် သုဂတိဘ၀ဆို တာေတာ့ရေနမွာပဲ။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ပုရြက္ဆိပ္က်င္းမွာရွိတဲ့ အေကာင္းအေရအတြက္က ယေန႔ကမၻာ့လူဦးေရထက္ မ်ားႏိုင္တယ္။ ျခေတာင္ပို႔က ျခေတြက ယေန႔လူဦးေရထက္မ်ားႏိုင္တယ္။ အပါယ္(၄) ဘံုမွာရွိတဲ့သူ အေရအတြက္က က်န္ ၂၇ ဘံုမွာရွိတ့ဲသူအေရအတြက္ထက္ ပိုၿပီး မ်ားတယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ဒီလိုဆိုရင္ ရွင္းေလာက္ပါၿပီ။ လူတစ္ဦးျဖစ္ဖို႔ ဘယ္ေလာက္ခဲယဥ္းတယ္ဆိုတာေပါ့။ လူျဖစ္ဖို႔ဘာေၾကာင့္ ခဲယဥ္းေနရတာလဲဆိုတာ စဥ္းစားၾကည့္မိပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ခဲယဥ္းေနရတာလဲ။ အေျဖက တစ္ခုပဲထြက္တယ္။<span class="Apple-style-span" style="color:#990000;"> အဲ့ဒါကေတာ့ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြကို လုပ္ရမွာ ခက္ေနၾကလို႔ပဲ။</span> ေကာင္းတာေတြကို ခဲခဲယဥ္းယဥ္း ျဖစ္ညွစ္လုပ္ေနရလို႔ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ပဲလို႔ ထင္မိပါတယ္။ အရက္တစ္ခြက္ကို လြယ္လြယ္ကူကူေသာက္ႏိုင္ဖို႔ အမ်ားႀကီး မႀကိဳးစားရပါဘူး။ လြယ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခြက္ ထပ္မေသာက္မိဖို႔ကုိေတာ့ ႀကိဳးစားရတာ အလြန္ခက္သြား ပါၿပီ။<span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;"> ခက္ခက္ခဲခဲ ရယူထားရတဲ့ လူ႔ဘ၀ခဏတာကို လြယ္လြယ္ကူကူ သံုးျဖဳန္းမပစ္သင့္ဘူး ထင္ပါတယ္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စီးပြားေတြရွာၾကတယ္။ ေကာင္းတာေတြေရာ။ မေကာင္းေတြန႔ဲေရာ။ အကုန္ရွာတယ္။ သားငါးေတြ ေရာင္းခ်စားေသာက္ ရတယ္။ သားသတ္တဲ့လိုင္စင္ေတြယူၿပီး အသက္ေမြးၾကတယ္။ သူမ်ားပစၥည္းကို မရကုတ္က ခိုးတယ္။ သူ႕စီးပြားကို အေခ်ာင္လိုခ်င္ေတာ့ အလုပ္လုပ္တဲ့အခါ အခ်ိန္ကိုေတာင္ ခိုးလုပ္တယ္။ ခိုလုပ္တယ္။ ညာစရာရွိရင္ ၀န္မေလးဘူး။ နဲနဲေလးျဖစ္ျဖစ္ ညာလိုက္တာပဲ။ သတိျပဳမိၾကဖို႔ပါ။<span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;"> ဘ၀ဆိုတာ တိုတိုေလးပါ။ အကုသိုလ္ေတြန႔ဲ အခ်ိန္မကုန္ပါေစနဲ႔။ ကုသိုလ္လုပ္ရင္း အခ်ိန္ကုန္ပါေစ။</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စီးပြားေရး သမားတစ္ေယာက္က သူေရွ႕မွာျမင္ေနရတဲ့ အရာတစ္ခုကို ဘယ္လိုစီးပြား ျဖစ္ေအာင္လုပ္မလဲလို႔ေတြးတယ္။ ပန္းခ်ီးဆရာတစ္ေယာက္က ဒီျမင္ကြင္းကို စကၠဴေပၚမွာ လွပေအာင္ဘယ္လိုပံုေဖာ္ရမလဲ စဥ္းစာတယ္။ ကေလးေတြက ေတာ့ ကစားကြင္းလုပ္ၾကမယ္လို႔ တိုင္းပင္ၾကမယ္ထင္တယ္။ စာခ်ရဟန္းတစ္ပါးကေတာ့ စာသင္တိုက္ႀကီးထူေထာင္ၿပီး စာခ်လိုက္မယ္ဟလို႔ ေတြးခ်င္ေတြးေနမိပါပဲ။ အားလံုးက သူ႔အျမင္နဲ႔ သူ အသံုးခ်ဖို႔ စဥ္းစားေနၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ဟုတ္ပါၿပီ။ တို႔ လူ႔ဘ၀ႀကီးကို ရလာၿပီ။ ဘယ္လိုမ်က္လံုးန႔ဲ ကိုယ့္ကုိယ္ကို ျပန္ၾကည့္ၿပီး ဘယ္လိုေတြ အသုံးခ်ၾကမလဲ။ နိမ့္တဲ့သူက ေတာ့ နိမ့္နိမ့္ပဲျမင္မယ္။ နိမ့္နိမ့္ပဲ လုပ္မယ္။ နိမ့္္နိမ့္မွာပဲ သူေနရမယ္။ ျမင့္တ့ဲသူက ျမင့္ျမင့္ျမင္မယ္။ ျမင့္ျမင့္လုပ္မယ္။ ျမင့္ ျမင့္မွာေနရမယ္။ ကိုယ္ကေရာ ဘယ္လိုျမင္ၿပီး ဘာေတြလုပ္မွာလဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီေတာ့ ေကာင္းတာေတြကို လုပ္ရမွာ ခက္ေနသ၍ ေကာင္းတာေတြ ႀကံဳေတြရဖို႔ ခက္ေနဦးမယ္။ ေကာင္းတာေတြကို လုပ္ရတာ လြယ္သ၍ေတာ့ ေကာင္းတာေတြ ေတြ႕ဖို႔က လြယ္ေနမွာပါပဲ။ ေကာင္းတာေတြလုပ္ဖို႔ မခက္ခဲေစခ်င္ပါဘူး။ မခက္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္။ တို႔ေတြ အားလံုးရဲ႕ ေနာက္ဆံုးရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ နိဗၺာန္ပဲ။ နိဗၺာန္ဆိုတာကို အမတ .. လို႔လည္း ဆိုတယ္။ အမတ …. ဆိုတာ မေသျခင္းပဲ။ မေသတဲ့ေနရာကို ေရာက္ဖို႔အတြက္ မေသဖို႔ လိုအပ္တယ္။ ဘယ္လိုမေသရမွာလဲဆိုေတာ့ ကုသိုလ္ေတြ မေသရမွာပါ။ </div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">အကုသိုလ္ယူ …. အသက္ရႈ ထိုသူ ေသ၍ေနေတာ့သည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">ကုသိုလ္မယူ အသက္႐ႈ သူလည္း ေသ၍ ေနေတာ့သည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">ကုသိုလ္ပဲယူ အသက္႐ႈ ထိုသူမေသ ရွင္ေတာ့သည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အမတ မွာေနဖို႔ အမတ ျဖစ္ေအာင္လုပ္မွ ျဖစ္ပါမယ္။ အမတ ေတြေနတဲ့အရပ္မို႔ အမတ လို႔ေခၚတယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မေမ့မေလ်ာ့မေပါ့ဆေသာ သတိတရားျဖင့္ ကုသိုလ္တရား ေနစဥ္တိုးပြားေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၾကပါေစေၾကာင္း ေကာင္းျမတ္သည့္ေစတနာျဖင့္ ေဆြးေႏြးလိုက္ရပါသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#FF6600;">အားလံုးေသာ သတၱ၀ါေတြ သတိထား အသိပြားႏိုင္ၾကပါေစ။</span></div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-2899467572370188154?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-62556865499466414912009-07-09T05:22:00.002+04:002009-07-09T05:27:04.996+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/SlVHPScdr_I/AAAAAAAAAZE/1z0uE038IyM/s1600-h/048.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 286px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/SlVHPScdr_I/AAAAAAAAAZE/1z0uE038IyM/s400/048.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356265659801907186" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:Zawgyi-One;">သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ တစ္ခုေသာတရားထဲမွာ နာၾကားမိတာေလးက ရင္ထဲမွာစြဲသြားခဲ့ပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာ က အသြင္မဆန္းေပမယ့္ ဘ၀အျမင္မွာ တကယ္ဆန္းေစတဲ့တရားေလးပါ။ ၾကားဖူးေနၾကစကားထဲက ဘ၀ရထား ... ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းပါ။ လူ႔ဘ၀ႀကီးတစ္ ခုလံုးကို ရထားတစ္စင္းန႔ဲ တင္စားၿပီးေျပာဆိုဆံုးမသြားတာမို႔ပါ။ ေန႔စဥ္ ရထားန႔ဲ ခရီးသြား လာေနၾကတဲ့ လုပ္သားျပည္သူေတြ ေရလို႔ေတာင္ရပါ့မလား။ တစ္ေန႔ တစ္ရက္တည္းမဟုတ္။ ဘ၀ စဆိုကတည္းက တစ္ခ်ိဳ႕ဆို ရထားေပၚမွာတင္ မီးဖြားခဲ့ၾက။ ကြၽန္ေတာ္ျဖင့္ အ့ံၾသလြန္းလို႔။ ေန႔ေစ့လေစ့ႀကီး ဘာေၾကာင့္မ်ား ခရီးသြားၾကတာ ပါလိမ့္ေပါ့။ စဥ္းစားရတာ မေရရာခဲ့ပါ။ အဲ့သလို မရိုးမဆန္း ျဖစ္ရပ္ေတြ ဘ၀ရထားေပၚမွာ စံုလို႔ပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတာ့လည္း ေရလမ္းကသြားေတာ့ သေဘၤာေပၚမွာ ေမြးဖြားၾက။ ေလေၾကာင္းမွာ သြားရင္းလာရင္းေတာ့ မေမြးေလာက္ဘူးလို႔ အဆစ္ေတြးၾကည့္မိပါေသးတယ္။ ဒါလည္း မေျပာႏိုင္ပါဘူး... ကိုယ္မွမသိတာ။</span></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ရထားဆိုတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ လူတန္းစားေပါင္းစံု အလႊာေပါင္းစံုကို စီးနင္းၾက။ ရထားေပၚမွာတင္ မိတ္ေဆြေတြဖြဲ႔ၾက။ ခင္မင္ၾက။ ရင္းႏွီးၾက။ လက္ဆံုးစားၾကေသာက္ၾက။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေသာက္ၾကစားၾက။ ေနရာေတြလုၾက။ ရန္ျဖစ္ၾက။ ကေလးေတြကငိုၾက။ ေစ်းသည္ေတြက ဆူလို႔ညံ့လို႔။ အထက္တန္းတြဲဘက္ ကုိၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခံုေလးေတြသပ္သပ္ရပ္ ရပ္နဲ႔ လူေတြကလည္း ၿငိမ္ၿငိမ္ဆိတ္ဆိတ္။ လက္မွတ္ကနံပါတ္နဲ႔ ခံုနံပါတ္ကို ကိုက္ေအာင္ရွာေနတာေတြေလာက္ပဲရွိပါ တယ္။ သူ တို႔မ်က္ႏွာေတြေပၚမွာေတာ့ အေရာင္ေသြးေတြ တစ္မ်ိဳးစီျဖစ္ေနတာေတာ့ သတိျပဳမိသား။ အဲ့ဒါဘာလဲဆိုတာကို ကြၽန္ေတာ္ မသိဘူး။ အင္း ... ဒီလိုနဲ႔ပဲ မိမိတို႔ လိုရာခရီးပန္းတိုင္ကို ေရာက္တဲ့အခါ ဆင္းသြားၾကျပန္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က လည္း ထိုေနရာမွပင္ ထပ္ၿပီးတက္လာၾကျပန္တယ္။ ခရီးသည္ေတြ ဘာေတြဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ေနေန ရထားႀကီးကေတာ့ အျပံဳးမပ်က္ ခရီးဆက္ေနဆဲပါပဲ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဘ၀သံသရာ သီခ်င္းထဲကလို ခရီးပန္းတိုင္း မေရာက္ခ်င္း တစ္ေယာက္ဆင္း၊ တစ္ေယာက္တက္ ဆက္လက္ထြက္ခြါလာ ..လိုက္တာ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ဆံုးမည္မသိ။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကေတာ့</div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">ဒီေဃာ ဗာလာန သံသာေရာ၊ သဒၶမၼံ အ၀ိဇာနတံ။</span></div><div style="text-align: justify;">သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မသိေသာသူအား သံသရာသည္ ရွည္လ်ား၏ ဟူသတည္း။ တရားမသိသမွ်ေတာ့ ကရြတ္ေခြ ေပၚ ကင္းေလွ်ာက္သလို ဆံုးႏိုင္ဖြယ္ရာမျမင္ဘူးလို႔ ဘုရားရွင္မိန္႔လိုက္တာက မွတ္သားစရာပါပဲ။ </div><div style="text-align: justify;">ရထားေပၚကို စတင္ၿပီး တက္ေရာက္လာကတည္းက လက္မွတ္နဲ႔၀ယ္ၿပီးစီးခဲ့ရတာခ်ည္းပါ။ ကိုယ့္လိုတဲ့ပန္းတိုင္ေရာက္တာနဲ႔ ကိုယ့္ခံုကိုထားပစ္ခဲ့ရမွာပါပဲ။ ငါ ထုိင္ခဲ့တဲ့ ခံုေလးဆိုၿပီး သယ္သြားခြင့္မရွိပါဘူး။ ဒီမွာပဲေနေတာ့မယ္ဆိုၿပီးေတာ့လည္း ေနခြင့္မရွိပါဘူး။ သို႔ေသာ္ ရထားစီးသူတို႔ခမ်ာ ခံုေလးတစ္ခံုအတြက္ အလုအယက္ ရန္ျဖစ္ေနၾကတာ ရထားစီးဖူးတဲ့သူတိုင္း ျမင္ေတြ႕ခဲ့ဖူးၾကမွာပါ။ ကိုယ္တိုင္ ရန္ျဖစ္ၿပီး စီးခဲ့တာမ်ိဳးမ်ား ရွိခ်င္ရွိေနႏိုင္မယ္ထင္တယ္ေနာ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတာ့ ခိုးစီးၾကတာ ေတြလည္း ၾကံဳေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္လိုရာကို ေရာက္ဖို႔အတြက္ သက္သက္သာသာ မရွိလွတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဘ၀ရထားႀကီးကလည္း တစ္ေရြ႕ေရြ႕န႔ဲ အေမ့၀မ္းေခါင္းကေန ေမာင္းထြက္လာလိုက္တာ ခုဆို အေတာ့္ကို ခရီးေပါက္ေနပါ ေရာလား။ ခရီးသြားရင္နဲ႔ ကိုယ့္ထမင္းေလး တစ္လုပ္စားရဖို႔ သူတစ္ပါးတို႔ကို သတ္ဖို႔လည္း ၀န္မေလးတဲ့ အျဖစ္ေတြနဲ႔ ၾကံဳ ခဲ့ရ။ သူမ်ားပစၥည္းယူစားဖို႔လည္း မေၾကာက္လန္႔ခဲ့။ အစားတစ္ခုအတြက္ စကားမ်ားၾက။ ရန္သတ္ၾက။ ေနရာတစ္ခုအတြက္ အၿပိဳင္အဆိုင္ေတြလုပ္ၾက။ အခ်ိန္တန္ရင္ ဒီခံုတန္းကို ငါ ထားခဲ့ရမွာပါလားလို႔မ်ား နားလည္မယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းမလဲေနာ္။ ရန္ျဖစ္ရမွ စားလို႔၀င္ အိပ္လို႔ေပ်ာ္မ်ား ျဖစ္ေနၾကေရာလားမသိ။ အနိမ့္ဆံုးအဆင့္ ကုိယ္မေက်နပ္တာရွိ ရင္ ေဒါသေလးေတာ့ ထြက္ျပလိုက္ရမွ။ နဂါးမွန္းသိေအာင္ အေမာက္ေထာင္ျပလိုက္ခ်င္တာကပါေသး။ အေမာက္ေထာင္ ခ်င္တ့ဲ နဂါးဆိုမွေတာ့ တိရိစၦာန္စာရင္းထဲကို ၀င္သြားၿပီးဆိုတာ သူမသိလိုက္ဘူးထင္ပါရဲ႕။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ခါတုန္းက ၾကက္ေတြကို အုပ္ျခင္းေတြနဲ႔ သယ္ေနၾကာတာေတြ႔ဖူးပါတယ္။ သူတို႔ခရီးက ၾကက္သတ္သမားေတြဆီကိုပါ။ သူတို႔ေတြ ေသရမယ္ဆိုတာကို မသိၾကပါဘူး။ အုပ္ျခင္းထဲမွာ အစားစားေနလိုက္ ၾကတာမ်ား ေပ်ာ္ပြဲစားခရီးမ်ားထြက္လာ သလား မွတ္ရတယ္။ စားျပန္ေတာ့လည္း တစ္ေကာင္န႔ဲ႔ တစ္ေကာင္ ထုိဆိတ္ၿပီး စားေနၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ၾကက္ဖေတြက တြန္သံေတာင္ ေပးလိုက္ေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ခုရွိေသးတယ္။ ႏြားေတြကို သတ္ဖို႔ဆိုၿပီး ႏြားသတ္ရံုကို ဆြဲသြားလိုက္ ၾကတာ ... ႏြားေတြကေတာ့ ဘာမွမသိ။ ေခါင္းေလးတစ္ညိတ္ညိတ္နဲ႔ လိုက္ရွာတယ္။ သူတို႔ကို နယ္ေျမသစ္ စားက်က္သစ္ ကိုေခၚလာတယ္အမွတ္နဲ႔မ်ား လိုက္လာသလားထင္ရတယ္။ လမ္းမွာေတြ႔တဲ့ ျမက္ကုိလွမ္းဆြဲစားလိုက္ေသးတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ႏြားေတြက တစ္ေကာင္န႔ဲ တစ္ေကာင္ျမင္ရင္ ရန္ေထာင္တာလား၊ ႏႈတ္ဆက္တာလားမသိ ေအာ္လို႔ ...ဟစ္လို႔။ အသံေပးလိုက္လို႔။ နည္းနည္းေလးမွ စိတ္ညစ္တဲ့ပံုမေပၚဘူး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ၾကက္ေတြေရာ၊ ႏြားေတြေရာက ငါတို႔ကိုေခၚသြားတာဟာ သတ္ဖို႔ပဲ .. လို႔မ်ားသိရင္ ဘယ္လိုေနမလဲမသိဘူးလို႔ ထင္ရာျမင္ ရာ ေတြးၾကည့္မိပါေသးတယ္။ သိေတာ့ေရာ ဘာျဖစ္မွာလည္း ..... တစ္ေန႔ေသရမယ္ဆိုတာ သိတဲ့ လူသားေတြေတာင္မွ ရထားလက္မွတ္တစ္ေဆာင္အတြက္ ရန္သတ္ၾကေသးတာပဲေလ။ ထမင္းတစ္လုပ္အတြက္ သူမ်ားအတင္းေတြ တုတ္ၾက ေသးတယ္ေလ။ ရန္ေတြဘာေတြလုပ္လို႔၊ ေဒါသေတြဘာေတြထြက္လို႔၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနေနၾကတာေတြ႔ရေတာ့ ႏြားေတြ ၾကက္ေတြကို နားလည္ေပးဖို႔ အခြင့္အလမ္းတစ္ခုရခဲ့ပါတယ္။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တူေနတ့ဲအမူအက်င့္ႏွစ္ခုကို သိရွိနားလည္ၾကတဲ့ ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းေတြကေတာ့ မတူေအာင္ ေနထိုင္ၾကပါတယ္။ ေဒါသထြက္တတ္တ့ဲအက်င့္ေတြေပ်ာက္ေအာင္၊ ေလာဘျဖစ္တတ္တ့ဲ အက်င့္ေတြေပ်ာက္ေအာင္ သတိပညာနဲ႔ က်င့္သံုး ေနထုိင္ရင္း ဘ၀ရထားေပၚမွာ ေအးေဆးသက္သက္စြာ စီးနင္းလိုက္ပါလာၾကပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာ ငါေသရမယ္ဆိုတာ သိတဲ့အတြက္ ရန္လည္း မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ မေက်နပ္တာေတြလည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ အျငင္းလည္း မပြားေတာ့ပါဘူး။ </div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">ေယာ စ ၀ႆသတံ ဇီေ၀၊ အပႆံ အမတံ ပဒံ။</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">ဧကာဟံ ဇီ၀ိတံ ေသေယ်ာ၊ ပႆေတာ အမတံ ပဒံ။</span></div><div style="text-align: justify;">ေသျခင္းကင္းရာ ခ်မ္းသာအစစ္ နိဗၺာန္ကိုမျမင္ရပဲ အႏွစ္တစ္ရာ အသက္ရွည္ေနထုိင္ရျခင္းထက္၊ ေသျခင္းကင္းရာ ခ်မ္းသာအစစ္ နိဗၺာန္ကိုျမင္ေတြ႔ရေသာသူ၏ တစ္ရက္တာမွ် အသက္ရွင္ေနထိုင္ရျခင္းက ျမတ္၏ဟု ျမတ္ဗုဒၶက မိန္႔မွာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က့ဲသို႔ေသာ သူေတာ္ေကာင္းတို႔၏ စကားကို သူေတာ္ေကာင္းတို႔၏ နားႏွင့္ နားေထာင္မွသာလွ်င္ ၾကားႏိုင္၏။ သူတို႔ေကာင္းတို႔ ႏွလံုးသားႏွင့္ ခံယူမွသာလွ်င္ ဆိုလိုသည့္ သေဘာသြားတို႔ ရင္ထဲ ေပါက္ေရာက္ေပလိမ့္မည္ ျဖစ္၏။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ရထားျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ တစ္ဘူတာၿပီး တစ္ဘူတာ ရပ္နားေနဦးမွာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ကိုယ္န႔ဲမဆိုင္ေသးတဲ့ ဘူတာမို႔ ကိုယ့္အလွည့္မေရာက္ေသးရင္ေတာ့ ဒီဘူတာက မဆင္းရေသးဘူးေပါ့။ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ရထားေပၚကေန ခပ္သုတ္သုတ္ေလးဆင္းေပးရမွာပါပဲ။ ရထားေပၚက ဆင္းတဲ့အခါမွာေတာ့ ခံုေတြလည္း ပါမလာ၊ ၾကံဳတဲ့ လူေတြလည္း ထားခဲ့ရမွာ နားလည္ထားသင့္ပါတယ္။ ကိုယ့္ေနာက္ပါမွာက ကိုယ္ယူလာတဲ့၊ ခ်ိဳင္းၾကားညွပ္လာတဲ့ MONEY အိပ္ေလာက္နဲ႔ သ႑ာန္တူတဲ့ ဒါနအမႈေတြ၊ သီလအမႈေတြ၊ ဘ၀နာအမႈေတြပါပဲ။ ဒါနအမႈေကာင္းတဲ့သူေတာ့ ေငြအိတ္ေဖာင္းတာေပါ့။ သီလအမႈေကာင္းတဲ့သူေတာ့ အႏၱရာယ္ကင္းပါတယ္။ ဘ၀နာအမႈေကာင္းတ့ဲသူကေတာ့ သက္ ေတာင့္သက္သာေနထိုင္ရမွာ ေသခ်ာပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အေတြးကိုယ္စီနဲ႔ ေက်ာ္ျဖတ္လာခဲ့တာ ခုဆိုရင္ ဘူတာ ၂၅ ခုေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးသြားျပန္ပါၿပီ။ ဘယ္ေန႔ ဘယ္ဘူတာမွာ ဆင္းရမယ္ေတာ့ မသိေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူ စီးနင္းလာတဲ့ ဆရာေတာ္ေတြ၊ ေနာက္ၿပီး အကိုေတြ၊ အမေတြ၊ ညီေလးေတြ၊ ညီမေလးေတြ၊ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြအားလံုးကို ဘူတာကမဆင္းခင္ ကာယ၊ ၀စီ။ မေနာ သံုးခုလံုးေရာၿပီး မွားခဲ့တာမ်ားရွိရင္ ခြင့္လႊတ္ပါလို႔ ေတာင္းပန္ခဲ့ပါရေစ။ မိမိတို႔လိုရာခရီးကို သက္ေတာင့္သက္သာ သြားလာ ႏိုင္ၾကပါေစေၾကာင္းလဲ ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#006600;">အားလံုးေသာ သတၱ၀ါေတြ အျမင္လည္းရွင္း စိတ္လည္းရွင္ လက္ငင္းခ်မ္းသာၾကပါေစ။</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#FF6600;">(ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္သုခ၏ ၂၅ ျပည့္ေမြးေန႔ အမွတ္တရအေနျဖင့္ ေရးသားလိုက္ရပါသည္။)</span></div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-6255686549946641491?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-33409813099367900862009-07-06T03:28:00.005+04:002009-07-06T03:55:29.907+04:00<div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/SlE8qyjyiVI/AAAAAAAAAY8/D5cpq8eJxGo/s1600-h/remember.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 280px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/SlE8qyjyiVI/AAAAAAAAAY8/D5cpq8eJxGo/s400/remember.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355128137744288082" /></a><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;"><div style="text-align: center;">၁၃၇၁ ခုႏွစ္ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ အမွတ္တရ</div></span><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:Zawgyi-One;">၀ဋ္လည္ျခင္းဆိုသည္မွာ အကုသိုလ္ကံ၏ အဖ်ားအနားကုိ ခံရျခင္းပင္ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က သူတစ္ပါး အသက္ကို သတ္တ့ဲေနရာတြင္ ငရဲမွာအပ ၀ဋ္မွာအျမဲကြဆိုၿပီး မေသမရွင္ျဖစ္ေနေသးရင္ မေသ ေသေအာင္ သတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ အဲ့ဒိအေတြးအေခၚမွားေနတယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ျပန္လည္သံုးသပ္ၾကည့္ၾကပါကုန္။ ယေန႔ ျမန္မာႏွစ္ ၁၃၇၁ ခုႏွစ္ ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ ေန႔ျမတ္မဟာ အခါသမယတြင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ခံခဲ့ရေသာ ၀ဋ္ေတာ္မ်ားကို သူေတာ္ေကာင္း အေပါင္းတို႔ သတိသံေ၀ဂရပါေစျခင္း အလို႔ငွာ တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။ ဤတရားမ်ား ေလ့လာၿပီးေနာက္ အကုသိုလ္ကံမ်ား မျဖစ္ပြားရေလေအာင္ ေ႐ွာင္႐ွားႏိုင္ၾကပါေစ။</span></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">(၁) ပဌမ ၀ိပါက္ေတာ္။</span></div><div style="text-align: justify;">(ေမး) ဥ႐ုေ၀ဠ၊ ေတာ၀ၿမိဳင္ခြင္၊ ေျခာက္ႏွစ္ပတ္လံုး က်င့္သံုးအရွင္၊အားကုန္ခန္းလို႔၊ ၫႈိးႏြမ္းၿငိဳျငင္၊ ပင္ပန္းေရး၊ ၀ဋ္ေႂကြး ဘယ္ေၾကာင့္တင္။</div><div style="text-align: justify;">(ေျဖ) ကႆပဖ်ား၊ ထင္ရွားပြင့္ေသာ္၊ ေဇာတိပါလ၊ နာမအေက်ာ္၊ ပုဏၰားမာန္တက္၊ ႏႈတ္ႁမြက္အာေဘာ္၊ ၀စီျပင္းေရွးရင္း ၀ိပါက္ေတာ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">(၂) ဒုတိယ ၀ိပါက္ေတာ္။</span></div><div style="text-align: justify;">(ေမး) စိဥၥမာဏ၊ မိန္းမေစကြၽန္၊ ကိုယ္၀န္ရွိေသာ၊ ဆိုေျပာအလြန္၊ လက္သယ္ထားလို႔၊ ဘုရားကိုၫႊန္၊ စြပ္စြဲခဲ့အဘယ့္ ၀ိပါက္၀န္။</div><div style="text-align: justify;">(ေျဖ) ေသာက္စားလြန္က်ဴး၊ ယစ္မူးေပ်ာ္ရႊင္၊ ေသေသာက္သမား၊ ျဖစ္ျငားယခင္၊ ရဟႏၲာျမတ္၊ ဆြမ္းရပ္သည္ျမင္၊ အက်င့္ယုတ္ ဖြင့္ထုတ္ စြပ္စြဲအင္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">(၃) တတိယ ၀ိပါက္ေတာ္။ </span></div><div style="text-align: justify;">(ေမး) တိတၳိ ေစခိုင္း၊ မိုက္႐ိုင္း ဒုႆီ၊ ထင္ေရာင္ ထင္မွား၊ ျပဳျငား သုႏၵရီ၊ လူရွင္အေပါင္း၊ ယံုေၾကာင္းေပြလီ၊ ရွင္ေတာ္ထြတ္၊ ဘယ္၀ဋ္ ေရွးကမွီ။</div><div style="text-align: justify;">(ေျဖ) မုနာဠိဟု၊ မည္ရွိေလာင္းေတာ္၊ ေမာက္ႂကြားေမွာက္မွား၊ ေသာက္စားအေပ်ာ္၊ ရွင္ပေစၥက၊ ဗုဒၶျမင္ေသာ္၊ ဒုႆီဘဲ၊ စြပ္စြဲ ၀ဋ္ေႂကြးေပၚ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">(၄) စတုတၳ ၀ိပါက္ေတာ္။</span></div><div style="text-align: justify;">(ေမး) သုႏၵရီမိုက္၊ သတ္လိုက္ေသရာ၊ တိတၳိအသင္း၊ သတင္းလႊင့္ကာ၊ တပည့္မ်ားႏွင့္၊ ဘုရားကိုသာ၊ လူအမ်ား၊ ယံုမွား ဘယ္တြက္တာ။</div><div style="text-align: justify;">(ေျဖ) ေလာင္းေတာ္ရေသ့၊ ေပ်ာ္ေမြ႔စံရာ၊ ရေသ့တဦး၊ စ်ာန္ျမဴးကြန္႔လာ၊ ျငဴစူစိတ္ေဇာ၊ မေနာဣသာ၊ က်င့္ယုတ္ႀကီး၊ ႏႈတ္သီး ခြၽန္သည့္တာ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">(၅) ပဥၥမ ၀ိပါက္ေတာ္။</span></div><div style="text-align: justify;">(ေမး) ေ၀ဘာေတာင္ေစာင္း၊ ေက်ာက္ေမာင္းဆင္ကာ၊ ေဒ၀ဒတ္ယုတ္၊ ခလုပ္အသာ၊ သူျဖဳတ္ခ်လို႔၊ ဗုဒၶေျခမွာ၊ ေက်ာက္လႊာၿငိ၊ ဒဏ္ထိ ဘယ္၀ဋ္ပါ။</div><div style="text-align: justify;">(ေျဖ) သူႂကြယ္မ်ိဳးဇာတ္၊ ျဖစ္လတ္တံုေခ်၊ ညီကို လွည့္စား၊ ေခၚသြားသေလ၊ ေက်ာက္ႏွင့္ဖိညႇပ္၊ ထုသတ္ႀကိတ္ေခ်၊ ေက်ာက္၀ိပါတ္၊ အဆက္ပါခဲ့ေပ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">(၆) ဆ႒မ ၀ိပါက္ေတာ္။</span></div><div style="text-align: justify;">(ေမး) ေက်ာက္လႊာထိပါး၊ ျမတ္ဖ်ားထြတ္တင္၊ တည္ေန၀ပ္ကိန္း၊ ေသြးစိမ္းအရွင္၊ ေျခမေတာ္ထဲ၊ ကိုက္ခဲနာက်င္၊ ၀ိပါက္ရင္း၊ အလင္း ျပေစခ်င္။</div><div style="text-align: justify;">(ေျဖ) သူငယ္ျဖစ္ခိုက္၊ လမ္း၌ေပ်ာ္ရႊင္၊ ရွင္ပေစၥက၊ ေ၀းမွအျမင္၊ ခဲႏွင့္ပစ္လိုက္၊ ထိခိုက္ေျခတြင္၊ ေသြးယိုဆင္း၊ ေရွးရင္း ၀ိပါက္ပင္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">(၇) သတၱမ ၀ိပါက္ေတာ္။</span></div><div style="text-align: justify;">(ေမး) ဆြမ္းခံႂကြျမန္း၊ ထိပ္ပန္းဘုန္းႂကြယ္၊ မုန္က်ဆင္ႀကီး၊ ခရီးအလယ္၊ ေဒ၀ဒတ္မိုက္၊ လႊတ္လိုက္ျပန္တယ္၊ ရင္ဆိုင္ေတြ႔၊ ဆင္ေ၀ွ႔ ဘယ္၀ဋ္ႏြယ္။</div><div style="text-align: justify;">(ေျဖ) ဆင္ထိန္းဆင္ေက်ာင္း၊ အေလာင္းျဖစ္တံု၊ ရွင္ပေစၥက၊ လမ္းမအဆံု၊ ေဒါသထားလို႔၊ ျပစ္မွားသုန္မႈန္၊ ဆင္ႏွင့္တိုက္၊ ၀ဋ္လိုက္ ေစဘို႔ႀကံဳ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">(၈) အ႒မ ၀ိပါက္ေတာ္။ </span></div><div style="text-align: justify;">(ေမး) ေက်ာက္လႊာခတ္လို႔၊ ေသြးဓာတ္ဆူပူ၊ ေျခမေတာ္ဦး၊ ထြတ္ဖူးတဆူ၊ ေသြးၫိုကိန္းလို႔၊ က်ိန္း၀ပ္ေတာ္မူ၊ ဇီ၀က၊ ခြဲရ ဘယ္၀ဋ္ဟူ။</div><div style="text-align: justify;">(ေျဖ) ပေဒသရာဇ္၊ မင္းျဖစ္စဥ္၀ယ္၊ မူးယစ္ေသာက္စား၊ ေဖာက္ျပားမဖြယ္၊ လူရွင္လတ္လတ္၊ ထိုးသတ္ ျပန္တယ္၊ ဓား၀ိပါက္၊ အဆက္ သူကႏြယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">(၉) န၀မ ၀ိပါက္ေတာ္။ </span></div><div style="text-align: justify;">(ေမး) သံုးလူထြတ္ဖူး၊ ၿမိဳက္မွဴးေသွ်ာင္ေက၊ ရံဖန္ခါလဲ၊ ေခါင္းခဲပေလ၊ ေ၀ဒနာ၀ဋ္၊ မလြတ္တံုေခ်၊ ဘယ္၀ိပါက္၊ အဆက္ပါခဲ့ေပ။</div><div style="text-align: justify;">(ေျဖ) ေရွးခါကပ္ေဟာင္း၊ မေကာင္းကံေဆာ္၊ တံငါမ်ိဳးဇာတ္၊ ျဖစ္လတ္သေရာ္၊ ငါးတို႔ဦးေခါင္း၊ ထုေထာင္းျမင္ေသာ္၊ ၀မ္းေျမာက္မိ၊ လိုက္ဘိ ၀ိပါက္ေတာ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">(၁၀) ဒသမ ၀ိပါက္ေတာ္။ </span></div><div style="text-align: justify;">(ေမး) ၀ါေတာ္ကပ္ေတာ့၊ မာရ္နတ္ႏႈိးေဆာ္၊ ေ၀ရဥၨာတိုင္း၊ သမိုင္းအေက်ာ္၊ မုေယာဆြမ္းမို႔၊ ၾကမ္းၾကမ္း ေထာ္ေထာ္၊ ဘုဥ္းေပးရ၊ ေရွးက ဘယ္၀ဋ္ေနာ္။ </div><div style="text-align: justify;">(ေျဖ) မထင္မရွား၊ မ်ိဳးသားျဖစ္တံု၊ ရဟန္းေတာ္မ်ား၊ ဆြမ္းစားခိုက္ႀကံဳ၊ ဆြမ္းၾကမ္းစားဟု၊ ျပစ္မွားဆိုပံု၊ ၀စီထြက္၊ ၀ိပါက္ေတာ္တဲ့ယံု။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">(၁၁) ဧကာဒသမ ၀ိပါက္ေတာ္။</span></div><div style="text-align: justify;">(ေမး) အထြတ္ဆံုးဟု၊ သံုးလူ႔မ်က္မွန္၊ ခါးေတာ္ကိုက္ခဲ၊ အသဲအသန္၊ ေ၀ဒနာမ်ား၊ ခံစားရံဖန္၊ ဘယ္အေၾကာင္း၊ ကံေဟာင္း ထုတ္လို႔ျပန္။</div><div style="text-align: justify;">(ေျဖ) လက္ေ၀ွ႔သတ္ေကာင္း၊ အေလာင္း ျဖစ္ေသာ္၊ ၿပိဳင္ပြဲဆိုင္ပြဲ၊ ႏိုင္ၿမဲအေက်ာ္၊ ႏိုင္လွ်င္ခါး႐ိုး ႐ိုက္ခ်ိဳးေျမေပၚ၊ အသတ္ေကာင္း၊ ဇာတ္ေဟာင္း၀ိပါက္ေတာ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">(၁၂) ဒြါဒသမ ၀ိပါက္ေတာ္။ </span></div><div style="text-align: justify;">(ေမး) ဆဒၵန္ဆယ္စီး၊ အားႀကီးလ်င္ျမန္၊ ၀မ္းေတာ္သြန္ျငား၊ ေရႊအားမသန္၊ ေခြယိုင္ႏြဲ႔လို႔၊ ျမန္းခဲ့နိဗၺာန္၊ ေျဖေစေၾကာင္း၊ ကံေဟာင္း သိဘို႔ရန္။</div><div style="text-align: justify;">(ေျဖ) ေရာဂါကုစား၊ သမားဉာဏ္က်ယ္၊ ရွင္သူေဌးသား၊ ေဆး၀ါးကုတယ္၊ ခ မေပးလို႔၊ ဟိုေရွးဘုန္းႂကြယ္၊ ၀မ္းလားေဆး၊ တိုက္ေကြၽး ၀ဋ္ေဟာင္းလယ္။</div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#006600;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#006600;">သတိေပး ဥေယ်ာဇဥ္ ျမန္မာဂါထာ။</span></div><div style="text-align: justify;">(က) ၀ိပါက္ေရာက္ေရး၊ ေၾကာက္ေသြးတုန္ဘြယ္၊ ဘုရားေသာ္လဲ၊ ေရွာင္လႊဲမလြယ္၊ ေတြ႔ႀကံဳၿမဲမို႔၊ တ၀ဲလယ္လယ္၊ မလြတ္ေသး၊ ၀ဋ္ေႂကြး ခက္လွတယ္။</div><div style="text-align: justify;">(ခ) ၾကင္နာေထာက္ထား၊ သနားေျမႇာ္ေခၚ၊ ကုသိုလ္ပြားမႈ၊ အားျပဳၾကေနာ္၊ ႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပန္း၊ သရမ္းပ်က္ေခ်ာ္၊ ေရွာင္ၾကဥ္ေရး၊ ၀ဋ္ေႂကြး စင္ဘို႔ေျမႇာ္။</div><div style="text-align: justify;">အပါဒါန္ ။ပါ။ ပ-အုပ္။၃၄၆။</div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#FF6600;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#FF6600;">အားလံုးေသာ သတၱ၀ါေတြ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစ။</span></div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-3340981309936790086?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-12028937911676485292009-06-19T01:31:00.009+04:002009-06-19T01:52:58.912+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/Sjqy_eOWecI/AAAAAAAAAYU/cwMb5ZI8d-Y/s1600-h/09.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 286px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/Sjqy_eOWecI/AAAAAAAAAYU/cwMb5ZI8d-Y/s400/09.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348784310970644930" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/SjqyvYjTMrI/AAAAAAAAAYM/gK0UhTxp1E4/s1600-h/034.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 286px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/SjqyvYjTMrI/AAAAAAAAAYM/gK0UhTxp1E4/s400/034.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348784034569990834" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/Sjqyp9VkXFI/AAAAAAAAAYE/cYglg8WgYas/s1600-h/2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 286px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/Sjqyp9VkXFI/AAAAAAAAAYE/cYglg8WgYas/s400/2.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348783941365292114" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/Sjqyk5toi3I/AAAAAAAAAX8/SW24rhnvi1E/s1600-h/1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 286px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/Sjqyk5toi3I/AAAAAAAAAX8/SW24rhnvi1E/s400/1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348783854493141874" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#0000EE;"><span class="Apple-style-span" style="text-decoration: underline;"><br /></span></span></div><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:Zawgyi-One;">တန္ဖိုးႀကီးေသာ၊ တန္ဖိုးရွိေသာ စကားမ်ားကို တန္ဖိုးသိေသာသူမ်ားက တန္းဖိုးရွိစြာ အသံုးခ်သြားၾကသည္။ အသံုးက်တဲ့အရာကို အသံုးခ်မွ အသံုးက်တဲ့လူ ...... လို႔ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား မိန္႔မွာခ်က္ကို အျမဲမျပတ္ ဆင္ျခင္အပ္၏။ ႏွလံုးသြင္းအပ္၏။ က်င့္သံုးေနထိုင္အပ္ေပ၏။ စကားတစ္လံုးသည္ ဘ၀ႀကီးတစ္ခုလုံးကို ေျပာင္းလဲေပးႏိုင္စြမ္းပါသည္။ မိမိဘ၀ကို အေကာင္းဆံုးတည္ေဆာက္ႏိုင္ၾကဖို႔ ႀကိဳးစားၾကပါစို႔။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span" style="color:#FF6600;">အားလံုးေသာ သတၱ၀ါေတြ ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစ။</span></span></div><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-1202893791167648529?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-1565080123392846042009-06-07T03:15:00.004+04:002009-06-07T03:19:43.764+04:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:Zawgyi-One;">မႏၱေလး မဟာျမတ္မုနိဘုရားႀကီးဆီကို အႀကိမ္ႀကိမ္ေရာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ မႏၱေလးသား မဟုတ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ကိုပဲ ခဏခဏေရာက္ျဖစ္တာပါ။ </span><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCFF;">(လည္စရာအိမ္မရွိေသာေၾကာင့္)။</span></span><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:Zawgyi-One;"> ဘုရားႀကီးကို ေရာက္ျဖစ္တ့ဲအခါတိုင္း အဲ့ဒိေနရာကို ေရာက္ေအာင္သြားၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္၀င္စားလို႔ပါ။ စိတ္၀င္စားတယ္ဆိုတာကလည္း တစ္ျခားမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္နားေထာင္ဖူးတဲ့ ပံုျပင္ေတြထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြ အဲ့ဒိမွာရွိတယ္ေလ။ ေနာက္ … သူတို႔နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္ေတြလည္း ဖတ္ဖူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္န႔ဲ သူတို႔နဲ႔ မိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ့တာေတာ့ ၾကာပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါမွေတာ့လည္း မဆံုဖူးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ေရာက္တဲ့အခါတိုင္း အမွတ္တရအေနနဲ႔ ေရာက္တုိင္း သူတို႔နဲ႔ သြားေရာက္ေတြ႔ဆံုျဖစ္ပါတယ္။</span></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူတို႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ မေတြ႔ျဖစ္ခဲ့တာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာသြားသည္မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူတို႔ ျပန္ဆံုတဲ့အခါမွာ ေတာ့ ဇရာေထာင္းလို႔ ဘ၀ေျပာင္းေနတဲ့ သူတို႔ပံုစံေတြကို ရုတ္တရက္ ျမင္ေတြလိုက္ရေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတာေတာ့ အမွန္ပါ။ သူတို႔က ကၽြန္ေတာ့္ကို စကားတစ္ခြန္းေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဒီမယ္သုခ … လူေတြဟာ ကိုယ္လုပ္တာဆိုရင္ အျမဲတမ္း မွန္တယ္ထင္ေနၾကတယ္ကြ ..။ လူေတြကကြာ သူတို႔ ဗိုက္နာေပ်ာက္ခ်င္တာကို ေဆးမေသာက္ပဲ ငါ့ဗိုက္ ကိုလာႏိႈက္ၾကတယ္။ ေခါင္းကိုက္ေပ်ာက္ခ်င္ေတာ့ ေခါင္းကို လာပြတ္တယ္လို႔ သူကဆိုပါတယ္။ သူေျပာတာေတြက အစံုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔စကားသံေတြၾကားၿပီး ရယ္ခ်င္လာတယ္ဗ်ာ။ တစ္ကယ္ပါ။ သူေျပာမယ္ဆိုလည္း ေျပာသင့္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြႀကီးေတြမွာ ခုမ်က္လံုးေတြ ေဟာက္ပက္နဲ႔၊ ခ်က္ေတြ ေပါက္ထြက္ကုန္ၿပီ။ ဘယ္သူေတြ ဘာလာလုပ္ ေပးၾကမွာလဲ။ သူတို႔ရဲ႕ ဇရာရုပ္သြင္ကို ဘယ္သူကမ်ား တကယ္လာ အဟုတ္ျပင္ေပးမွာလဲဗ်ာ။ သူ႔ေခါင္းကို တစ္ခ်က္ပြတ္ လို႔ ကိုယ့္ဆီကေရာဂါေတြ တကယ္လြတ္ထြက္သြားမယ္လို႔ ဘယ္လိုေတြးၿပီး ယံုၾကည္လိုက္ၾကတာလဲ။ အေတာ္စိတ္ပ်က္ စရာ ျမင္ကြင္းေတြပါ။ အားကိုးတႀကီးနဲ႔ မဟာျမတ္မုနိဘုရားႀကီးဘက္လွည့္ၿပီး မ်က္လံုးေဟာက္ပက္နဲ႔ ၾကည့္ေနရွာတဲ့ သူတို႔ ရုပ္သြင္ ကၽြန္ေတာ္ခုထိျမင္ေနတုန္းပဲ။ တို႔ျမတ္စြာဗုဒၶက ထုတ္ကာႁမြက္ဟတာက လူတိုင္းမွာ ကံသာလွ်င္ ကိုယ္ပိုင္ ဥစၥာရွိသည္ဆိုတဲ့။ သူတို႔ေတြ ဘုရားေရွ႕မွာ ပုဆိန္ေပါက္ဦးခ် ႏႈတ္ကလည္း ရြတ္လိုက္တာ ကြိကြ ကြိကြ။ အၿပီးက်ကာမွ ထိုအေဆြတို႔ ခ်က္ကိုလာႏႈိက္၊ ေခါင္းကိုလာပြတ္။ ေအာ္ …….. ကိုယ္လုပ္တ့ဲ ေကာင္းမႈကံ၊ မေကာင္းမႈကံကိုမွ ကိုယ္မယံု၊ ေနာက္ဆံုးမွ တို႔မိတ္ေဆြဆီလာၿပီး ငါ့ေရာဂါေတြ ယူၾကပါ၊ ကူၾကပါ၊ အမ်ားသူငါ ေအာ္ၾက ဟစ္ၾက။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အေဆြေတာ္ေတြကို မိတ္ဆက္ေပးရဦးမယ္ဗ်။ ဒီကမိတ္ေဆြန႔ဲ သူတို႔က သိၿပီးသားေတြေနမွာပါ။ သူတို႔က ဘိုးေတာ္ဘုရားလက္ထက္က ရခိုင္ကေရာက္လာတဲ့ ရခိုင္ကုလားရုပ္ႀကီးမ်ားပါ။ သူတို႔ကို ေၾကးန႔ဲ ထူထူထဲထဲ သြန္းလုပ္ ထားၿပီး စင္စစ္ ထိုအရုပ္ေတြဟာ ဗိသွ်ႏူးနတ္ရုပ္ေတြလို႔လဲ ဆိုပါတယ္။ ဗိုက္နာတဲ့သူေတြ အရုပ္ႀကီးရ႕ဲခ်က္ကို ႏႈိက္ရင္ ေရာဂါေပ်ာက္တယ္ဆိုလို႔ ဘုရားဖူးလာၾကသူတိုင္း လာလာႏိႈက္ၾကတာ။ စၿပီးႏႈိက္ခါစ တုန္းကေတာ့ ထိုေၾကးရုပ္ႀကီးေတြ ဘာမွျဖစ္မွာ မဟုတ္ဟု ထင္ခဲ့ၾကပံုရပါသည္။ ခုေတာ့ ေခတ္အဆက္ဆက္ႏႈိက္လာတာေလ။ ၾကာလာေတာ့လဲ ထူထပ္ ပါတယ္ဆိုတဲ့ ေၾကးသားေတြေတာင္ မ်က္လံုးေဟာက္ပက္၊ ခ်က္ေတြ ေပါက္ထြက္ေနတာ ဒီကမိတ္ေဆြ ျမင္ဖူးမွာပါဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ေဟာခဲ့တာေပါ့။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color:#009900;">အနည္းငယ္ေသာ မေကာင္းမႈသည္ ငါ့အားအက်ိဳးသက္ေရာက္လာမည္မဟုတ္ဟု မေကာင္းမႈကို မထင္မဲ့ျမင္မျပဳရာ၊ အထင္မေသးရာ၊ မိုေရေပါက္တို႔သည္ အႀကိမ္ႀကိမ္က်ဖန္မ်ားေသာအခါ ေရအိုးႀကီးသည္ပင္ ျပည့္လွ်ံသြားသကဲ့သို႔ မိုက္ ေသာသူတို႔သည္ အနည္းငယ္မွ်ေသာ မေကာင္းမႈကို ျပဳဖန္မ်ားေသာအခါ မေကာင္းမႈျဖင့္ ျပည့္ေလေတာ့၏။</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ မိန္႔မွာခ်က္ဟာ အင္မတန္သတိျပဳစရာေကာင္းလွပါတယ္။ ကံ၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အာဟာရ ေလးပါးေသာ အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ မိမိမွာ ေရာဂါျဖစ္ၾကရတာပါ။ မိမိေရာဂါ သက္သာခ်င္ရင္ ကံကို ျပင္သင့္ျပင္ပါ။ စိတ္ကို ျပင္သင့္ ျပင္ပါ။ ဥတု၊ အာဟာရ စသည္တို႔ကို ျပင္ပါ။ ဒါေတြကုိမျပင္ပဲ ေၾကးရုပ္ကိုလက္ႏႈိက္မွ ေပ်ာက္မယ္ထင္တာ အယူလြဲတာပါ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ စာတစ္ေၾကာင္းေလာက္ က်က္ထားဖူးတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">အယူလြဲေတာ့ အလြဲယူ၊ ငရဲမူကို စြန္႔ၾက စြန္႔ၾက။</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကိုယ္လုပ္လိုက္တာက နဲနဲေလးပဲလြဲတာပါဆိုၿပီး မထီမဲ့ျမင္ မျပဳပါနဲ႔လို႔ ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ကိုယ္လုပ္လိုက္တ့ဲ မေကာင္းမႈဟာ မျဖစ္စေလာက္ေလးပါဆိုၿပီး အထင္မေသးမိေစလိုပါ။ ေၾကးရုပ္ႀကီးေတြကို ပြတ္တိုက္လာတာဟာ သံဘရပ္နဲ႔ မဟုတ္ပါ။ အလြန္ႏူးညံ့တဲ့ လက္ဖ၀ါးေလးေတြနဲ႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ကာလၾကာတာန႔ဲအမွ် ထူထူထဲထဲေၾကးရုပ္ေတြေတာင္ မ်က္လံုး ေဟာက္ပက္ ျဖစ္ခဲ့ၾကတာကိုၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ မျဖစ္စေလာက္တို႔ အဆမတန္မ်ားလာတဲ့အခါ ျဖစ္ေလာက္တဲ့အရာ ျဖစ္သြားတာကို သတိျပဳေစခ်င္ပါတယ္။ မျဖစ္စေလာက္ဆိုတဲ့ အျပဳအမႈကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ထပ္ထပ္တလဲလဲ ျပဳမူရင္းကေန မျပဳရရင္ မေနႏိုင္ေလာက္တ့ဲ အျဖစ္မ်ိဳးသို႔ ေရာက္သြားရပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မေကာင္းမႈကို ျပဳတဲ့ေနရာမွာ ရက္ေကာင္း ရက္ရာဇာမေရြးပဲ ျပဳမူေနထိုင္ၿပီးမွ ေကာင္းမႈျပဳခါနီးမွာ ရက္ေကာင္းရက္ျမတ္ ေရြးတတ္တဲ့အက်င့္ေတြကုိ ေဖ်ာက္သင့္လွပါၿပီ။ ကုသိုလ္ကို မ်ားေအာင္စု၊ ေကာင္းမႈကို မ်ားေအာင္ႀကံ၊ သတၱ၀ါ ေကာင္း မေကာင္း အေၾကာင္းကံကသာ စီမံေတာ့သည္၊ ကံသာလွ်င္ အမိ၊ ကံသာလွ်င္ အဖဆိုတာကေတာ့ ေလာကစကား၊ ဉာဏ္သာလွ်င္ အမိ၊ ဉာဏ္သာလွ်င္ အဖဆိုတာကေတာ့ ေဂါတမဘုရားရွင္ရဲ႕တရား ……. ဟုမိန္႔ခဲ့သည္ကို ျပန္လည္ ၾကားေယာင္ေနမိျပန္ပါသည္။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တို႔လည္းေလ ေလာကီသားေပမို႔ မွားတတ္တာကို နားလည္ပါတယ္။ <span class="Apple-style-span" style="color:#990000;">မွားတတ္တာဟာ သဘာ၀ပါ။ အမွားထပ္တာကသာ သဘာ၀ မက်တာပါ။</span> အမွားေတြဟာ အထပ္ထပ္အခါခါ အျမဲမွားေနေတာ့ မေကာင္းပါဘူး။ ျပင္သင့္ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စာတစ္ေၾကာင္း ခိုးၿပီး စပ္ၾကည့္မိပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;">အျမဲမွားေတာ့ အမွားျမဲ၊ မသြားပဲ ေရာက္တာ ငရဲ ငရဲ။</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အားလံုးေသာ သတၱ၀ါေတြ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာ ခ်မ္းသာၾကပါေစ။</div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-156508012339284604?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-9226519800674770542009-05-31T02:55:00.004+04:002009-05-31T03:12:21.694+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/SiG7m-WiAtI/AAAAAAAAAXk/Af4rMGTACkY/s1600-h/thukha.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 286px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/SiG7m-WiAtI/AAAAAAAAAXk/Af4rMGTACkY/s400/thukha.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341756911285043922" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:Zawgyi-One;">ဘုန္း ...... ဆိုသည္မွာ ပုည= ေကာင္းမႈပင္ျဖစ္၏။ ေကာင္းမႈဆိုသည္မွာလည္း ကိုယ္ႏႈတ္ႏွလံုး (၃) ပါးလံုး ျဖဴစင္ေစေၾကာင္း ေကာင္းျမတ္ေသာ အက်င့္ ပုည=ေကာင္းမႈ ဟူ၍ မွတ္သားခဲ့ဖူးသည္။<span class="Apple-style-span" style="font-family:Georgia;"> </span>ဘုန္းကံရွိခ်င္သူတို႔အတြက္ ေကာင္းမႈကုသုိလ္မ်ား ျပဳရမည္ျဖစ္ေပသည္။ ဘုန္းကံႀကီးမားခ်င္သူမ်ား ေကာင္းမႈကုသိုလ္ကံ မ်ားမ်ားျပဳရမည္ပင္ျဖစ္ေပသည္။ ျမတ္ဘုရားရွင္၏ သာသနာေတာ္၌ မွီခိုခြင့္ရေသာ၊ ေထာက္ပံ့ခြင့္ရေသာသူတို႔မွာ အလြန္ကံေကာင္းသူမ်ားျဖစ္ၾကေပလိမ့္မည္။ သို႔ျဖစ္ပါ၍ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ ကုသလအျဖာျဖာျဖင့္ ဘုန္းကံႀကီးမား ျမတ္ဘုရားသာသနာေတာ္မွာ မွီခိုခြင့္လည္း ရရွိၾကပါေစ။ ေထာက္ပံ့ခြင့္လည္း ရရွိႏိုင္ၾကပါေစ။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-922651980067477054?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-53154776943753371702009-05-26T02:58:00.007+04:002009-05-26T03:16:51.886+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/Shsk_-10gVI/AAAAAAAAAXc/oTZJR0oPFAQ/s1600-h/08.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 286px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/Shsk_-10gVI/AAAAAAAAAXc/oTZJR0oPFAQ/s400/08.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339902464796950866" border="0" /></a><br /><a href="http://www.dhammaweb.net/u_nyanissara/disc9/10-U%20Nyanissara%20Disc-09.mp3">ဘုန္းကံႀကီးသူတို႔အတြက္ သာသနာ အပိုင္း(၁)</a><br /><a href="http://www.dhammaweb.net/u_nyanissara/disc9/09-U%20Nyanissara%20Disc-09.mp3">ဘုန္းကံႀကီးသူတို႔အတြက္ သာသနာ အပိုင္း(၂)</a><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ တရားေတာ္တို႔ကို နားၾကားခြင့္ရသူတို႔အဖို႔ လြန္စြာမွပင္ ဘုန္းကံႀကီးၾကပါေပသည္။ သာသနာသည္လည္း ဘုန္းကံႀကီးသူတို႔ႏွင့္သာ ထိုက္တန္ပါေပ၏။ သာသနာႏွင့္ ထိုက္တန္ေသာ ဘုန္းကံႀကီးသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစ။ ဘုန္းကံႀကီးသူမ်ားျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစား အားထုတ္ႏိုင္ၾကပါေစ။</span><br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-5315477694375337170?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-24306829713730468762009-05-23T12:46:00.006+04:002009-05-23T20:03:25.403+04:00<div style="text-align: center; color: rgb(0, 102, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေသမင္းအစာ နင့္ခႏၶာကို </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တဏွာဘီလူး အေမွာင့္ပူး၍<br /><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အ႐ူးျပင္ျပင္ နင့္ကိုယ္ထင္၏၊ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">နင္ႏွင့္မဆိုင္ နင္ပိုင္မဟုတ္ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">နင့္႐ုပ္နင့္နာမ္ နင့္သႏၲာန္ကို </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">နင့္ဉာဏ္မစူး အေပၚျဖဴး၍ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မူးမူးေမ့ေမ့ အမ်ားေလ့ျဖင့္ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေန႔ရက္အပုံ လြန္ခဲ့တုံၿပီ၊ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အာ႐ုံ၀တၳဳ မီးစာစုကို </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မႈမႈရရ နင္အားက်လည္း </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဓားျပေသမင္း သူ႔တပ္နင္းက </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မျငင္းဆန္သာ နင့္ခႏၶာသည္ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျပာပုံအၿပီး ျဖစ္လုနီးၿပီ၊ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရီးတီးရားတား ေသ၍သြားလည္း </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တရားမႂကြယ္ အထုပ္ငယ္လ်က္ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အပါယ္စခန္း သြားၿမဲလမ္း၌ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တပန္းဟိုက္ဟိုက္ တ႐ႈိက္ငင္ငင္ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တျငင္ၿငိဳၿငဳိ ဆင္းရဲပိုလ်က္ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထိုထိုဘ၀ အနႏၲလွ်င္ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အစမဆုံး အမ်ားထုံးတည့္။</span><br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: center; color: rgb(0, 102, 0);"><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></div><div style="text-align: center; "><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ကဗ်ာကို ျပန္လည္တင္ျပျခင္းသာ ျဖစ္ေၾကာင္းပါခင္ဗ်ာ။</span></span></div><div style="text-align: center; color: rgb(0, 102, 0);"><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span></div><div style="text-align: center; "><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 102, 0);">အားလံုးေသာ သတၱ၀ါေတြ ကိုယ္က်န္းမာ စိတ္ခ်မ္းသာ ရွိၾကပါေစ။</span></span></div><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-2430682971373046876?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-85752612346754484872009-05-21T01:14:00.005+04:002009-05-21T01:40:05.332+04:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ကမ္းေျခေက်ာက္ေဆာင္ကုိ ပင္လယ္လႈိင္းတုိ႔ ထိခုိက္ရာမွျဖစ္ေပၚလာေသာ ေရျမွဳပ္တုိ႔ကုိ ျမင္ေလတုိင္း။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ေရမ်က္ႏွာျပင္ေပၚသုိ႔ မုိးေရစက္ေတြက်ရာမွ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ေရပြက္တုိ႔ကုိ ျမင္ေလတုိင္း၊</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ေႏြေန႔လယ္ အပူရွိန္ေၾကာင့္ လမ္းမေပၚ၌ေတြ႕ ရတတ္ေသာ အပူလိႈင္း တံလွ်ပ္တုိ႔ကုိ ျမင္ေလတုိင္း၊</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);">ငွက္ေပ်ာပင္၊ ငွက္ေပ်ာတံုးကုိ တစ္ဆင့္ၿပီး တစ္ဆင့္၊ တစ္ရစ္ၿပီးတစ္ရစ္ အခြံႏႊာၾကည့္သည့္အခါ အတြင္းသားမရွိျခင္းကုိ ျမင္ေလတုိင္း၊</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">လမ္းေဘးမ်က္လွည့္ပြဲမ်ား၌ မ်က္လွည့္အတတပညာရွင္တုိ႔၏ လွည့္ျဖားတတ္ေသာ အတတ္ ပညာကုိျမင္ေလတုိင္း၊</span><br /><br />ဘုရားရွင္ေဟာၾကားေတာ္မူသည့္ ခႏၶာငါးပါး၏ သေဘာသ႐ုပ္ကုိ ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ သတိရမိသည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ေဖာက္ျပန္ပ်က္စီး တတ္ေသာ သေဘာအစု ျဖစ္ပ်က္မႈသည္ ေရျမွဳပ္ႏွင့္တူသည့္ ႐ူပကၡႏၶာ။ </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ခံစားတတ္ေသာ သေဘာအစု ျဖစ္ပ်က္မႈသည္ ေရပြက္ႏွင့္တူသည့္ ေ၀ဒနာကၡႏၶာ။ </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">မွတ္သားတတ္ေသာ သေဘာအစု ျဖစ္ပ်က္မႈသည္ တံလွ်ပ္ႏွင့္တူသည့္ သညာကၡႏၶာ။ </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style="color: rgb(153, 153, 0);">ေစ့ေဆာ္တုိက္တြန္းတတ္ေသာ သေဘာအစု ျဖစ္ပ်က္မႈသည္ ငွက္ေပ်ာတံုးႏွင့္တူသည့္ သခၤါရကၡႏၶာ။ </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style="color: rgb(0, 51, 0);">သိတတ္ေသာ သေဘာအစုျဖစ္ပ်က္မႈသည္ မ်က္လွည့္ႏွင့္တူသည့္ ၀ိညာဏကၡႏၶာ။ </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အားလံုးသည္ သေဘာအစုမွ်သာ။ ျဖစ္ပ်က္မႈ သေဘာေတြသာ။ အေပါင္းအစု၊ အဖြဲ႕အစည္းေတြသာျဖစ္သည္။ ေပါင္းစုဖြဲ႕စည္းေနေသာအခါ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">အား</span> ဆုိသည့္ သေဘာတစ္ခုျဖစ္ေပၚလာ၏။ တစ္စစီျဖဳတ္ၾကည့္လုိက္ ေသာအခါတြင္မူ အားတုိ႔ ပ်က္ျပယ္ၿပီတည္း။ တစ္ခု ခ်င္း၊တစ္စခ်င္း၌ ပင္ကုိယ္သတၱိတစ္ခုစီ ရွိေနေသာ္လည္း စုဖြဲ႕၍မထားပါက ဘာမွ်စြမ္းပကား မရွိေတာ့။ တစ္ခုခ်င္း၊ တစ္စခ်င္းစီ၏ လႈပ္ရွားသက္၀င္ ျဖစ္ေပၚေျပာင္းလဲမႈတကား <span style="color: rgb(255, 0, 0);"> အား</span> ဟူ၍ပင္ မဆုိႏုိင္၊ စြမ္းပကားဟူ၍ မျပႏုိင္။ သတၱိဟူ၍ပင္ မထင္ရွား။ ေပါင္းစပ္စုဖြဲ႕ေလမွပင္ သတၱိတုိ႔၊ စြမ္းပကားတုိ႔၊ အားတုိ႔ဟူသည္ ျဖစ္ေပၚလာစၿမဲ။ ခႏၶာကိုယ္ သုိ႔မဟုတ္ ခႏၶာအိမ္အေပါင္းအစပ္ အစုအဖြဲ႕ႀကီးကုိ တစ္စစီ၊ တစ္ခုစီ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာၾကည့္၊ ေပါင္းစပ္စုဖြဲ႕ေနေသာ သေဘာကုိ တစ္စစီစိတ္ျဖာရင္းမွ ျမင္ေအာင္ၾကည့္။ ေနာက္ဆံုး အမႈန္အမႊားအဆင့္အထိ ျမင္ေအာင္ၾကည့္။ ခႏၶာငါးပါးကုိပင္လွ်င္ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါး အဆင့္အထိ ျမင္ေအာင္ၾကည့္။ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးကုိပင္ ျဖစ္ပ်က္အဆင့္အထိ ျမင္ေအာင္ၾကည့္။ ႐ုပ္ျဖစ္ေစ၊ နာမ္ျဖစ္ေစ အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္မွျဖစ္လာ။ ၿပီးေတာ့ ပ်က္သြား။ ျဖစ္ပ်က္-ျဖစ္ပ်က္ႏွင့္ၾကာေတာ့ အႏွစ္အရသာမရွိ ပါလားဆိုတာ ရိပ္မိလာမည္။ ထုိအခါ ငါ၊ သူတစ္ပါး၊ ေယာက္်ား၊ မိန္းမဟူေသာ ကနဦးက သဏၭာန္ကြဲသည္ဟူေသာ အထင္သည္ လံုး၀ေပ်ာက္သြားေတာ့မည္။ တစ္ဖန္ ျဖစ္ပ်က္သဘာ၀ ပင္လွ်င္ ၾကည့္ရင္းမွ ၾကာေတာ့ အျဖစ္ကုိပင္ မေတြ႕ႏုိင္ေတာ့။ အပ်က္ေတြခ်ည္းပဲ ေတြ႕ေတာ့မည္။ အႏွစ္သာရမရွိသည့္ သေဘာသည္ ပုိမုိေပၚလြင္လာၿပီ။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ထုိအခါ ဘာကုိတြယ္တာ၍ ေနေတာ့မွာလဲဟူေသာ ဉာဏ္သည္ ထင္ရွားလာသည္။</span> ဘ၀သံသရာမွာ ခႏၶာအမ်ိဳးမ်ိဳးလဲ၍ ရခဲ့သမွ် ဤအႏွစ္သာရမရွိသည့္ သေဘာ သဘာ၀ကုိပဲ ရခဲ့တာပါလားဟု ထင္ရွားသိျမင္လာလွ်င္ .....။ သ<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ုိ႔ေသာ္ ထုိေနရာအေရာက္တြင္ အပၸမာဒ သတိတရားကုိ အရွိန္ျမွင့္၍ ဆက္ၾကည့္ရန္လည္း မေမ့လုိက္ပါႏွင့္ဦး။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၅-၅-၂၀၀၁</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 0);">အားလံုးေသာ သတၱ၀ါေတြ ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);">(ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္မေရးေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ေသြးထဲက စီးသြားတ့ဲစာတစ္ေစာင္လို ႀကိဳက္တဲ့အတြက္ ဆရာျမသန္းစံ၏ ေဆာင္းပါးကို ျပန္လည္ေ၀မွ်ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။)</span><br /><br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify;" id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-8575261234675448487?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-12812428463856495292009-05-13T23:27:00.018+04:002009-05-21T01:32:53.892+04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဧည့္သည္ခန္း </span>… တဲ့။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆရာမ ေဒၚတူးတူးျမင့္သိန္းက မည္သို႔အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆုိ၍ နာမည္ေပးထားသည္မသိ။ ကြၽန္ေတာ့္ဘက္ကမူ ထုိေ၀ါဟာရ စကားလံုး သံုးခုတြဲ၏ ေနာက္ကြယ္၌ အဓိပၸါယ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနသည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။ ပထမဦးစြာ ေလာကအ ေၾကာင္းအရာဘက္မွ၊ ေလာကီလူမႈ ဆက္ဆံေရးနယ္ပယ္မွ ၾကည့္ၾကပါစုိ႔။ ဧည့္သည္ႏွင့္ အိမ္ရွင္။ အိမ္ရွင္ရွိ၍ ဧည့္သည္ ရွိရသည္။ တစ္ဖန္ဧည့္သည္ရွိ၍ အိမ္ရွင္ဆုိတာလည္း သတ္မွတ္ထားရသည္။ ဧည့္သည္ဟူသည္ အိမ္ရွင္တစ္ဦးပုိင္ ဆုိင္ေသာ နယ္ေျမ၊ ၀င္းၿခံ၊ အိမ္အတြင္းသုိ႔ အိမ္ရွင္၏ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္သာ ၀င္ရမည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ထုိ႔အျပင္ ဧည့္သည္ဘက္က ဧည့္သည္ စည္းကမ္းေတြ လုိက္နာရမည္။ ဧည့္သည္သည္ အိမ္ရွင္ကုိ မေစာ္ကားရ။ အိမ္တြင္းကိစၥေတြ ၀င္ေရာက္မစြက္ဖက္ရ။ ယုတ္စြအဆံုးအိမ္ထဲ၀င္၍ ၾကည့္႐ႈလုိပါလွ်င္ အိမ္ရွင္ကုိ ခြင့္ေတာင္းရမည္။ အိမ္ရွင္၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ သုိ႔မဟုတ္ အိမ္ရွင္ ကုိယ္တုိင္ လုိက္လံျပသျခင္းျဖင့္သာ်ာအိမ္တြင္းကိစၥအခ်ိဳ႕တစ္၀က္ကုိ သိခြင့္ရမည္။ ဒါေတာင္မွ အိမ္ရွင္ႏွင့္ ႏွစ္ေပါင္း အေတာ္ၾကာ ရင္းႏွီးခင္မင္ခြင့္ရပါမွ။ သုိ႔မဟုတ္လွ်င္ ဧည့္သည္သည္ အိမ္တစ္အိမ္၏ သတ္မွတ္ထားေသာ ဧည့္ခန္း သုိ႔မဟုတ္ ဧည့္သည္ခန္း၌သာ ထုိင္ေနေပေရာ့။<br /><br />အိမ္ရွင္က ဧည့္သည္ခန္း၌ ထုိင္ေနေသာ ဧည့္သည္ကုိ ထြက္ေတြ႕မည္။ လာရင္းအေၾကာင္း ကိစၥကို ေမးျမန္းမည္။ လုပ္ငန္းကိစၥေတြ ေဆြးေႏြးမည္။ ၀တၱရားေက်ပြန္ေသာ အိမ္ရွင္ဆုိပါက ဧည့္သည္ သည္ အိမ္ရွင္ဧည့္ခံေကြၽးေမြးသမွ်ကုိလည္း ဧည့္သည္ခန္း အတြင္း၌ စားေသာက္ႏုိင္သည္။ အိမ္ရွင့္ဘက္ ကလည္း အိမ္ရွင့္စည္းကမ္းေတြ ရွိရမည္။ဧည့္သည္ကုိ ေကာင္းမြန္စြာ ဧည့္ခံမည္၊ ခ်ိဳသာယဥ္ေက်းစြာ ဆက္ဆံမည္၊ တစ္ႀကိမ္မွ် မထိေတြ႕ေသးေသာ ဧည့္စိမ္းျဖစ္ေနလွ်င္ လာရင္းကိစၥအက်ိဳးအေၾကာင္းကုိ စိတ္ပါ၀င္ စားစြာေမးျမန္းမည္။ မရွိဘူး၊ မသိဘူး၊ ေနာက္မွလာဟု ေရးႀကီးသုတ္ပ်ာ ႏွင္ထုတ္ျခင္းမ်ဳိး မရွိေစရ။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ယုတ္စြအဆံုး ဧည့္သည္ဘက္မွေရာ၊ အိမ္ရွင္ဘက္မွေရာ အျပန္အလွန္ ေမတၱာေတြထား၊ ေမတၱာေတြ ပြားေလလွ်င္ အိမ္ရွင္ႏွင့္ဧည့္သည္ ဆက္ဆံေရးနယ္ပယ္သည္ ညီၫြတ္လွပေသာ သေကၤတကေလးတစ္ခု ျဖစ္ထြန္းလာေပမည္။</span><br /><br />ဤသည္မွာ လူမႈပတ္၀န္းက်င္သုိ႔ လွမ္းၾကည့္ျဖစ္ေသာ ဧည့္သည္ႏွင့္အိမ္ရွင္တုိ႔၏ အေန အထား။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ပုဂၢိဳလ္ေရးရာ၊ ပုဂၢိဳလ္တုိ႔၏ကိစၥ။ ဓမၼဘက္မွ လွမ္းၾကည့္ ေသာအခါ သဘာ၀တရားႀကီးသည္ အိမ္ရွင္ျဖစ္သည္။သံုးဆယ့္တစ္ဘံုသား သတၱ၀ါ အနႏၲတုိ႔ကား ဧည့္သည္ေတြ ျဖစ္သည္။ သံုးဆယ့္တစ္ဘံု သားတုိ႔တြင္ လူသည္ အသိဉာဏ္အရွိဆံုး၊ စြမ္းရည္ အထက္ျမက္ဆံုး ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ လက္ခံထားခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္သည္။ လူ႔ဘ၀ကို အရင္းတည္၍သာလွ်င္ စၾက၀ဠာအနႏၲ၏ အႏႈိင္းမဲ့ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ေသာ ျမတ္ဗုဒၶဘုရားရွင္အျဖစ္သုိ႔ ေရာက္ႏုိင္သည္။ ဤသည့္အႏႈိင္းအဆမွာ က်ယ္ျပန္႔လြန္းလွသျဖင့္ ျမင္ကြင္းကို အနည္း ငယ္ခ်ံဳ႕ၾကည့္ခ်င္ပါသည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ကမၻာေျမႀကီးႏွင့္ လူသား။</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကမၻာေျမႀကီးကား အိမ္ရွင္၊ လူသားမ်ားကား ဧည့္သည္။လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္သန္းေပါင္းမ်ား စြာကပင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ေနထုိင္ရာ ကမၻာႀကီးသည္ ေရ၊ ေျမ၊ေလ၊ မီး၊ ဓာတ္ႀကီးေလးပါး ေပါင္းစပ္ဖြဲ႕စည္းမႈျဖင့္ စၾက၀ဠာအတြင္း၌ ၿဂိဳဟ္တစ္ခုအျဖစ္ ျဖစ္ထြန္းေပၚေပါက္ခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ ဤကမၻာကုိ ဘုရားငါးဆူပြင့္မည့္ ဘဒၵကမၻာဟု သဗၺညဳတဘုရားရွင္တုိ႔က သဗၺညဳတ ဉာဏ္ေတာ္စြမ္းအားျဖင့္ ေဖာ္ထုတ္ေျပာဆုိခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္သည္။ ကကုသႏၶ၊ ေကာဏာဂမန၊ ကႆပ၊ ေဂါတမတည္းဟူေသာ ဘုရားရွင္ေလးဆူတုိ႔သည္ ဤကမၻာေျမႀကီးေပၚ၌ ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္ခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္သည္။<br /><br />ေနာက္ထပ္ဘုရားတစ္ဆူပြင့္ရန္ က်န္ရွိေနေသးသည္။ အရိေမေတၱယ်ျမတ္စြာဘုရား။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔သည္ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း(၂၅၀၀) ေက်ာ္က ပြင့္ထြန္း ေပၚေပါက္ခဲ့ေသာ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား၏ ဓမၼအေမြအျဖစ္ ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ေသာ ဓမၼကၡႏၶာ(၈၄၀၀၀) မွတစ္ဆင့္ သဘာ၀ဓမၼမ်ားကုိ သိခြင့္ရေနသည္။ သည့္မတုိင္မီ ပြင့္ေတာ္မူၿပီးခဲ့ေသာ ဘုရားသံုးဆူတုိ႔ႏွင့္ ပတ္သက္သမွ်မွာမူ အလွမ္း ေ၀းခဲ့ၿပီ ျဖစ္သျဖင့္ အေသးစိတ္သိခြင့္ မရႏုိင္ေတာ့။<br /><br />သာသာနာႏွစ္ (၅၀၀၀)ကုန္ဆံုး၍ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာေတာ္လြန္ေလလွ်င္ ဘာေတြဆက္ျဖစ္မည္ကုိ ေဂါတမဗုဒၶျမတ္စြာဘုရား၏ ႏႈတ္ထြက္စကားမ်ားအရ သိထား ရၿပီးျဖစ္သျဖင့္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း (၂၅၀၀)ေက်ာ္၏ အနာဂတ္ အေရးသည္ ...။ ထားေတာ့။ ေနာင္အေရးသည္ ေနာင္ကာလတြင္ အိမ္ရွင္ကမၻာေျမႀကီးေပၚ၌ ျဖစ္ေပၚလာၾကဦးမည့္ ဧည့္သည္ ပုဂၢိဳလ္အသီးသီး၏ အေရးကိစၥ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔၏ အေရးကိစၥကား ယခုပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ႏွင့္သာ တုိက္႐ိုက္တုိက္ဆုိင္ေနျခင္းကိစၥ။ ဤေနရာတြင္ ေမြးခြန္းတစ္ခု ေမးလုိစိတ္ ျဖစ္လာမိသည္။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဘ၀သံသရာ ေရယဥ္ေၾကာ၌ ခႏၶာပံုစံ တစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳးရယူ လ်က္ေပၚ ခ်ည္ျမဳပ္ခ်ည္ျဖင့္ တေမ်ာတည္း ေမ်ာခဲ့ၾကေသာ ဧည့္သည္ပုဂၢိဳလ္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔သည္ အိမ္ရွင္ကမၻာေျမႀကီးအေပၚ၌ ဧည့္သည္၀တၱရားေတြ ေက်ပြန္ခဲ့ၾကၿပီေလာ ...။</span><br /><br />ဦးစြာ အိမ္ရွင္ကမၻာေျမႀကီးဘက္သို႔ ၾကည့္-ၾကည့္မည္။ သူကား သဘာ၀တရားသက္သက္ ျဖစ္၍ သူ႔ဘက္၌ ေျပာစရာစကား ဘာဆုိဘာမွ်မရွိ၊ ဘာသာစကားမရွိ၊ စကားလံုးမရွိ၊ ႏုိင္ငံမရွိ၊လူမ်ဳိးမရွိ၊ အယူ၀ါဒမရွိ၊ သူကား အေကာင္အထည္ျဒပ္အျဖစ္ ကုိင္တြယ္၍ရေသာ ပထ၀ီ၊ လႈပ္ရွား႐ုန္းကန္ ေထာက္ကန္တတ္ေသာ ၀ါေယာ၊ ယိုစီးဖြဲ႕စည္းတတ္ေသာအာေပါ၊ ပူတတ္ေအးတတ္ေသာ ေတေဇာတုိ႔ျဖင့္ အဓိက ေပါင္းစပ္ဖြဲ႕စည္းေပးထားျခင္းမွ်သာ။ တနည္းအားျဖင့္ ေျမဓာတ္၊ ေလဓာတ္၊ ေရဓာတ္၊ မီးဓာတ္စေသာ ဦးေဆာင္ဓာတ္ႀကီး ေလးပါးတုိ႔၏ အစုအေ၀းမွ်သာ။ သူတုိ႔ေလးခုအနက္ တစ္ခုခုလြန္ကဲလွ်င္ ကမၻာေျမႀကီး၌ တစ္မ်ဳိးမဟုတ္ တစ္မ်ိဳး ေဖာက္ျပန္လာမည္။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ေလဓာတ္လြန္ကဲလာလွ်င္ မုန္တုိင္းမ်ား၊ ေရဓာတ္လြန္ကဲလာလွ်င္ လႈိင္းလံုးမ်ား၊ မုိးသီးမုိးေပါက္မ်ား၊ မီးဓာတ္လြန္ကဲလာလွ်င္ မီးေတာင္ ေခ်ာ္ရည္မ်ား စသည္ျဖင့္ ဗဟိဒၶ႐ုပ္အစုအဖြဲ႕တုိ႔၏ ေဖာက္ျပန္မႈျပယုဂ္ေတြကို ေတြ႕ရ မည္။</span> ဒါကလည္း သူ႔အလုပ္ သူလုပ္ေနျခင္းမွ်သာ။ ထုိဓာတ္တုိ႔၏ သဘာ၀ကား အာကာသထဲတြင္ အရွိတရားအျဖစ္ တည္ရွိေနသကဲ့သုိ႔ ခႏၶာရ ထားေသာ သံသရာသားေကာင္ (ကမၻာေျမႀကီး၏ဧည့္သည္ ပုဂၢိဳလ္) တုိ႔၏ ခႏၶာအတြင္း၌လည္း သဘာ၀တရားအျဖစ္ ကိန္း၀ပ္ေနသည္။တစ္နည္းအားျဖင့္ ခႏၶာပုိင္ရွင္ ဧည့္သည္ပုဂၢိဳလ္တုိ႔သည္လည္း ဓာတ္ႀကီး ေလးပါးဦး ေဆာင္၍ ဖြဲ႕စည္းထားေသာ သဘာ၀အစုအဖြဲ႕မွ်သာ ...။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />သို႔ဆုိလွ်င္ ဘယ္က ဘယ္လုိလုပ္၍ ငါ ေတြ ေရာက္လာရပါသနည္း။ မရွိကုိ အရွိလုပ္၍ အိမ္ရွင္ကမၻာေျမႀကီးကုိ က်ဴးက်ဴး ေက်ာ္ေက်ာ္ ေစာ္ေစာ္ကားကားလုပ္ကာ အဘယ့္ေၾကာင့္ အစိတ္စိတ္ပုိင္းလုပ္ေနၾကပါသနည္း။ ဒ<span style="color: rgb(204, 0, 0);">ါ ငါ့ေနရာ၊ ဒါ ငါ့နယ္ နိမိတ္၊ ဒါ ငါ့ရဲ႕တံတုိင္းအကာအရံ၊ ဒါ ငါ့ရဲ႕ေျမ။ အိမ္ရွင္ကမၻာေျမႀကီးကား ဧည့္သည္စည္းနားမလည္ေသာ ဧည့္သည္ ပုဂၢိဳလ္တို႔ကုိ ေမာ့ၾကည့္ သက္ျပင္းခ်႐ံုမွတစ္ပါး ဘာမွ်မတတ္ႏုိင္ေတာ့ၿပီ။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />မရွိကုိ အရွိဟု ထင္မွားကာ ထုိအထင္မွားကုိပင္ မ်က္ကန္းေတြျဖစ္သျဖင့္ မရွိ ငါ ကုိ အရွိ ငါ လုပ္ကာ အရာရာ၌ စြဲလမ္းတပ္မက္ တြယ္တာ မက္ေမာလုိခ်င္ျခင္းတည္းဟူေသာ တဏွာ။ ေဟာ-မူလႏွစ္ျဖာ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">အ၀ိဇၨာ တဏွာ တုိ႔ကား သံသရာသားေကာင္တုိ႔၏ ထာ၀ရမိတ္ေဆြအျဖစ္ ေနရာယူလ်က္သံသရာစက္၀ိုင္းကုိ လည္ပတ္ ေစေလၿပီ။</span> မိတ္ေဆြအျဖစ္ အေယာင္ေဆာင္ ခ်ဥ္းကပ္လာေသာ တဏွာႏွင့္ အ၀ိဇၨာကုိ ေနရာေပးမိေသာအခါ သံသရာသားေကာင္ တုိ႔သည္ကား ေျမႀကီးေပၚ ေရာက္လာလိုက္ ေျမႀကီးထဲျပန္ေရာက္သြားလုိက္ႏွင့္ လုံးလည္ခ်ာလည္ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ေျမႀကီးေပၚ ေရာက္လာသည့္အခုိက္ ကုိယ္ရပ္တည္ ေနထုိင္အသက္ရွင္သန္ရာ ကမၻာေျမႀကီးအေပၚ ေကာင္းက်ဳိးျပဳသူ အေရအတြက္ကား တစ္ေန႔တျခား နည္းပါးလာသည္။<br /><br />တစ္နည္းအားျဖင့္ ဧည့္သည္ခန္း အတြင္း၌ လာေရာက္ထုိင္နားစဥ္ ဧည့္သည္၀တၱရားကုိ မသိ။ ဧည့္သည္စည္းကမ္းကုိ နားမလည္၊ အိမ္ရွင္ခြင့္မေပးဘဲ အိမ္ထဲအတင္း၀င္သည္။ မီးဖုိေခ်ာင္ထဲ ၀င္ခ်င္၀င္သည္။ ထမင္းႏႈိက္စားခ်င္စားသည္။ အိမ္ထဲက ပစၥည္းေတြကုိ အိမ္ရွင္ခြင့္ ျပဳခ်က္မရဘဲကုိင္သည္။ ႀကိဳက္လွ်င္ယူသည္။ မႀကိဳက္လွ်င္ ဖ်က္ဆီးသည္။ တစ္အိမ္လံုး မြမြေျခပစ္သည္။ တစ္အိမ္လံုး ေၾကမြပ်က္စီးသြားေသာအခါ အိမ္ထဲမွ ျပန္ထြက္သြားသည္။ အိမ္ရွင္ကား ဘာမွ်မေျပာႏုိင္ဘဲ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ သည္လုိဧည့္သည္မ်ဳိးေတြမ်ား လာေသာအခါ အိမ္ရွင္ကမၻာေျမႀကီးသည္ ခ်ဳိင့္ခြက္ အေပါက္ရာဗရပြႏွင့္ ထံုးေဂၚလီ ေလးတစ္လံုးလုိ ျဖစ္သြားေတာ့သည္။ သည္လုိပံုစံႏွင့္ ဆုိလွ်င္ ပြင့္ရန္က်န္ရွိေနေသးေသာ အရိေမေတၱယ်ဘုရားရွင္ ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္ၿပီးပါက ဘုရားငါးဆူ ပြင့္ထြန္းေပၚ ေပါက္ခဲ့ဖူးသည္ဟူေသာ ဤဘဒၵကမၻာႀကီးသည္ စၾက၀ဠာႀကီးအတြင္းမွ အၿပီးတုိင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမည့္ အလားအလာမွာ ေသခ်ာေနေတာ့သည္။ သဗၺညဳတဘုရားရွင္တုိ႔၏ ႏႈတ္ထြက္စကား ေဟာတရားမ်ား ျဖစ္သျဖင့္လည္း မည္သည့္အခါမွ် ယြင္းမွားတိမ္းေခ်ာ္ျခင္း မရွိႏုိင္ေပ။<br /><br />ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ က်ဴးလြန္ခဲ့သမွ် ျပစ္မႈတုိ႔ကို ျပန္ၾကည့္ၾကဦးစုိ႔။ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ကုိယ္ခႏၶာ အသီးသီးမွထြက္ေသာ အညစ္အေၾကးမွန္သမွ်ကို ဤေျမႀကီးေပၚမွာ စြန္႔ပစ္သည္။ ကမၻာေျမႀကီးကား ဘာမွ်မေျပာ။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">တံေတြး၊ ႏွပ္၊ မစင္၊ ဆီး၊ ေနာက္ဆံုး အေလာင္းေကာင္၊ အပုပ္ ေကာင္စသည္ျဖင့္ စြန္႔ပစ္သမွ်အားလံုးကုိ ကမၻာေျမႀကီးက လက္ခံခဲ့သည္သာ။</span> လူသားအခ်င္းခ်င္း ေသေၾကပ်က္စီးေစႏုိင္မည့္ ေရျမဳပ္ဗံုး၊အဏုျမဴဗံုး စသည္တုိ႔ကုိ လူေနနည္းပါးရာ ေဒသမ်ား၌ စမ္းသပ္ေဖာက္ခြဲၾကသည္။ ကမၻာေျမႀကီးကား ဘာမွ်မေျပာ။ သူ႔အိမ္၊ ကုိယ့္အိမ္၊ သူ႔ၿခံ၊ ကုိယ့္ၿခံမွသည္ သူ႔အုပ္စု၊ သူ႔အဖြဲ႕အစည္းျဖင့္ ကမၻာေျမႀကီးကုိ ကုိယ္ပုိင္ပစၥည္းသဖြယ္ အသံုးခ်၍ အခ်င္းမ်ားရန္ျဖစ္ စကားမ်ားေန သမွ်တုိ႔ကုိလည္း ကမၻာေျမႀကီးကား ဘာမွ်မေျပာ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ကမၻာေျမႀကီးဘက္မွ အိမ္ရွင္၀တၱရားေက်ပြန္သေလာက္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကား ကမၻာေျမႀကီးေပၚ၌ မထီမဲ့ျမင္ျပဳႏုိင္လြန္း လွသည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔သည္ ဧည့္သည္၀တၱရားကုိ က်ဴးလြန္ေဖာက္ဖ်က္ အိမ္ရွင္ကမၻာေျမႀကီးအေပၚ ရက္စက္ႏုိင္လြန္း လွသည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔သည္ ဧည့္သည္အခ်င္းခ်င္း ဧည့္သည္ခန္း အတြင္း ေခတၱခဏ ေရာက္လာခုိက္ အရွက္ အေၾကာက္ကင္းမဲ့စြာ ရန္ျဖစ္ေနသည္ႏွင့္ တူလွသည္။ သူမ်ားအိမ္ထဲအားမနာ လွ်ာမက်ိဳး ထုိးထုိးေထာင္ေထာင္ ျပဳမူသူ ေတြႏွင့္ တူလွသည္။ ဧည့္သည္ဟူသည့္ အဓိပၸါယ္ကုိက ေခတၱခဏသာ လာေရာက္နားေနခြင့္ရသည္ဟူသည့္ အဓိပၸါယ္ျဖစ္သည္။ ဤသည္ကုိ နားမလည္။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဧည့္သည္သည္ အိမ္ရွင္ကုိ မေစာ္ကားရဆုိေသာ သဘာ၀စည္းကမ္းကုိ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မလုိက္နာ။</span> ဧည့္သည္အခ်င္းခ်င္းကုိလည္း သူလည္း ဧည့္သည္၊ ကိုယ္လည္း ဧည့္သည္ပါလားဟု မျမင္။ အိမ္ရွင္ကုိ အားနာရမွန္း၊ အိမ္ရွင္အေပၚ အလုိက္သိတတ္ဖုိ႔လုိမွန္း ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မဆင္ျခင္၊ ဧည့္သည္ ခန္းအတြင္း၌ ဧည့္သည္အခ်င္းခ်င္း ျဖစ္ေနေသာရန္ပြဲသည္ အိမ္ရွင္ကုိ မည္မွ်အထိ ဂုဏ္သိကၡာက်ဆင္းေစသည္ကုိလည္း ထည့္မတြက္။<br /><br />ကြၽန္ေတာ္တုိ႔သည္ ဧည့္သည္ခန္းအတြင္း၌ ဧည့္သည္ေကာင္း တစ္ေယာက္လုိ ေနတတ္ထုိင္တတ္ဖုိ႔ အမ်ားႀကီး ႀကိဳးစားအားထုတ္ရဦးမည္။သဘာ၀တရားႀကီးထဲမွ သင္ယူစရာရွိသည္မ်ားကုိ အမ်ားႀကီးသင္ယူရ ဦးမည္။ မိတ္ေဆြ ေယာင္ေဆာင္၍ အနားကပ္ ႏွိပ္စက္ေနေသာ အ၀ိဇၨာႏွင့္ တဏွာကုိ အျမစ္ျပဳတ္ေအာင္ ဉာဏ္စြမ္းျဖင့္ ဖယ္ရွား ဆြဲႏုတ္ရဦးမည္။ လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနသည္။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ယူတတ္လွ်င္ တာ၀န္ေတြခ်ည္း ျဖစ္သည္။ </span>ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ တာ၀န္ယူ တတ္ဖုိ႔ လုိသလုိ အိမ္ရွင္ကမၻာ ေျမႀကီး လွပသာယာဖုိ႔ အမ်ားႀကီးတာ၀န္ယူ စြမ္းေဆာင္ရဦးမည္။ ကမၻာေျမႀကီးအတြက္ တာ၀န္ယူျခင္း၊ ဧည့္သည္အခ်င္းခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာ နားလည္ျခင္းျဖင့္ ကမၻာေျမႀကီးကုိ ေက်းဇူးျပန္ဆပ္ရဦးမည္။<br /><br />တစ္ခ်ိန္က ရယူလုိျခင္းတည္းဟူေသာ တစ္ဖက္သတ္သေဘာထားမ်ားျဖင့္ ကမၻာေျမႀကီး အေပၚ၌ အေႂကြးတင္ခဲ့ေသာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔သည္ ကမၻာေျမႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာ ေရးအတြက္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔၏ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ထိန္းသိမ္း ေဆာင္ရြက္ကူညီလုိေသာ ေပးဆပ္ျခင္း စိတ္အသစ္မ်ားျဖင့္ ျပန္၍ေက်းဇူးဆပ္ရေပဦးမည္။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">သဗၺညဳတဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားတုိ႔၏ သဘာ၀ဓမၼ အဆံုးအမ မ်ားအားခႏၶာဉာဏ္ေရာက္ ေလ့လာမွတ္သား၊ သင္ၾကားနာယူ၊ ဆည္းပူးအားထုတ္ခဲ့ျခင္း အေၾကာင္းေၾကာင့္ပင္လွ်င္ ကြၽန္ေတာ့္တြင္ ႀကီးစြာေသာအက်ိဳး ေက်းဇူးရခဲ့ေပၿပီ။</span><br /><br />၎မွာသည္ဘ၀၊ သည္ခႏၶာျဖင့္ သည္တစ္ေခါက္ ဧည့္သည္ ခန္းအတြင္းသုိ႔ လူသားတစ္ဦး အျဖစ္ ေရာက္ခဲ့ရသည့္ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ကြၽန္ေတာ္သည္ အိမ္ရွင္ျဖစ္သူ ကမၻာေျမႀကီးအတြက္လာျခင္း ေကာင္းေသာဧည့္သည္ တစ္ဦးအျဖစ္ ႀကိဳးစားေနထုိင္လုိစိတ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာ ျခင္းတည္းဟူေသာ အက်ိဳးတရားမ်ား ရရွိလာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါေတာ့သည္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />၁၄-၁-၂၀၀၂</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">(ဆရာျမသန္းစံ၏ ဧည့္သည္ခန္းေရာက္ ဧည့္သည္တစ္ဦးဆိုသည္ကို ျပန္လည္တင္ျပျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။)</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">အားလံုးေသာ ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္း စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာ ရွိၾကပါေစ။</span><br /><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"></div><div style="text-align: justify;" id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-1281242846385649529?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-66103560641754231162009-05-12T03:36:00.021+04:002009-05-21T01:33:57.196+04:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 51, 204);font-family:Zawgyi-One;" >ဒီစာေတြကို ဖတ္လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္နဲ႔လည္းမသိ၊ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ျခင္းလည္းမရွိသူရဲ႔ နာေရးေၾကာ္ျငာစာကို ဖတ္လိုက္ရသလို ေအးေအး ေဆးေဆးေလးပဲ ၿပီးဆံုးမသြားေစခ်င္ပါ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />မတတ္ေသးတဲ့ ပညာေတြမ်ားစြာ ရွိတဲ့အထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္မတတ္ဆံုးေသာ ပညာတစ္ခု ရွိပါတယ္။ ခုအခ်ိန္ထိေအာင္ ဒီပညာေတြကို ဆည္းပူးေနတုန္းပါပဲ။ အဲ့ဒါကေတာ့ အေသ၀နာ စ ဗာလာနံ ဆိုတာကို နားလည္သေဘာေပါက္ဖို႔တစ္ခုပါ။ စာရဲ႕သေဘာကိုေတာ့ ငယ္ငယ္က သင္ထားခဲ့ဖူးလို႔ သိေတာ့ေနပါရဲ႕။ ရင္ဘတ္ထဲအထိ ေပါက္မလာေသးဘူး။ ခက္ေနတာ အဲ့ဒါပါပဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းက သင္ေပးထားလို႔ မွတ္မိေနေသးတယ္။ လူမိုက္ကိုမေပါင္းန႔ဲေနာ္ … သား တဲ့။ ေမေမကဆံုးမခဲ့ တာပါ။ နားထဲကမထြက္ဘူး။ မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ေယာင္ေနတုန္း။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">လူမိုက္ဆိုတာ မိုက္တီးေလးမ်ား ဇာတ္ကားထဲကလိုစရိုက္ ၾကမ္းတဲ့လူ ေတြမ်ားလားေပါ့ေလ။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ကၽြန္ေတာ့္ အဖြားက ကၽြန္ေတာ္ ပထမတန္းတက္ေနတုန္းမွာ ဆံုးသြားတာပါ။ ဆံုးသြားတာက ရုိးရိုးတန္းတန္းမဟုတ္ပါဘူး။ ဖုတ္၀င္တာဆိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိဘေတြ ေတာသူေတာင္သား အလြန္ရုိးၾကပါတယ္။ ၾကားဖူးနား၀နဲ႔ ဗမာဗိေႏၶာဆရာနဲ႔ ေခၚကုရတာေပါ့။ အဲ့ဒိလူန႔ဲကုမွ ေရာဂါကပိုဆိုးလာတယ္။ တစ္ေန႔တစ္ျခား အစာ စားတာေတြေလ်ာ့လာတယ္။ ဟုတ္တယ္။ လူမမာဆိုတာ အာခံတြင္းေတြ႔တာေလးစာခ်င္တာေလ။ အမဲေၾကာ္ေလး ငါးေၾကာ္ေလး စာခ်င္ရွာတာ။ ဖုတ္၀င္ေနတာ။ ဖုတ္က ေတာင္းတာဆိုၿပီး မေကၽြးခဲ့ရဘူးဗ်ာ။ ဒီလိုနဲ႔ မ်ားမၾကာမီ အဖြားလည္း ဘယ္သူမွမသြားခ်င္တ့ဲေနရာကို တစ္ဦး တည္း ပ်င္းပ်င္းရိရိနဲ႔ ထြက္သြားရရွာပါတယ္။(အဖြားက ကၽြန္ေတာ္ကိုသိပ္ခ်စ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မရွိတဲ့အခါ အင္မတန္ ပ်င္းေျခာက္ေျခာက္ႏိုင္တယ္ဆိုလို႔ပါ။ ခုသူသြားတ့ဲေနရာ ကၽြန္ေတာ္လည္း မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ သူတစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းပ်င္းရိရိနဲ႔ ထြက္သြားတယ္ထင္ပ။ ဟိုတုန္းက ေတြးမိတာေလးပါ။)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: center; color: rgb(0, 102, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလာကဇာတ္ခံု၊ ဤလူ႔ဘံု၀ယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မ်ိဳးစံု က ၾက၊ မာန္မာနႏွင့္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ က သူေဌး၊ ငါ ပေဂးဟု</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါေသြးတက္ႂကြ၊ လူ႔ဗာလတို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မ်ားျပားလွစြာ၊ အ၀ိဇၨာေၾကာင့္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တဏွာဘီလူး၊ အေမွာင့္ပူးေသာ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ဴးက်ဴးေက်ာ္ေက်ာ္၊ ဂုဏ္ကိုေဖာ္၍</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမာ္ေမာ္ေမာက္ေမာက္ေမာက္၊ ငါ တစ္ေယာက္သာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိုးေအာက္တလႊား၊ ေရႊကိုလားဟု</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထင္မွားမွတ္လြဲ၊ သို႔ပင္စြဲလည္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဇာတ္ပြဲၿပီးက၊ ျပည္ဖံုးခ်ေသာ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သုဘရာဇာ၊ ေျခေအာက္မွာပင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာသာ လူမ်ိဳး၊ ခ်ိန္မထိုးပဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပုပ္သိုးခႏၶာ၊ ျမဳပ္ရရွာသည္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္မွာ ….. ငါ ဟုရွိအ့ံနည္း။</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အဖြားကို ေျမခ်တဲ့ေန႔က လိုက္ပါပို႔ေဆာင္သူေတြကို ေ၀ခဲ့တဲ့ ယပ္ေတာင္က သံေ၀ဂ ကဗ်ာေလးပါ။ ဘယ္သူေရးထား မွန္းေတာင္မသိဘူး။ ႀကီးမွ ႀကိဳက္လြန္းလို႔ က်က္ထားတာ။ တစ္ကယ္ေတာ့ အဖြားေသတာ ဖုတ္၀င္လို႔မဟုတ္ပါပဲ မတတ္ တတတ္နဲ႔ လာကုတဲ့ ေဒါက္တာရမ္းကုေၾကာင့္ ဆံုးပါးခ့ဲတာပါ။ ဟုတ္ပါတယ္။ </span><br /><br /><div style="text-align: center; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဆးဆရာမွားတဲ့အခါမွာ လူသား တစ္ေယာက္ အသက္ဆံုးရံႈးခ့ဲပါတယ္။</span><br /><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဆးမမွားေအာင္ ဆရာ၀န္ေကာင္းေတြ ေဆးေကာင္းေတြလိုအပ္လာတာန႔ဲအမွ် ယေန႔ ကမၻာႀကီးမွာ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ေရာဂါေတြရွာေဖြေရးေတြ ျပဳလုပ္စမ္းသပ္ေနသလို ကုသေရးဘက္မွာလည္း မလစ္ဟင္းေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေနတာေတြ ျမင္ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္အားတက္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ .. တစ္ဖက္မွာ ဒီလို လူ႔အသက္တစ္ေခ်ာင္းကို ကယ္ဆယ္ဖို႔ အားသြန္ႀကိဳးပန္းနဲ႔ မေမာမပန္း ပညာရပ္ ေတြရွာေဖြေနတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ဖက္မွာလည္း လူသားေတြ အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ေသေစႏိုင္တ့ဲ လက္နက္ေတြ ထုတ္လုပ္ေနတာကို ေတြ႔ေနၾကားေနရျပန္တယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />၂၀ ရာစုလူသားေတြရဲ႕ကမၻာမွာ ေရာင္စံုမီးေတြ ထိန္ထိန္ညီးၿပီး လိုတိုင္းတ ရႏိုင္တဲ့ ေလာကႀကီးတစ္ခုကို ဖန္းဆင္းႏိုင္ဖို႔ အတြက္ အဓိက လိုခ်က္ကေတာ့ စြမ္းအင္ပါပဲ။ အဲ့ဒါေတြကိုျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္တာက ေခတ္သစ္ရူပေဗဒပညာရပ္ကပါ။ အဏုျမဴကိုခြဲစိတ္လို႔ ရတဲ့ပညာဟာ အႀကီးမားဆံုးစြမ္းအင္ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ေဖာ္ထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ Fission method ဟာ ဟီရိုရွီးမားၿမိဳ႕ေပၚကို အဏျမဴဗံုးၾကဲခ်ၿပီး သက္ေသျပခဲ့ၾကတယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ကို အဆံုးသတ္ခ်င္တဲ့ ေစတနာန႔ဲပါလို႔ အေၾကာင္းျပႏိုင္ခဲ့ရင္ေတာင္မွ ဒုတိယတစ္ႀကိမ္ နာဂါဆီကီၿမိဳ႔ေပၚကို ၾကဲခ်တာကေတာ့ ဆင္ေျခေပးလို႔မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ လူေတြသိန္းသန္းမက ေသေၾကပ်က္စီးခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ ….<br /><br /></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >နည္းပညာေတြကို မွားယြင္းစြာ အသုံးခ်မိတဲ့အခါ လူတစ္ေယာက္မက မ်ားလွစြာေသာ လူသားေတြ ေသေၾကခ့ဲၾကပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူတို႔က လူသားေတြ စည္းကမ္းမရွိၾကေတာ့ဘူးလား။ ယဥ္ေက်းမႈေတြေခါင္း ပါးကုန္ၿပီလား။ ေမတၱာအေစးေတြ ခမ္းေျခာက္ကုန္ၿပီလားလို႔ ဘာသာတရားေတြဘက္ကို ဦးလွည့္ၿပီး ေျပာဆိုလာၾကပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ဘာသာ တရားဟာ လူသားအားလံုးရဲ႕ခိုကိုးရာ ျဖစ္တည္လာလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဘာသာတရားေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳး စည္းရံုးၾကပါေတာ့တယ္။ သူကေကာင္းတယ္။ ငါက ေကာင္းတယ္။ သူကတယ္တင္ႏိုင္တယ္။ ငါက ကယ္တင္ႏိုင္ တယ္။ ငါ့ကိုသာ ယံု၊ ငါ ခိုင္းတာသာလုပ္၊ ငါက မင္းတို႔ကုိေစာင့္ေရွာက္မယ္ေပါ့။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူ႔ထက္ငါ သာေအာင္ ေတာ့လုပ္လာၾကပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ခက္ေနတာက ဗုဒၶဘာသာပါ။ ျမတ္စြာဘုရားက မင္းတို႔ကို ငါမကယ္ဘူးတဲ့။ ဘုရားအားလံုးက ကယ္မယ္ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္ ဗုဒၶက ငါမကယ္ဘူးဆိုပဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">တုေမဟိ ကိစၥံ ကာ တဗၺံ၊ အကၡာ တာေရာ တထာဂတာာ။</span></span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">ခ်စ္သားတို႔ … ငါဘုရားဟာ မဂၢင္ရွစ္တန္ အက်င့္မွန္ ကိုေဟာျပေပးႏိုင္ရံုသာ ရွိပါတယ္။ ေရာက္ေအာင္သြားဖို႔ကေတာ့ မင္းတို႔တာ၀န္ပါပဲ။ </span>အဲ့ဒိမွာ ဘုရားက ကယ္မယ္လို႔ မေျပာခဲ့ဘူး။ လြတ္ရာ ကၽြတ္ရာကို ကိုယ္တိုင္သြားၾကဖို႔ပဲ မွာပါတယ္။ တို႔ဘုရားရွင္က အစ၏ေကာင္းျခင္း သီလ၊ အလယ္၏ ေကာင္းျခင္း သမာဓိ၊ အဆံုး၏ ေကာင္းျခင္း ပညာကို ညႊန္ျပခဲ့တယ္။ ဒီတရားေတြကို ေဟာေျပာပို႔ခ်၊ က်င့္သံုး၊ လိုက္နာၾကဖို႔က တို႔ေတြတာ၀န္ပဲရွိေတာ့တာေပါ့။ ျမတ္ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားခဲ့ေသာ ဓမၼသည္ ေကာင္းရာကို ပို႔သည္ဆိုလွ်င္ အဓမၼသည္ မေကာင္းသည့္ေနရာကို ေရာက္ရေပေတာ့မည္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ဓမၼ အတိုင္းလိုက္နာက်င့္သံုးလွ်င္ ယဥ္ေက်းမူေတြထြန္းကားမည္ဆိုခဲ့ပါက မက်င့္သံုးလွ်င္ ယဥ္ေက်းမႈေတြ ေပ်ာက္ ကြယ္ကုန္ရလိမ့္မည္။ ဘုရားရွင္၏ အဆံုးအမအတိုင္း လိုက္နာပါက ေမတၱာအေစးေတြ မခမ္းေျခာက္ဘူးဆိုရင္ မလိုက္နာ ပါက ခမ္းေျခာက္ရန္သာရွိပါေတာ့တယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ဒီလိုဆိုရင္ ဘုရားရွင္ သာသနာမွာ ဓမၼကို ဓမၼအတိုင္းေဟာတဲ့သူေတြ ရွိဖို႔လိုအပ္လာပါၿပီ။ ဓမၼကို အဓမၼလုပ္တ့ဲသူေတြ ေဟာေျပာလာရင္ ေလာကႀကီး ပ်က္စီးရလိမ့္မည္။ အဓမၼကို ဓမၼလုပ္လာလွ်င္လည္း ေလာကႀကီး ပ်က္စီးရလိမ့္မည္ျဖစ္ သည္။ ေဆးဆရာမွားလို႔ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ ေသဆံုးရသည္မ်ိဳးမဟုတ္၊ နည္းပညာလြဲမွား အသံုးခ်၍ လူအစုလိုက္ အျပံဳ လိုက္ေသေၾကၾကသည္လည္းမဟုတ္။ တစ္ေလာကလံုး ပ်က္စီးရမည့္အေျခ အေနျဖစ္သည္။ တစ္သံသရာလံုး နစ္ျမဳပ္ရ မည့္အေရးျဖစ္ေပသည္။ ဤသည္ကို နားလည္းသေဘာေပါက္ဖို႔ရန္ အေရးႀကီးလွပါတယ္။ တရားမွာ နည္းနည္းေလးပဲ မွားသည္ ျဖစ္ေစ လက္ခံႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိေပ။ တရားမွန္လွ်င္ အမွားစင္ရမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္သည္။ မစင္သည္ အနည္းငယ္ပင္ စြန္းထင္းေသာ္လည္း စက္စုက္ ဖြယ္ရာသာျဖစ္၏။ သာရာဖြယ္မဟုတ္ေပ။ ဓမၼထဲမွာ အဓမၼ အနည္းငယ္ပါျခင္းကိုမွ်ပင္ ေရွာင္ၾကဥ္သင့္လွပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: center; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဓမၼကိုမွားယြင္းစြာ ေဟာၾကားျခင္းျဖင့္ ေလာကႀကီးကုိ ပ်က္စီးေစခဲ့ပါတယ္။</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />လူမိုက္ဆိုတာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးကို ေခၚတာလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ စဥ္းစားဖို႔ လိုလာပါၿပီ။ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးေတြကို ေရွာင္ၾကဥ္ သင့္ၾကသလဲဆိုတာ စဥ္းစားဖို႔ လိုလာပါၿပီ။ <span style="color: rgb(0, 51, 0);">လူတစ္ ေယာက္ကိုသာ ပ်က္စီးေစတဲ့သူ၊ လူအမ်ားစုကုိ ပ်က္စီးေစတဲ့သူ၊ ေလာကႀကီးတစ္ခုလံုးကို ပ်က္စီးေစတဲ့သူ ဘယ္သူက ပိုၿပီး မိုက္ကန္းပါသလဲ။ </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: center; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မစင္သည္ အနည္းငယ္ပင္ စြန္းထင္းေသာ္လည္း စက္စုက္ဖြယ္ရာသာ ျဖစ္၏။</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ဟု စိတ္ထဲမွာ အႀကိမ္ႀကိမ္ေရရြတ္ေနမိပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ မိုက္တဲ့သူလား၊ ဒါမွမဟုတ္ မိုက္တဲ့သူေၾကာင့္ ခံရတဲ့သူလား၊ ဒါမွမဟုတ္ သူတို႔ကို ေထာက္ခံေနသူလား။ </span>အေတြးအာရံုထဲမွာ ေ၀ခြဲ၍မရ။ လူမိုက္ဆိုတာ ကိုမုန္းေနမိတယ္။ ေၾကာက္ေနမိတယ္။ ဘာရယ္မသိေတာ့။ ေခါင္းေတြေျခာက္လာသည္ႏွင့္ ေရခ်ိဳးခန္းသို႔၀င္ၿပီး ေရေအးေအးန႔ဲ မ်က္ႏွာသစ္လိုက္တယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ အနားရွိတဲ့မွန္ကို လက္သီးနဲ႔ ေလးငါးခ်က္ ဆင့္ထိုးၿပီး ခြဲပစ္လိုက္တယ္။ (စိတ္ထဲမွာပါ) ကၽြန္ေတာ္ လူမိုက္ဆိုရင္ကို လံုး၀ကို မေတြ႔ ခ်င္ေတာ့ လို႔ပါ။ (ဆက္၍ေဖာ္ျပပါဦးမည္။)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">အားလံုးေသာ ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္းတို႔ အျမင္လည္းရွင္း စိတ္လည္းရွင္း လက္ငင္းခ်မ္း သာၾကပါေစ။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />(မဂၤလာအေရးမို႔ ခပ္ေျဖးေျဖးေလး ေတြးၾကည့္၊ ေရးၾကည့္တာပါ။ အေၾကာင္းမေလ်ာ္ ခၽြတ္ေခ်ာ္မွားယြင္းသြားအံ့။ ေမတၱာ ေရွ႕ထားကာ အျပစ္ညႊန္ျပ ဆံုးမေပးဖို႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္။)</span><br /><br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-6610356064175423116?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-31605195044656711592009-05-03T01:36:00.021+04:002009-05-21T01:33:44.253+04:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center; color: rgb(204, 0, 0);"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူမိုက္ဆိုလွ်င္ ေရွာင္ေသြလႊဲလို႔၊ မမွီ၀ဲနဲ႔ ကင္းေအာင္ေန။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပညာရွိကို အရွည္တြဲလို႔၊ မွီ၀ဲဆည္းကပ္နည္းယူေစ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သံုးပါးရတနာ မိဘမ်ားႏွင့္ ဆရာသမားကို ပူေဇာ္ေလ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်မ္းသာကိုေပး ဆက္ဆံေရး ေမွ်ာ္ေတြးသံုးခ်က္ေပ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲ့ဒါမွ ဗုဒၶ၀ါဒ ကမၻာ့မဂၤလာေတြ။</span><br /></div><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တို႔ႏိုင္ငံက ဗုဒၶဘာသာ၀င္တိုင္း (အခ်ိဳ႔တစ္ျခားဘာသာ၀င္မ်ားအပါအ၀င္) အားလံုး ၾကားဖူး နာဖူး၊ ဖတ္ဖူးမွတ္ဖူးၾကတဲ့ လကၤာေလး ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ႀကိမ္ဖတ္မိရံုန႔ဲ မွတ္မိႏိုင္တဲ့ လကၤာေလးျဖစ္တာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဖတ္လိုက္တိုင္း စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုခံစားရသလိုလည္း ျဖစ္မိပါ တယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အရင္တစ္ေန႔က ေနရာရဲ႕အေၾကာင္းကို အက်ဥ္းမွ်ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ေနရာတစ္ခုရဲ႕တန္ဖိုး၊ ေနရာယူတတ္ျခင္းရဲ႕တန္ဖိုး၊ ေနရာႏွင့္ ထိုက္တန္သူရဲ႕တန္ဖိုး စသျဖင့္ ေနရာႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေတြးစရာေတြ စဥ္းစားစရာေတြမ်ားလွပါတယ္။ ကိုယ္ကဒီေနရာမွာ ေရာက္ေနလိုက္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ တစ္ပါးသူအေႏွာက္အယွက္ မျဖစ္ေစလိုပါ။ ကိုယ့္ေၾကာင့္ သူမွာ ထိခိုက္နစ္နာသြားလွ်င္ မေကာင္းေပ။ သို႔ေသာ္ တစ္ခါတစ္ရံလည္း သူေကာင္းစားေရးအတြက္ သူ႔ေနရာကို ကိုကေရာက္ေအာင္ သြားေနေပးရတာမ်ိဳးရွိတတ္ပါတယ္။ သူထိုင္တဲ့ေနရာမွထုိင္ သူ႔ကိုဆံုးမရတာမ်ိဳးေပါ့။ ဥပမာ။ ။အာဠာ၀က ဘီလူးႀကီးရဲ႕ ဗိမာန္ကိုသြားၿပီး ေခ်ခၽြတ္ရတဲ့အခါမ်ိဳးေပါ့။ ဘီလူးအတြက္ကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က သူ႔ေနရာမွာ၀င္ ေရာက္ သီတင္းသံုးေနတာကို မည္သို႔မွ် စိတ္ခ်မ္းသာလိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။ သို႔ေသာ္လည္း သူ႔အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ သီတင္းသံုးေပးရတာပါပဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />တစ္ခါတစ္ရံ ေကာသဗၼီမွာ သံဃာေတြဆံုးမလို႔မရေတာ့တဲ့အခါမ်ိဳး သံဃာ့ပရိတ္သတ္အ လယ္မွာ မေနေတာ့ပဲ တစ္ပါး တည္း ဧကစာရီေတာရေဆာက္တည္ၿပီး က်င့္သံုးသင့္က က်င့္သံုးေနထိုင္ေတာ္မူပါတယ္။ ေျပာမရတဲ့သူေတြၾကားထဲ သြားေနေတာ့လည္း အလကားပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕သူေတြက လံုး၀ေျပာလို႔ဆိုလို႔မရပါဘူးဆိုတဲ့အရာကို မရမက ဆံုးမခ်င္ေန ေတာ့တာမ်ိဳးလည္း ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။ ေနရာကိုမသိတာလို႔ပဲ ေျပာရမွာေပါ့။ ေနရာသိၿပီး ေနရာယူတတ္ရင္ စိတ္ခ်မ္း သာပါတယ္။ ေနရာယူတတ္တယ္ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးကိုေျပာတာပါ။ အခုလည္း နတ္သားက ေနရာတစ္ခုကို ယူၿပီးေနပါၿပီ။ သူေန တဲ့ေနရာက အျပစ္ေျခာက္ပါးလြတ္တဲ့အရပ္။ ေနရာယူမွန္လိုက္တာ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ကိုယ့္မွာလည္း စိတ္ခ်မ္းသာရသလို သူ႔မွာလည္း အေႏွာက္အယွက္မျဖစ္ေတာ့ပါ။ ကိုယ္က သူ႔ရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္း ျဖစ္သြားတယ္လို႔ ဆိုရမွာေပါ့။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />နတ္သားျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို ေမးလိုေသာျပႆနာကို ေလွ်ာက္ထားလိုက္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေမးျမန္းျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္မွတ္သားဖူးတာ ရွိပါေသးတယ္။ အဲ့ဒါေတြက တစ္ခ်ိဳ႕ေသာသူေတြက ထံုထိုင္းေတြေ၀ေနျခင္းေၾကာင့္ ေမးျခင္း၊ တစ္ခ်ိဳ႕က လူတစ္ဖက္ သားအား ႏွိမ္နင္းႏွိပ္စက္လိုေသာ အလိုဆိုး ယုတ္မာေသာစိတ္ထားျဖင့္ ေမးျခင္း၊ အခ်ိဳ႕က မာနတရားျဖင့္ သူတစ္ပါးအား မထိေလစား ျပဳလိုေသာေၾကာင့္ ေမးျခင္း၊ တစ္ခ်ိဳ႕ၾကျပန္ေတာ့ မိမိကုိယ္တိုင္ သိလိုေသာ ေၾကာင့္ေမးျခင္းႏွင့္ ေနာက္ဆံုးတစ္ဦးကေတာ့ သူတစ္ပါး မသိေသာအရာကို မွန္ကန္တိက်စြာ သိေစရန္ေျဖၾကားလို ေသာေၾကာင့္ ေမးျခင္းဆိုၿပီးေတာ့ ျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အခုနတ္သားေမးသည့္ ပံုကေတာ့ ကိုယ္တိုင္သိလို၍လည္းေကာင္း၊ မိမိသိထားေသာ အမွန္တရားကို အျခားသူတို႔အား ျဖန္႔ျဖဴးလို၍လည္းေကာင္း ေမးျခင္းမ်ိဳးသာျဖစ္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးတို႔ကေတာ့ သူတစ္ပါးမသိ ေသာအရာကို မွန္ကန္တိက်စြာ သိေစရန္ေျဖၾကားလို ေသာေၾကာင့္ ေမးျမန္းျခင္းမ်ိဳးကုိသာ ျပဳေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ သိစရာအားလံုးကို အၾကြင္းမဲ့သိၿပီးျဖစ္ ေတာ္မူေသာေၾကာင့္ တစ္ပါးသူအား သိေစလိုေသာ အတြက္ေၾကာင့္ သာေမးျခင္းမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုသို႔ေသာ ေမးခြန္းမ်ိဳးမွလြဲ၍ တစ္ပါးေသာ တစ္ျခားေသာ ေမးခြန္းမ်ားသည္ ေကာင္းမြန္ေသာ ေမးနည္းမ်ိဳးမ်ား မဟုတ္တန္ရာ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ဉာဏ္ပညာႀကီးရင့္ျခင္း၏ အေၾကာင္းတစ္ရပ္တြင္ ေမးျမန္းျခင္းသည္လည္း တစ္ရပ္ပါ၀င္ ပါတယ္။ ဘာသာေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ အခ်ိဳ႕က အလြန္တရာ ကုတ္ကပ္၍ ေမးတတ္ၾက ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတာ့လည္း မသင့္ေလ်ာ္ေသာ ေမးခြန္းမ်ားကို ေမးျမန္းတတ္ၾကပါတယ္။ ဉာဏ္မမီ၍ ေမးေသာေမးခြန္းထက္ တစ္ခါတစ္ရံ အေတြးေခါင္၍ေမးေသာ ေမးခြန္းမ်ားလည္း ရွိေသး၏။ ထို္႔ေၾကာင့္ ေမးခြန္းေမးမည္ဆိုသည့္အခါတိုင္း မိမိေမးခြန္းကို ကိုယ္တိုင္ ဆန္းစစ္သင့္လွေပသည္။ သင့္ေတာ္၏ မသင့္ေတာ္၏ဆိုတာေလာက္ေတာ့ ကိုယ္တိုင္သိရပါမယ္။ ေျဖတဲ့သူကို ႏွိပ္စက္ကလူျပဳလိုေသာ အေမးမ်ိဳးကို ေရွာင္ရွား သင့္လွေပသည္။ စိတ္ဆိုး စိတ္ယုတ္ျဖင့္ ေမးျမန္းျခင္းမ်ိဳး မျဖစ္ေစရန္ သတိတရားေရွ႕ထားကာ ျပဳျပင္သင့္ေပ၏။ သို႔မွသာ ဉာဏ္ပညာႀကီးရင့္ျခင္း၏ အေၾကာင္းတစ္ရပ္ ျဖစ္ေပေတာ့မည္။ ဤသို႔ ေနထိုင္က်င့္သုံးျခင္းသည္ပင္လွ်င္ မိမိသည္ တစ္ပါးသူ၏ ေကာင္းေသာ ပတ္၀န္းက်င္ (တနည္း) ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္းျဖစ္ေနေပသည္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />နတ္သားကေလွ်ာက္ထားသည္မွာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးျမတ္ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား နတ္တို႔သည္လည္းေကာင္း၊ လူတို႔ သည္လည္းေကာင္း စင္ၾကယ္စြာေသာ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကို လိုခ်င္ေတာ့တကုန္သည္ျဖစ္၍ စီးပြားခ်မ္းသာ၏ အေၾကာင္းျဖစ္ ကုန္ေသာ မဂၤလာ တရားေတာ္ကို ၁၂ ႏွစ္ပတ္လံုး ၾကံၾကပါကုန္၏။ သို႔ေသာ္လည္း မဂၤလာအစစ္ကို မသိခ့ဲၾကပါဘုရား။ ျမတ္လွစြာေသာ ထိုမဂၤလာတရားေတာ္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူပါဘုရားလို႔ ေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ၁၂ ႏွစ္တိုင္ ၾကံစည္ၾကတယ္ဆိုတာက ထိုင္ၿပီးေတြး ေတာေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ လမ္းဆံုလမ္းခြေတြမွာ လူေတြစုၿပီး သူ႔မဂၤလာကအမွန္၊ ငါ့ မဂၤလာကအမွန္ရယ္လို႔ ျငင္းခုန္ေနၾကတာပါလို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />လံုး၀ မသိသူေရာ၊ လံုး၀ သိၿပီးသားသူေရာ မျငင္းခုန္ၾက။ ၀ါးတားတားလူမ်ားသာ ျငင္းၾကကုန္၏ဟု ၾကားဖူးပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ျငင္းရခုန္ရတာကို အင္မတန္ ၀ါသနာထံုၾကတယ္ထင္ပ။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကေတာ့ </span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ပေရ စ န ၀ိဇာနႏၲိ၊ မယေမတၱ ယမာမေသ။</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ေယ စ တတၳ ၀ိဇာနႏၲိ၊ တေတာ သမၼႏၲိ ေမဓဂါ။</span><br /><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဤေလာက၌ လူမိုက္တို႔သည္ ငါတိို႔ ေသၾကလိမ့္မည္ဟု မသိၾကကုန္၊ ထို မသိမႈေၾကာင့္ ခိုက္ရန္ျငင္းခံုမႈတို႔သည္ မေျပျငိမ္းႏုိင္ကုန္၊ ဤေလာက၌ ပညာရွိသူတို႔သည္ ငါတို႔ေသၾကလိမ့္မည္ဟု သိၾကကုန္၏၊ ထိုသိမႈေၾကာင့္ ခိုက္ရန္ျငင္းခံုမႈတို႔သည္ ေျပျငိမ္း ႏုိင္ကုန္၏။ ဟုမိန္႔ၾကားေတာ္မူခ့ဲပါတယ္။ ျငင္းရခုန္ရတာ၊ ကုတ္ကပ္ေျပာရတာကို ၀ါသနာထံုေသာ ဦးဦး၊ ေဒၚေဒၚ၊ ကိုကို၊ မမ၊ ညီ၊ ညီမေလးမ်ား သတိထားစရာ အခ်က္မ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ျငင္းခုန္တတ္သူမ်ားကို လူအမ်ားက လိုလားႏွစ္သက္ၾကမည္မဟုတ္ေပ။ ျငင္းခုန္ျခင္းျဖင့္ အက်ိဳးမရွိ၊ အမွန္သိလိုက အေျဖရွာသည့္ ညိွႏိႈင္းမႈမ်ိဳးသာ ျဖစ္သင့္ေပသည္။ အျငင္းပြားျခင္းသည္ ခိုက္ရန္ျဖစ္ပြားမႈ၏ လမ္းစ၊ ခ်စ္ခင္မႈတို႔ တိမ္ေကာရာေျမ၊ သူယုတ္တို႔ေမြးဖြားရာနယ္ေျမ ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ မွားမည္မထင္။ သုိ႔ပါေသာေၾကာင့္ အျငင္းမပြာပဲနဲဲ႔ ခ်စ္ျခင္းတ ရားမ်ားျဖစ္ေပၚဖို႔ရာ ပညာရွိကိုရွာ၊ ျပႆနာကိုေျဖရွင္း မွန္သည့္အဆိုအား လက္ခံဖို႔ရာ မျငင္းပါပဲ မေကာင္းတဲ့အယူအား စြန္႔လႊတ္ရဲတဲ့ သတၱိရွိဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါသည္လည္း က်င့္သံုးသင့္ေသာ တရားပင္ျဖစ္ပါသည္။ သို႔မွသာလွ်င္ မိမိသည္ လည္း တစ္ပါးသူ၏ ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္း ျဖစ္မည့္အေရး ေမွ်ာ္ေတြးတင္ျပ ေဆြးေႏြးလိုက္ရပါသည္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >အားလံုးေသာ သတၱ၀ါေတြ အျမင္လည္းရွင္း၊ စိတ္လည္းရွင္း လက္ငင္းခ်မ္းသာၾကပါေစ။</span><br /><br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-3160519504465671159?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-65769503928823453202009-04-22T02:46:00.008+04:002009-05-21T01:34:08.920+04:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >“ ၃၈ ျဖာ မဂၤလာ အရင္းထားခဲ့သည္ တကယ္မေမ့ၾကပါနဲ႔ အတည္ …………”</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေအးေအးၿငိမ့္ၿငိမ့္ေလး စီး၀င္လာေသာ သီခ်င္းသံသည္ နားစည္၀မွတဆင့္ ႏွလံုးေသြးထဲသို႔ စီးဆင္းသြားသလားထင္ရ၏။ ဖတ္လက္စစာအုပ္ကို ခဏခ်ကာ အေတြးတို႔သည္ ေရွးအတိတ္တို႔ဆီသို႔ ျပန္သြားေလသေယာင္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ညဦးယံခါ လသာသာန႔ဲ အိမ္ေရွ႕ကြက္ပစ္ေလးေပၚမွာ ေမေမနဲ႔ ဖြားဖြားတို႔ လၻက္ရည္ခ်မ္းတစ္အိုးနဲ႔ စကားလက္ဆံုၾကေန တာကို အမွတ္ရမိပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပံုရိပ္ေတြက ၀ိုးတိုး၀ါးတားပါပဲ။ မွတ္မိေနတာက ပံုျပင္ထဲက နတ္သားအ ေၾကာင္းပါပဲ။ တစ္ကိုယ္လံုး ကိုယ္ေရာင္ ကိုယ္၀ါေတြလင္းေနလိုက္တာ ေက်ာင္းတိုက္ႀကီးတစ္ခုလံုး အေရာင္းအ၀ါေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတယ္ဆိုပဲ။ ဖြားဖြားက စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ဇာတ္ေၾကာင္းေလးကို ေျပာျပရွာပါတယ္။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ျပည့္ျပည့္၀၀ သာေနတဲ့ လမင္းႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္၊ ဖြားဖြားမ်က္ႏွာကိုၾကည့္လိုက္၊ ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ ထန္းလ်က္ခဲေလးကိုက္လိုက္န႔ဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး နဲ႔ နားေထာင္ေနမိပါတယ္။</span> မဆီမဆိုင္ ဒီနတ္သားလို ငါကိုယ္ကလည္း အေရာင္ေတြထြက္ရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတြးခဲ့မိပါ ေသးတယ္။ ေမေမက ကၽြန္ေတာ့္ကို သား .. ဖြားဖြားေျပာတာေတြကို ေသခ်ာမွတ္ထားေနာ္။ လူမိုက္ေတြ၊ လူရမ္းကားေတြ နဲ႔ မေပါင္းရဘူး၊ လိမၼာတဲ့သူေတြန႔ဲ ေပါင္းရမယ္။ ဘုရားတရားသံဃာကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ရဘူးေနာ္ သား …တဲ့။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အဲ့ဒိတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ ေရေရရာရာ မသိခဲ့ရိုးအမွန္ပါ။ သို႔ေသာ္ ခုလည္း ၀ိုးတ၀ါးပါပဲ။ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ဖြားဖြားေျပာျပ ခဲ့တဲ့ပံုျပင္ဆိုတာ တစ္ကယ္ပံုျပင္မွ မဟုတ္ခဲ့တာ။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ မဂၤလာတရားေတာ္အေၾကာင္း ဆိုတာ ကိုေတာ့ စာေတြထဲမွာ ဖတ္မွတ္လာရပါၿပီ။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဖြားဖြားလည္း ခုအခ်ိန္မွာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဖြားဖြားေျပာျပခဲ့တဲ့ ပံုျပင္ ဆိုတဲ့ ဒီဇာတ္ေၾကာင္းေလးကိုေတာ့ ရင္ထဲမွာ တသသန႔ဲ အျမဲပဲ အမွတ္ရေနမိပါတယ္။ </span>အဲ့သည့္တုန္းက တုိ႔ရွင္ေတာ္ ျမတ္ဘုရားက အနာထပိဏ္သူေဌးႀကီး ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းတဲ့ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္မွာ သီတင္းသံုးေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ ည သန္းေခါင္ယံ အခ်ိန္မွာ အမ်ိဳးအမည္ မထင္ရွားတဲ့ နတ္သားတစ္ပါးက ျမတ္စြာဘုရားရွင္ထံကို ဂါထာတစ္ပုဒ္ေမး ေလွ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္စိတ္၀င္စားတာက နတ္သားက ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို အေမးျပႆနာ မေလွ်ာက္ထားမီ သင့္ေတာ္ရာ ေနရာတစ္ခုမွာ ရပ္ေနတယ္ဆိုတာကုိပါ။ သင့္ေတာ္ရာ ေနရာဆုိတာ အျပစ္ေျခာက္ပါးလြတ္တဲ့အရပ္ေပါ့။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">တနည္းအားျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႏွင့္ မနီးလြန္း၊ မေ၀းလြန္းျခင္း၊ ေလညာအရပ္ျဖစ္မေနျခင္း၊ ျမင့္ေသာေနရာ ျဖစ္မေနျခင္း၊ ေရွ႕တည့္တည့္မွာ ျဖစ္မေနျခင္း၊ ေနာက္တည့္တည့္မွာမေနျခင္း စတဲ့အရာေတြပါပဲ။ </span>ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘုရားရွင္ဆီေရာက္ တာနဲ႔ ေနရာတန္းေရြးၿပီး ေနဖို႔ သတိတရားျဖစ္ေနတ့ဲ နတ္သားရဲ႕ စိတ္အမူအရာကို မေလးစားပဲ၊ စိတ္မ၀င္စားပဲ မေနႏိုင္ပါ ဘူး။ ေလာကမွာ ေနရာဟာ အလြန္တရာမွ အေရးပါပါတယ္။ ဒီအျခင္းအရာကို ဘုရားရွင္လက္ထက္က ဤနတ္သားက ေနထိုင္က်င့္သံုးျခင္းျဖင့္ ေနျပသြား တာကိုေတြ႔ျမင္ရမွာပါ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ေနရာေရြးခ်ယ္တတ္မႈဟာ ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕တစ္စိတ္တစ္ေဒသ (သို႔မဟုတ္) ဘ၀တစ္ခုလံုးကို သရုပ္ေပၚေစပါတယ္။ တစ္ခါတုန္းက အေသာကဘုရင္ႀကီးက သူ႔နန္းေတာ္ကို တိတၳိဆရာႀကီးေတြကိုပင့္ၿပီး ဆြမ္းေကၽြးတဲ့ပြဲမွာ ဘုရင္မင္းျမတ္က “ အရွင္တို႔ … အရွင္တို႔ႏွင့္ သင့္ေတာ္မယ့္ ေနရာမွာ ၀င္ေရာက္ေနထိုင္ၾကပါကုန္ ” လို႔ဆိုတဲ့အခါမွာ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">တိတၳိဆရာႀကီးေတြက တစ္ခ်ိဳ႕က တမန္သလင္းေပၚမွာ၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကဖ်ာေပၚမွာ၊ တစ္ခ်ိဳ႕က ကြက္ပစ္ေပၚမွာ ေနၾကတယ္လို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။</span> ဘာေၾကာင့္ ဒိလိုအဆင့္နိမ့္တဲ့ေနရာေတြမွာ ေနရတာလဲဆိုေတာ့ သူတို႔ကိုယ္တိုင္က အဆင့္အတန္း နိမ့္တဲ့သူေတြျဖစ္ေနၾကလို႔ ပါပဲ။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ေနရာဟာ သူတို႔နဲ႔ မတန္ဘူးဆိုတာ သူတို႔သိေနတယ္ေလ။ ျမတ္တဲ့ေနရာေတြမွာ သူတို႔မေနထိုင္၀့ံၾကဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ဒါေပမယ့္တစ္ေန႔ေတာ့ ၇ ႏွစ္သားအရြယ္ သာမေဏေလးတစ္ပါး ဣေႁႏၵရစြာျဖင့္ ဆြမ္းခံၾကြေတာ္မူေနတာကို ေလသာျပဴ တင္းက ျမင္ေတာ္မူတဲ့ အေသာကရွင္ဘုရင္ႀကီးဟာ ၾကည္ညိဳလြန္းလို႔ နန္းေတာ္ကို ပင့္ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ နန္းေတာ္ထဲသို႔ ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ မင္းႀကီးက “ ေလ်ာက္ပတ္ေသာေနရာမွာ သီတင္းသံုးေတာ္မူပါဘုရား ” လို႔ေလွ်ာက္တင္တဲ့အခါ သာမေဏငယ္သည္ နန္းေတာ္တြင္းသို႔ မ်က္ေစ့တစ္ခ်က္ေ၀့ၾကည့္ၿပီး မိမိထက္သိကၡာအားျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ဂုဏ္အားျဖင့္လည္းေကာင္း ႀကီးျမတ္သူကို မေတြ႔ရသည့္အခါ ထီးျဖဴအုပ္မုိးသည့္ ရာဇပလႅင္ထက္သို႔ တက္ေရာက္၍ ေနရာယူေတာ္မူေလသည္။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ျမင့္ျမတ္သူသည္ ျမင့္ျမတ္သည့္ ေနရာကို အရယူသလို၊ နိမ့္က်သူသည္လည္း နိမ့္က်တဲ့ေနရာကိုပင္ အရယူေနတဲ့အျဖစ္ကို သတိထားမိပါတယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အစည္းေ၀းပြဲအခမ္းအနားတစ္ခုမွာ သဘာပတိအတြက္ သူ႔ေနရာႏွင့္ သူရွိ၏။ အဖြဲ႕၀င္အတြက္လည္း သူ႔ေနရာႏွင့္သူပင္ ျဖစ္၏။ အဖြဲ႕သားမ်ားအတြက္လည္း ေနရာသည္ ရွိေနတာပင္ျဖစ္၏။ အဖြဲ႕သားသည္ သဘာပတိေနရာ၌ မေနအပ္သလို၊ သဘာပတိသည္လည္း အဖြဲ႕သားထိုင္ခံု၌ မထိုင္အပ္ေပ။ ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္သိဖို႔ေတာ့ လိုေပသည္။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ေနရာဆိုသည့္အတိုင္း အစစအရာရာ ေနရာတက်ရွိမွ သင့္ေတာ္ေပသည္။ မိမိထက္ႀကီးသူကိုလည္း ေနရာေပးတတ္ဖို႔ လိုအပ္သလို၊ မိမိေအာက္ ငယ္သူကိုလည္း ေနရာေပးတတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ မိမိကိုယ္တိုင္လည္း ေနရာသိၿပီး ခ်ဥ္းကပ္တတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ </span>အေနအထိုင္မတတ္ေတာ့ ရိုင္းသလို ဆိုတာမ်ိဳးမျဖစ္ေအာင္ သတိျပဳသင့္ေပသည္။ မိမိအေနအထိုင္ေၾကာင့္ တစ္ပါးသူ စိတ္အ ေႏွာက္အယွက္အျဖစ္ေအာင္ ဆင္ျခင္ၿပီး ေနထိုင္သင့္သည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />မိမိေရာက္ရွိေနေသာေနရာကို သတိျပဳဖို႔သင့္လွပါတယ္။ ငါ အခု ဘယ္ေနရာမွာလဲ။ ေကာင္းတဲ့ေနရာေတြလား၊ မေကာင္း တဲ့ေနရာေတြလား၊ ငါ ဘာေတြလုပ္ေနလဲဆိုတာကို ဆင္ျခင္သင့္ပါတယ္။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">မသင့္ေတာ္တဲ့ေနရာကို ေရာက္ေနခဲ့ရင္ေတာင္ သင့္ေတာ္တဲ့အက်င့္ေတြကို ေဖ်ာက္မပစ္ပါန႔ဲလို႔ မွာၾကားဆံုးမေတာ္မူတဲ့ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ဆရာေတာ္အရွင္ေဆကိႏၵ၏ စကား နားထဲက မထြက္ေတာ့ပါဘူး။</span> ေရာမေရာက္ရင္ ေရာမလိုက်င့္ လို႔ဆိုတ့ဲစကားအတိုင္း ေကာင္းတဲ့ေနရာေရာက္လို႔ ေကာင္းတာကို က်င့္တာက ေကာင္းတာေပါ့။ မေကာင္းတဲ့ေနရာကို ေရာက္ေနလို႔ မေကာင္းတာေတြ လိုက္က်င့္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘ၀ေတြက ခါးသီးေတာ့မွာပါပဲ။ ဒီေနရာေတြေၾကာင့္ပဲ လူေတြရ႕ဲဘ၀ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းလဲေနခ့ဲၾက တာပါ။ ေနာက္ဆံုး တရားရဖို႔အတြက္ေတာင္ ေနရာ၏ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္ျခင္းဆိုတာ အထူးပဲအေရးပါပါတယ္။ ေမတၱ သုတ္မွ ရဟန္း ၅၀၀ အေၾကာင္းတြင္ ေနရာသပၸါယျဖစ္မႈက ထင္ရွားပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ေနရာအေၾကာင္းေတြးေနရင္းက ကိုယ္ေရာက္တဲ့ေနရာ ျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘ၀ခရီးရဲ႕ ေလးခ်ိဳးတစ္ခ်ိဳးျဖစ္ေနပါတယ္။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္မွာ တို႔ေတြဘယ္ေနရာေတြမ်ား ေရာက္ၾကဦးမလဲလို႔ မွန္းဆၾကည့္မိတဲ့အခါတိုင္း တုန္လႈပ္မိတာေတာ့ အမွန္ပါ။</span> ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ပုထုဇဥ္ေတြရဲ႕ အျမဲေနအိမ္၊ အျမဲေနတဲ့ေနရာက အပါယ္ေလးပါးျဖစ္ေနလို႔ပါ။ ဒါေတြထားပါဦး ... တို႔အဖိုးအဖြား အေဖအေမတို႔ကေတာ့ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ႔အ ခ်ိန္တုန္းက တို႔ကိုဒီအေၾကာင္းေတြ ေလ့လာတတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တယ္။ တို႔လည္း တစ္ေန႔ သူတို႔ေနရာမ်ား ေရာက္လာခဲ့ရင္ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကို ဘ၀ေကာင္း ၊ ေနရာေကာင္းကို ရွာေဖြတတ္ေအာင္၊ တန္ဖိုးထား တတ္ေအာင္၊ ျမတ္ႏိုးတတ္ေအာင္ ညႊန္ျပႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရမွာပါလားလို႔ ႏွလံုးသြင္းေနမိပါ ေတာ့တယ္။</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >အားလံုးေသာ သတၱ၀ါေတြ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာ၊ ခ်မ္းသာၾကပါေစ။</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);font-family:Zawgyi-One;" ><br />(မဂၤလာအေရးမို႔ ခပ္ေျဖးေျဖးေလး ေတြးၾကည့္၊ ေရးၾကည့္တာပါ။ အေၾကာင္းမေလ်ာ္ ခၽြတ္ေခ်ာ္မွားယြင္းသြားအံ့။ ေမတၱာေရွ႕ထားကာ အျပစ္ညႊန္ျပ ဆံုးမေပးဖို႔ ေတာင္းပန္ပါတယ္။)</span><br /><br /><br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-6576950392882345320?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-38059853217200815152009-04-17T01:26:00.005+04:002009-04-17T02:37:53.259+04:00<div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘ၀</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနရရင္ တစ္ခဏပါပဲ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆင္းရဲလည္း တစ္ခဏ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်မ္းသာလည္း တစ္ခဏပဲ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ခဏဆိုတဲ့ တစ္ခဏအတြင္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၾကံဳေတြ႔တဲ့အာရံုကိုဇြတ္ဆင္းလို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လြတ္ကြင္းကို မရွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေရစုန္မွာေမ်ာေနခဲ့တာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တို႔ေတြ ၾကာခဲ့ပါၿပီေလ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခုလည္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ခဏမွ တစ္ခဏသို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခဏအတြင္း သက္ဆင္းသြားျပန္ၿပီ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">နင္ ဘယ္မွာလည္း </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ ဘယ္မွာလည္း၊</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သံသရာ ၀ဲထဲမွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျမဳပ္ခ်ည္ ၁၀ ခါ၊ ေပၚခ်ည္ တစ္လွည့္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျမင္ၾကည့္လွည့္စမ္းပါ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီဘ၀အတြက္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီခဏေလးေတြ အတြင္းမွာပဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ရွာ၊</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ကိုယ့္ေနရာက ဘယ္မွာလဲ ...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> လူ ျဖစ္လာတာ ဘာအတြက္လဲ ....။</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃၇၀ ျပည့္ႏွစ္ တစ္ခဏမွ ၁၃၇၁ ခုႏွစ္ တစ္ခဏသို႔ ကူးေျပာင္းျခင္း အမွတ္တရအျဖစ္ တစ္ခဏခရီးသည္ ကဗ်ာကို ေရးဖြဲ႔ပါသည္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အားလံုးေသာ ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္း ကိုယ္ခ်မ္းသာ စိတ္က်န္းမာၾကပါေစ။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-3805985321720081515?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-77896119760846250792009-04-16T02:02:00.003+04:002009-05-21T01:34:23.710+04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတစ္ေယာက္အတြက္ ရွင္လိင္ျပန္တဲ့ေန႔၊ မဂၤလာေဆာင္တဲ့ေန႔န႔ဲ ေထာင္ကထြက္တဲ့ေန႔ ၃ ရက္ဟာ ဘာနဲ႔မွမတူေအာင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္ဆိုပဲ။ ၾကားဖူးတာပါ။ <span style="color: rgb(255, 102, 0);">ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္လိင္ျပန္ တဲ့ေန႔ကေတာ့ မေပ်ာ္မိပါဘူး။ </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မဂၤလာေဆာင္တ့ဲေန႔နဲ႔ ေထာင္ကထြက္တ့ဲေန႔ကေတာ့ မၾကံဳဖူးေတာ့ မေျပာႏိုင္ေသးဘူး။ ၾကံဳဖူးခ့ဲရင္ေတာ့ ေပ်ာ္မိ္မယ္ထင္ ရတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ေျပာမယ့္ မဂၤလာေဆာင္တဲ့ေန႔ ဆိုတာကေတာ့ ထို အာ၀ါဟ ၀ိ၀ါဟ ထိမ္းျမားမဂၤလာႏွင့္ လံုး၀ သက္ဆိုင္ျခင္းမရွိပါ။ မဂၤလာေဆာင္တဲ့ေန႔ရယ္လို႔ အတိုေျပာရေပမယ့္ တကယ္ၾကေတာ့ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">မဂၤလာကိုေဆာင္တဲ့ေန႔၊ မဂၤလာ တရားကုိ ေဆာင္တဲ့ေန႔ လို႔ဆိုလိုခ်င္တာပါ။ </span>ဒီေခါင္းစဥ္ေလးကို ႀကိဳက္လြန္းလုိ႔ ဆရာေတာ္အရွင္ဆႏၵာဓိက ေဟာတဲ့ မဂၤလာေဆာင္တဲ့ေန႔ တရားကေနကူးယူထားတာပါ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မဂၤလာဆိုတဲ့ စကားကို တို႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ကိုပဲ အသံုးျပဳေနတာ စာဖတ္သူလည္း သိမွာပါပဲ။ မဂၤလာ ဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ စဥ္းစားခ့ဲဖူးသူ နည္းၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကိုယ္ထင္ရာ၊ ကိုယ္ျမင္ရာကို မဂၤလာလုပ္ေနၾကတာက မ်ားေနတာပါ။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ၃၈ ပါးေသာ မဂၤလာတရားေတာ္ျမတ္ကို အတိအလင္း ေဟာၾကားေတာ္ မူခဲ့ပါတယ္။ ထိုမွလြဲ၍ မိမိဆႏၵအရ ထင္ျမင္ယူဆေသာ အရာမ်ားသည္ မဂၤလာမမည္ပါ။ </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မဂၤလာတရားျဖစ္ေပၚလာပံုကလည္း စိတ္၀င္စားစရာပါပဲ။ သတိထားမိၾကလားမသိဘူးဗ်။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ မပြင့္ထြန္းခင္ ကတည္းက မဂၤလာတရားအေၾကာင္းကို လူေတြ နတ္ေတြ အေျခအတင္ျငင္းခုန္ေနၾကတယ္ဆိုပဲ။ သူတို႔ျငင္းေနတာကို အျပစ္ေျပာ လို႔ေတာ့မရဘူး။ ခ်ီးက်ဳးဖို႔ေတာင္သင့္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ သူတို႔က အစစ္အမွန္မဂၤလာကို သိခ်င္ၾကလို႔ ေဆြးေႏြးၾက၊ တိုင္ပင္ၾက၊ ျငင္းခုန္ၾက လုပ္ေနတာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္မိပါတယ္။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">တို႔၀န္းက်င္က လူေတြကေတာ့ ထိုေခတ္ကလူ ေတြေလာက္ကိုမွ အျဖစ္မရွိဘူးေျပာရမွာပါ။ ေတြ႔ကရာ ယံုၿပီး၊ ထင္ရာျမင္ရာ မဂၤလာလုပ္ ေနၾကလို႔ပါ။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘုရားရွင္ေတာ္ မပြင့္ေပၚခင္တည္းက ေကာင္းတာေလး ျမင္ရတာ မဂၤလာ၊ ေကာင္းတာေလး ၾကားရရင္ မဂၤလာ၊ ေကာင္း တာေလး နံသိရရင္ မဂၤလာပဲလို႔ ယူဆၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ္က ေကာင္းတာျမင္ခ်င္တယ္။ ျမင္လိုက္ရတာက မေကာင္းတာ ျဖစ္ေနရင္ မဂၤလာမရွိလိုက္တာလို႔ ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ လမ္းမွာ အသုဘေတြရင္ တစ္ခ်ိဳ႕ ကမဂၤလာမရွိလိုက္တာလို႔ ျမင္တယ္ေလ။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ အတိတ္နိမိတ္ေတာင္ ေကာက္လိုက္ေသးတယ္။ ခရီးသြားရင္ လမ္းမွာ ေျမြေတြ႔ရင္ ခရိီးလမ္းေၾကာကေတာ့ ရွည္ဦးမွာပဲလို႔ ေျပာတတ္ၾကတာ ၾကားဖူးပါရဲ႕။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">တစ္ခ််ို႕ေတာ့လည္း ေျပာၾက တာက နင့္မ်က္ႏွာ ျမင္ရတာကိုက မဂၤလာမရွိဘူး …… ဆိုပဲ။ </span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေခါင္တိုင္ထိပ္ကေန အိမ္ ေျမွာင္စုပ္ထိုးတာကို ၾကားလိုက္တာန႔ဲ စုပ္ေတြလာဘ္ေတြ ၀င္ဦးမွာပဲ၊ မဂၤလာရွိလိုက္တာလို႔ တစ္ခ်ိဳ႕ေတာ့ ဆိုတတ္ပါေသးတယ္။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ မနက္ခင္းေစာေစာမွာ စိုးစႏၵာထြန္းဆိုတ့ဲ ေမတၱာပို႔သီခ်င္းေလး ဖြင့္လိုက္ရရင္ မနက္ခင္မွာ မဂၤလာရွိလိုက္တာလို႔ကို ဆိုၾကေသး တာကို။ ဒီေတာ့ စဥ္းစားစရာေတြကမ်ားလာပါၿပီ။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ေမတၱာပို႔ကို သီဆိုတဲ့ အဆိုေတာ္ အမ်ိဳးသမီးအသံကို ၾကားရတာ မဂၤလာရွိတာလား။ ေမတၱာပို႔တာက မဂၤလာရွိတာလားဆိုတာပါပဲ။</span> ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္က ေကာင္းတယ္ထင္တာျမင္ရလို႔ မဂၤလာလို႔ သတ္မွတ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ၊ မေကာင္းတာျမင္ လိုက္ရရင္ အမဂၤလာ ပဲ၊ မဂၤလာမရွိဘူးလို႔ သတ္မွတ္ၿပီးသား ျဖစ္သြားပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ရွိေသးတာေတြက ရက္ရာဇာ၊ ျပႆဒါးေရြးတာေတြပါပဲ။ ရက္ေကာင္းရက္ျမတ္ေရြးၿပီးလုပ္မွ ေအာင္ျမင္မယ္။ အဆင္ေျပမယ္။ ဒီလိုန႔ဲ မဂၤလာေန႔ရက္ေတြ၊ မဂၤလာအခ်ိန္ေတြနဲ႔ အရႈပ္ေတြကိုျဖစ္ လို႔ေနေတာ့တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း ကိုယ့္အႀကိဳက္မို႔ ပင္ပန္းရေကာင္းမွန္းေတာင္ မသိၾကပါဘူး။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ရက္ရာဇာ ျပႆဒါးေရြးၿပီး တည္ခဲ့တဲ့ ပုဂံကဘုရားေတြလည္း ၿပိဳလဲခဲ့ၾကတာပါပဲ။ နဂါးေခါင္း ေတာင္းေျမာက္ၾကည့္ၿပီး လက္ထပ္ခဲ့ၾကတဲ့ အိမ္ေထာင္ေတြလည္း မျမဲၾကပဲ ကြဲၾကတာပါပဲ။ </span>ဘာေတြမ်ား ထူးလာလို႔လဲ။ မထူးတဲ့ အလုပ္ေတြကို အသိဉာဏ္မရွိ ဇြတ္မွိတ္လုပ္တတ္လြန္းတာလည္း လူေတြပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ပဲ အရူးေတြလို႔ ေျပာတာထင္ပါရဲ႕။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဤကဲ့သို႔ ကိုယ္ထင္ျမင္ရာ ကိုယ့္မဂၤလာ မျဖစ္ရေအာင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ေတာ္ျမတ္က ၃၈ ျဖာမဂၤလာ တရားျမတ္ေဒသနာကို သဗၺေလာက ဟိတတၳာယ- ေလာကအားလံုး၏ အက်ိဳးစီးပြားအလို႔ငွာလည္းေကာင္း၊ သဗၺပါပ ၀ိနာသနံ- အလံုးစံုေသာ မေကာင္းမႈမွန္သမွ် ပယ္ေဖ်ာက္ရန္အလို႔ငွာလည္းေကာင္း ေဟာၾကား ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">ဒါေၾကာင့္မဂၤလာဆိုတာ မေကာင္းမႈတရားတို႔ကို ပယ္ေဖ်ာက္၍ ေကာင္းမႈတရားတို႔ျဖင့္ ႀကီးပြားတိုးတက္ေစျခင္းလို႔ ဆိုရမွာပါပဲ။ </span>ဒါကို မဂၤလာရဲ႕ အဓိပၸါယ္လို႔ ေျပာၾကည့္ၾကပါစို႔။ မေကာင္းမႈတရားကို ပယ္သတ္၍ ေကာင္းမႈတရားကို တိုးပြားေစတာ မဂၤလာ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုဆုိရင္ မိမိျမင္လိုက္ရတဲ့ အဆင္းေလးတစ္ခုဟာ အကုသိုလ္ျဖစ္ေစတဲ့တရားေတြကို ပယ္သတ္ေစႏိုင္ သလား။ ကုသိုလ္ တရားတို႔ကို တိုးပြားေစႏိုင္သလား ဆိုတာ စဥ္းစားၾကည့္ရပါမယ္။ ပ<span style="color: rgb(204, 0, 0);">ယ္သတ္ႏိုင္တယ္။ တိုးပြားေစႏိုင္တယ္ဆုိရင္ မဂၤလာ ထိုက္တယ္။ မပယ္ႏိုင္ဘူး။ အကုသိုလ္ပဲ ျဖစ္ေစတယ္ဆိုရင္ မဂၤလာ မမည္ပါဘူး။</span> ၾကားရတဲ့အခိုက္မွာလည္း ထို႔အတူပါပဲ။ ၾကားလိုက္ရလို႔ ကုသိုလ္ေတြတိုးလာသလား၊ အကုသိုလ္ေတြ ပယ္သြားသလား။ ပယ္လည္း ပယ္ႏိုင္တယ္။ ကုသိုလ္ လည္းတိုးႏိုင္တယ္ဆိုရင္ မဂၤလာ။ ဒီေတာ့ မိမိ ျမင္လိုက္ရတဲ့ အဆင္းေလးတစ္ခု၊ ၾကားလိုက္ရတဲ့ အသံေလးတစ္ခုဟာ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">မဂၤလာ မဟုတ္ပါပဲနဲ႔ မဂၤလာလို႔ ယူဆျခင္း၊ ထင္ျမင္ျခင္းသည္ မွန္ေသာအျမင္၊ မွန္ေသာအယူမဟုတ္လို႔ မိစၦာဒိ႒ိလို႔ ဆိုပါတယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">ကိုယ္ထင္ရာ မဂၤလာ၊ ကိုယ္ျမင္ရာ မဂၤလာျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ပယ္သတ္ရမယ့္ အကုသိုလ္ကို မပယ္သတ္မိတ့ဲ အတြက္ သႆတဒိ႒ိျဖစ္ေနတယ္။ ပြားမ်ားအပ္တ့ဲ ကုသိုလ္တရားကို မပြားမ်ားလိုက္မိတဲ့အတြက္ ဥေစၦဒ ဒိ႒ိျဖစ္ေနတယ္။ သို႔ပါေသာေၾကာင့္ ကိုယ္ထင္ရာ ကိုယ္ျမင္ရာကို မဂၤလာမလုပ္ပဲနဲ႔ မဂၤလာအစစ္ မဂၤလာအမွန္ကို လက္ခံက်င့္သံုးျခင္းသည္ သမၼာဒိ႒ိျဖစ္ေနတယ္။</span> ဒါ့အျပင္ သမၼာပရိဗၺာဇနိယသုတၱန္ႀကီး မွာလည္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ကိုယ့္အထင္ကိုယ့္အျမင္ မဂၤလာေတြကို ေရွာင္ခြါေနျခင္းဟာလည္း တရား က်င့္ေနတာပါပဲလို႔ ေဟာေတာ္မူခ့ဲပါတယ္။ အျမင္ေျပာင္းမွ အစဥ္ ေကာင္းမယ္ဆိုတာကို မေမ့ပါန႔ဲဦး။ ဒါေၾကာင့္ မဂၤလာမဟုတ္တာေတြကို ေရွာင္ခြာေနၿပီး တကယ့္ မဂၤလာအစစ္ကို ေဆာင္ထားႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားႏိုင္ၾကဖို႔ ႏွစ္ဦးကာလ တိုက္တြန္းလိုက္ရပါတယ္။</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ဒီေန႔ကစၿပီး မဂၤလာတရားကုိ ေဆာင္ထားေတာ့မယ္… မဂၤလာေတြေဆာင္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ဒီေန႔ဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္တဲ့ေန႔ပါပဲ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏွစ္ဦးကာလမွာ မဂၤလာနဲ႔စမိတာမို႔ မဂၤလာအေရးကို ေျဖးေျဖးခ်င္း နားလည္မိသမွ် ေဆြးေႏြးေပးသြားပါဦးမယ္။ ဓမၼမိတ္ေဆြ မ်ားအားလံုး ႏွလံုးစိတ္၀မ္း ေအးခ်မ္းၾကပါေစ။</span><br /><br /></div><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-7789611976084625079?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-7782566400738266072009-04-03T01:10:00.002+04:002009-04-03T01:21:25.682+04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏြားေက်ာင္းသြားရင္း ငွက္ပစ္ရတဲ့အလုပ္ကို ငယ္စဥ္က အေတာ္ခံုမင္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေမေမကဆူတယ္။ သူ႔အသက္ကို မသတ္ရဘူးတဲ့။ ငရဲႀကီးလိမ့္မယ္လို႔ေျပာတယ္။ သူ႔အသိုက္ကို မဖ်က္ဆီးရဘူးတဲ့။ ၀ဋ္လိုက္တတ္တယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ ငရဲဆိုတာကိုလည္း နားမလည္၊ ၀ဋ္ဆိုတာကိုလည္း နားမလည္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရွာေဖြၿပီး လိုက္သက္ရတာ ကိုေတာ့မလုပ္ေတာ့ပါဘူး။ ငရဲကို ေၾကာက္တာထက္ ေမ့ေမ့စကားကို နာေထာင္ခ်င္လို႔ပါ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အတန္းေက်ာင္းေတြတက္ရင္း အတန္းႀကီးေတြေရာက္လာတဲ့အခါ စာအုပ္စာေပကို ရွာေဖြၿပီး ဖတ္တတ္ခဲ့ပါတယ္။ ၀တၳဳ ေတြအစ၊ ဘာသာေရးစာေပေတြအဆံုး ဇာတ္လမ္းေလးေတြ လိုက္ဖတ္ရတာ စိတ္၀င္စားခဲ့တယ္။ အဲ့ဒိမွာ စာေလးတစ္ ေၾကာင္းသြားေတြ႔မိပါတယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ ငရဲဆိုတာရဲ႕ အဓိပၸါယ္ပါ။ ငရဲကို နိရယ လို႔ဆိုၾကတယ္ဆိုတာကို ဖတ္လိုက္မိ ပါတယ္။ နိ- ဆိုတာက မရွိတာ၊ (ရ) အယ- ဆိုတာက ခ်မ္းသာတာ၊ အားလံုကို ေပါင္းလိုက္ရင္ ခ်မ္းသာမႈမရွိတဲ့ေနရာဟာ ငရဲပဲဆိုတာကို သိလိုက္ရပါတယ္။ ငရဲႀကီး(၈) ထပ္ရွိတယ္။ ငရဲမွာဆို ငရဲသားေတြဟာ အခ်ိန္ကာလအၾကားအလပ္မရွိ ဆင္းရဲဒုကၡေပါင္းစံုကို ခံစားေနရေၾကာင္း မွတ္သားဖူးပါတယ္။ အေမကေျပာေသးတယ္။ ငရဲသားေတြဟာ ငရဲဒယ္အိုးထဲမွာ ဆီပူေတြနဲ႔ အေၾကာ္ခံေနရတာတဲ့။ ေတြးၾကည့္ရံုနဲ႔တင္ စိတ္ညစ္လိုက္တာ။ ငရဲဆိုတာကို ေၾကာက္ေနမိတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ အေမဟင္းခ်က္တဲ့အနားသြားေနရင္း ဟိုကဒယ္အိုးက ဆီပူေလးေပါက္ၿပီး အသားကိုလာမွန္တာ ေတာင္ မခံႏိုင္ပဲ ထေအာ္မိေနေတာ့၊ ငရဲမွာ ဆီပူဒယ္အိုထဲ ထည့္အေၾကာ္ခံရမယ္လို႔ဆိုတ့ဲအခါ မေၾကာက္မိပဲ ကၽြန္ေတာ္ မေနႏိုင္ေတာ့ပါ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ဒီလိုနဲ႔ လူႀကီးသူမေတြနဲ႔ စကားေတြေျပာလာ၊ စာေတြလည္းဖတ္၊ တရားေတြလည္းနာလာရင္းက တစ္ေန႔ အသိေလးတစ္ခု ေခါင္းထဲကို ၀င္လာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒါက ငရဲဆိုတာကို ေနာက္တစ္မ်ိဳး ထပ္သိလိုက္ရလို႔ပါ။ ခုနကေျပာခဲ့တဲ့ ခ်မ္းသာမႈ ကင္းဆိတ္တ့ဲေနရာဟာ ငရဲ၊ ဆီပူအိုးမွာ အေၾကာ္ခံရတယ္ဆိုတာ ငရဲလို႔ မွတ္ထားရင္းကေန ယခုအရွင္လတ္လတ္ ငရဲဆို တာကုိ ေတြ႔လိုက္ရလို႔ပါ။ အဲ့ဒါကေတာ့ …</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />အပိၸေယဟိ သမၸေယာေဂါ ဒုေကၡာ- မခ်စ္မႏွစ္သက္ေသာသူႏွင့္ အတူယွဥ္တြဲ ေနထိုင္ရျခင္းသည္ ဆင္းရဲ၏။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပိေယဟိ ၀ိပၸေယာေဂါ ဒုေကၡာ- ခ်စ္ေသာသူမ်ားႏွင့္ ေကြးကြင္းရျခင္းသည္လည္း ဆင္းရဲ၏ ... </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">လို႔ ျမတ္စြာဘုရားမိန္႔ခဲ့တာ အားလံုးအသိပဲေလ။ ငရဲေတြ၊ ဒယ္အိုးေတြ ခဏေနဦး။ ခုေလာေလာဆယ္ ကိုယ္မခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ အတူတူ ေနေနရၿပီးဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ပဲ စီးပြားေတြခ်မ္းသာေနပါေစ၊ စိတ္ဆင္းရဲေနရတာပါပဲ။ အခ်ိန္ျပည့္ စိတ္ဆင္းရဲ ေနရတဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ကိုယ္မခ်စ္ပဲ ယူထားလိုက္ရတဲ့ မိန္မေၾကာင့္၊ ေယာက်္ားေၾကာင့္ ေအာင့္အီးၿပီး စိတ္ဆင္းရဲမႈ ေတြခံေနရတာဟာ လူ႔ဘ၀မွာ အရွင္လတ္လတ္ေတြ႔ေနရတဲ့ ငရဲပါပဲ။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ငရဲဆိုတာကိုက စိတ္ခ်မ္းသာျခင္း၊ ကိုယ္ခ်မ္းသာျခင္း ကင္းဆိတ္တယ္လို႔ဆိုၾကတာကိုး။ ကိုယ္ကဘယ္ေလာက္ပဲခ်မ္းသာပါေစ။ စိတ္မခ်မ္းသာရင္ေတာ့ ဆင္းရဲတာပါပဲ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />တစ္ခ်ိဴ႕ေတာ့လည္း ခ်စ္ေသာသူႏွင့္ ေကြးကြင္းရျခင္းဆင္းရဲတဲ့။ ဒါလည္း လူတိုင္းၾကံဳေနရတာပဲ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဆင္းရဲသလဲဆိုရင္ ဘ၀တစ္ခုလံုး ႐ူးသြပ္သြားတဲ့အထိ ဆင္းရဲခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆို ေသတ့ဲအထိျဖစ္ၾကပါတယ္။ သား ေသလို႔၊ ေျမးေသလို႔၊ မိဘေသလို႔၊ ခ်စ္တဲ့သူ ေသလို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ ေ၀းကြာခဲ့ရလို႔ေပါ့ေလ။ တစ္ရက္မွ စိတ္မခ်မ္းသာရပါ ဘူး။ ငါ့သား၊ င့ါသမီး၊ ငါ့ေယာက်ာ္း၊ ငါ့မိန္းမ၊ ငါ့ ခ်စ္သူ ဆိုၿပီး ရင္ထဲမွာေ၀ဒနာေတြ ဆက္တိုက္ခံစားေနရတာ ဆင္းရဲတာ ပါပဲ။ ေအာ္ ေလာကငရဲပါပဲ။ ကြဲကြာျခင္း သံုးမ်ိဳးရွိတယ္လို႔ မွတ္သားဖူးပါတယ္။ ျမင္လည္းျမင္ဘူးပါတယ္။ အဲ့ဒါေတြက တစ္ခ်ိဳ႕မွာ ေသကြဲ၊ တစ္ခ်ိဳ႕မွာ ရွင္ကြဲ၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ထူးဆန္းတယ္။ ျမင္ကြဲ လို႔ဆိုပါတယ္။ ေသကြဲနဲ႔ ရွင္ကြဲကေတာ့ ရွင္းပါတယ္။ ခံစားရလည္း အသိသာႀကီးပဲ။ ျမင္ကြဲၾကေတာ့ ျမင္လ်က္ကကိုပဲ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး စကားမေျပာႏိုင္မဆိုႏုိင္နဲ႔။ သူ႔မ်က္ႏွာကုိ ျမင္ေနရတာကိုက စိတ္ဆင္းရဲပါတယ္လို႔ ေျပာသံေတြ ၾကားဖူးမွာပါ။ အိမ္ေထာင္သည္ေတြ အမ်ားအားျဖင့္ ႏွစ္ေတြၾကာလာတဲ့အခါ ျဖစ္ၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ တစ္အိမ္တည္း အတူေနရင္းက သမီး နင့္အေဖကိုေျပာလိုက္ ထမင္းစား မယ္လို႔၊ သား မင္းအေမကို ေျပာလိုက္ ကားေရာက္ၿပီလို႔ … စသျဖင့္ အတူတူေနရင္းက ကြဲေနၾကတာေတြ ျမင္ဖူးၾကမွာပါ။ အဲ့ဒါလည္း ဆင္းရဲတာပါပဲ။ တနည္း ငရဲပါပဲ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ဂဂၤါဆူဆူဆံုးေစေတာ့၊ တူတူပုန္း၊ ပုန္းလို႔ေနမယ္ဆိုၿပီး တစ္ခ်ိဳ႕ေတာ့လည္း အဲ့ေလာက္ထိကိုခ်စ္ၾကပါတယ္။ ဂဂၤါ၀ါဠဳ သဲစုမက ဘုရားရွင္ေတြ ပြင့္ၾကပါေစဦး။ နိဗၺာန္၀င္ရင္ ႏွစ္ဦးသားခြဲသြားရမွာဆိုးလို႔ ဘုရားပြင့္ရင္ေတာင္ ပုန္းေနမယ္လို႔ ဆိုၾကတာကုိး။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ အေလာင္ေတာ္ဘ၀က အခ်စ္ႀကီးတဲ့သူတစ္ဦးနဲ႔ ဆံုခဲ့ဖူးၾကတဲ့ ဇာတ္ေလးကို သိၾကမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာျဖင့္ အဲ့ဒိဇာတ္ကို ၾကိဳက္လြန္းလို႔ဗ်ာ။ တစ္ျခားမဟုတ္ပါဘူး။ ဆဒၵန္ဆင္မင္းဇာတ္ပါ။ ဆင္မင္းႀကီးက အင္ၾကင္းပန္းေတြၾကဲေပးတဲ့အခါ မယားႀကီးျဖစ္တဲ့ မဟာ သုဘဒၵါအေပၚ ပန္းေကာင္းေလးေတြ ဦးကင္းေပၚက်ဆင္းၿပီး စူဠသုဘဒၵါ အလွည့္က်မွ ပန္းကညံ့တာေတြပါတဲ့အျပင္ ခါခ်ဥ္ေတြပါ အစစ္ပါလာေတာ့ သူ႔ခမ်ာ ခံစားရရွာမွာေပါ့။ ကိုယ္ခ်စ္သေလာက္ ကိုယ့္အေပၚ ျပန္မခ်စ္တဲ့အခါ ခံစားရတဲ့ေ၀ဒနာကို နားလည္တတ္မယ္ဆိုရင္ စူဠသုဘဒၵါရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို နားလည္ေပးႏိုင္ မယ္ထင္ပါတယ္။ ဆင္မင္းႀကီးကလည္း သူ႔ေတာ့သာေစ၊ သူ႔ေတာ့နာေစဆိုၿပီးလုပ္တာေတာ့ မဟုတ္တန္ရာပါဘူး။ အခန္႔ မသင့္လို႔ျဖစ္သြားတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္အားႀကီးေတာ့လည္း အခ်ိဳ႕ကိစၥေတြကို နားလည္မေပးႏိုင္ၾကပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္ လဲဆိုေတာ့ သ၀န္တိုၾကလို႔ပါ။ ခ်စ္ရင္ သ၀န္တိုတာ ဟိုးကာလထဲကဆုိေတာ့ ၾကာခ့ဲပါၿပီေပါ့။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ေနာက္တစ္ေန႔လည္း ဒီလိုပဲ။ ေရကန္မွာ ေရကစားရင္ ၾကာပန္းေတြကို အၾကီးမကိုေပးေတာ့ အငယ္လုပ္တဲ့သူက ပိုၿပီး ေတာ့ စိတ္ထိခိုက္ခဲ့မွာပါ။ စူဠသုဘဒၵါဆင္မေလးရဲ႕ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ကို လွမ္းၿပီးျမင္ေယာင္ ၾကည့္မိပါေသးတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကစူဠသုဘဒၵါကို အၿငိဳးႀကီးတဲ့မိန္းမလို႔ေျပာၾကတာေပါ့။ ဒါသူတို႔အျမင္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အခ်စ္ႀကီးလို႔ျဖစ္ခဲ့ တာလို႔ပဲျမင္တယ္။ <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Everybody in love is blind </span>ပဲေလ။ ခ်စ္မိၿပီဆို လူတိုင္းဟာ အကန္းေတြျဖစ္ ကုန္တာပါပဲ။ သူ႔အခ်စ္ဟာ သူ႔ရဲ႕ပညာမ်က္စိေတြကို ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ ကန္းေစခဲ့သလဲဆို သူ႔ခ်စ္သူကိုေတာင္ သစ္ပစ္ႏိုင္ဖို႔အထိ ကန္းခဲ့ပါ တယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ခ်စ္ခဲ့တာေပါ့ေလ။ အဲ့ဒိမွာတင္ ပေစၥကဗုဒၶါအရွင္ျမတ္ေတြကို သစ္သီးေတြ ပန္းေတြလွဴၿပီး ဆုေတာင္းပါေတာ့တယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />သူျဖစ္ခ်င္တာေတြက ခုလွဴဒါန္းလိုက္ရတဲ့အက်ိဴးေၾကာင့္ ေနာင္ေသာအခါ အလြန္တရာေခ်ာေမာလွပေသာ မင္းသမီး ျဖစ္ၿပီးလွ်င္ ဗာရာဏသီမင္း၏ ခ်စ္လွစြာေသာ မိဖုရားျဖစ္ရပါလို၏။ ျဖစ္ရံုတင္မကပဲ မိမိရဲ႕အလိုအတိုင္း ထိုမင္းႀကီး သည္ျဖစ္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းခဲ့ပါတယ္။ တနည္းအားျဖင့္ မင္းႀကီးအလိုလိုက္တာ အခံရဆံုးသူျဖစ္ပါရေစေပါ့။ ေနာက္တစ္ခါ ဆဒၵန္ဆင္းမင္းရဲ႕အဆြယ္ကို နားေဋာင္းအျဖစ္ပန္ဆင္ရပါေစဆိုၿပီး ဆုေတာင္းခဲ့ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ စူဠသုဘဒၵါဟာ လူ႔ဘ၀မွာ အေခ်ာဆံုးအလွဆံုးျဖစ္ရတာခ်မ္းသာတယ္၊ လူတစ္ေယာက္၏ အခ်စ္ျမတ္ႏိုးဆံုးခံရတာ ခ်မ္းသာတယ္၊ ရွင္ဘုရင္၏ မိဖုရားျဖစ္ရတာ ခ်မ္းသာတယ္၊ ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ထားျခင္းမ်ားသည္ အထင္မွား အျမင္မွားျခင္းမ်ားျဖစ္ တာေၾကာင့္ အ၀ိဇၨာသ၀လို႔ဆိုပါတယ္။ ဒီလို သာမာန္လူရဲ႕ခႏၶာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရွင္ဘုရင့္သမီးရဲ႕ခႏၶာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မိဖုရားရဲ႕ခႏၶာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒုကၡသစၥာလို႔ မထင္ျခင္းသည္ <span style="color: rgb(153, 0, 0);">ဒုေကၡ အဉာဏံ</span>- ဒုကၡ၌ မသိျခင္းျဖစ္၍ အ၀ိဇၨာျဖစ္ပါတယ္။ ရွင္ဘုရင္သမီးဘ၀ကို ဒုကၡသစၥာလို႔ မထင္ျခင္း၊ ကိုယ့္ေယာက်္ားက ကိုယ့္ကိုခ်စ္တာကို ဒုကၡာသစၥာလို႔မထင္ျခင္း၊ အလြန္လွတဲ့ဘ၀ကို သုခလို႔ထင္ျခင္းမ်ားသည္ အထင္မွားေနတာျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ဒိ႒ိ၀ိပလႅာသ အ၀ိဇၨာသ၀ေတြရဲ႕စြမ္းအားမ်ားျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ဒီလိုဆိုေတာ့ မိဖုရားဘ၀ကိုရျခင္းတာက တဏွာ၊ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာကို မရမေနစြဲယူလိုက္တာက ဥပါဒါန္၊ ပေစၥကဗုဒၶ အရွင္သူျမတ္ေတြကို လွဴဖြယ္၀တၳဳမ်ားလွဴဒါန္းျခင္းသည္ ေစတနာ၊ အဲ့ဒိေစတနာေတြ ဦးေဆာင္ၿပီး ခုနကလို သတ္ရပါလို၏ ျဖတ္ရပါလို႔ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံေတြကို ေစတနာထဲမွာထည့္လိုက္ရင္ သခၤါရအုပ္စုေတြျဖစ္သြားပါတယ္။ အ၀ိဇၨာ၊ တဏွာ၊ ဥပါဒါန္၊ သခၤါရ ဆိုၿပီး ဒါနျပဳေနစဥ္မွာပင္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ လွဴဒါန္းေနစဥ္မွာပင္ ရွင္ဘုရင္၏ သမီး၊ ေနာက္မိဖုရားဆိုတဲ့ အာရံုေတြျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ အရမၼဏပစၥည္းအေနနဲ႔ ေက်းဇူးျပဳေနပါတယ္။ မျဖစ္ေသးတာကို လွမ္းၿပီးစြဲလိုက္တဲ့ အတြက္ အနာဂါတ္ဓမၼာရံုဥပါဒါနကၡႏၶာ ေတြျဖစ္ေနပါတယ္။ အာရံုထဲမွာ ေသခ်ာေပါက္အခိုင္မာျဖစ္ရမယ္ဆိုၿပီး အာရမၼဏာ ဓိပဓိတပ္သြားပါတယ္။ မရမေနစြဲလမ္းတဲ့ ဥပါဒါန္၊ လွဴဒါန္းတဲ့ေစတနာ၊ တပ္မက္တဲ့တဏွာ ေတြနဲ႔ အ၀ိဇၨာဦးေဆာင္ၿပီး လွဴါန္းလိုက္ပါတယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း ပေစၥကဗုဒၶါဆိုတဲ့ ၂ သေခ်ၤာနဲ႔ ကမၻာတစ္သိန္းပါရမီျဖည့္ထားတဲ့ သူေတြ။ အားေတြ အကုန္လံုး ေကာင္းေနတဲ့အခါက်ေတာ့ သူ႔ဆုေတာင္းေတြ ျပည့္သြားခဲ့ပါတယ္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />စူဠသုဘဒၵါဟာ တစ္ကယ္ပဲ ဆဒၵန္ဆင္မင္းႀကီးရဲ႕အဆြယ္ကို အရယူႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဆင္မင္းႀကီးခမ်ာလည္း သူ႔ရဲ႕ခ်စ္သူအတြက္ အစြယ္ကို ကိုယ္တိုင္ျဖတ္လို႔ သူ႔အေပၚထားခဲ့တ့ဲ ခ်စ္သူရဲ႕အမ်က္ေတြလည္းေျပပါေစ၊ ခ်စ္တဲ့သူလည္း ေပ်ာ္ပါေစ ဆိုၿပီး ကိုယ္တိုင္အစြယ္ျဖတ္ေပးၿပီး နိဗၺာန္ဆုကိုပါေတာင္းခဲ့တဲ့ ဆင္မင္းႀကီး၏ ခ်စ္ျခင္းတရားကလည္း အံ့မခန္းေလာက္ပါပဲ။ တစ္ကယ္ပါ။ အခ်စ္ဆိုတာကလည္း <span style="color: rgb(204, 0, 0);">အခ်စ္အခ်စ္၊ ခ်စ္တုိင္းခ်စ္၍၊ ခ်စ္ေလခ်စ္ေလ၊ ခ်စ္မေျပတည္း</span></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">၊ ဆားငန္ေရေနာက္၊ ငတ္တုိင္းေသာက္က၊ ေသာက္ေလေသာက္ေလ ငတ္မေျပသုိ႔၊ ေပမအရာ၊ တဏွာဖဲြ႔ရစ္၊ ထုိအခ်စ္လည္း၊ အျပစ္မမင္၊ မဆင္ျခင္ဘဲ၊ ခ်စ္လွ်င္ေပ်ာ္ႏူိး၊ ခ်စ္စပ်ဳိးသည္၊ ခ်စ္ရုိးခ်စ္စဥ္ ခ်စ္လမ္းတည္း </span>… ဆိုတဲ့ကဗ်ာေလးလိုပါပဲ။ ခ်စ္လို႔ပဲ မ၀ႏိုင္ၾကပါဘူး။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);"><br />ပိယေတာ ဇာယတီ ေသာေကာ</span>- ခ်စ္ေသာသူႏွင့္ အတူေနရတ့ဲအခါလည္း သူ႔အတြက္နဲ႔ ေသာကေတြပြားရတာပါပဲ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ပိယေတာ ဇာယတီ ဘယံ</span>- ခ်စ္ေသာသူႏွင့္ အတူေနရတဲ့အခါတိုင္းမွာ သူနဲ႔ခြဲခြာသြားမွာကို အျမဲတမ္းေၾကာက္႐ြံ႕ေနရ ျပန္တာပါပဲ။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">ပိယေတာ ၀ိပၸမုတၱႆ၊ နတၳိ ေသာေကာ ကုေတာ ဘယံ-</span> မခ်စ္တတ္၊ မမုန္းတတ္တဲ့သူ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘ၀မွာ ခ်စ္ျခင္းေၾကာင့္ ရရွိမယ့္ဆင္းရဲ၊ မုန္းျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာမယ့္ ဆင္းရဲေတြကေန ေ၀းကြာလို႔ ခ်မ္းသာစြာေနၾကရပါလိမ့္မယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အားလံုးေသာ သတၱ၀ါေတြ ခ်စ္ျခင္းမုန္းျခင္းလြတ္ကင္း၍ ပကိျဖစ္ေသာ ခ်မ္းသာျခင္းႏွင့္ ျပည့္စံုၾကပါေစ။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-778256640073826607?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-44732116499017739912009-02-06T01:07:00.005+03:002009-02-06T01:31:08.410+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">ေယာ ဟေ၀ ဒဟေရာ ဘိကၡဳ၊ ယုဥၨတိ ဗုဒၶသာသေန။</span></span><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);"><br /></span></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">ေသာ မံ ေလာကံ ပဘာေသတိ၊ အဗၻာ မုေတၱာ၀ စႏၵိမာ။</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 153, 0);">အၾကင္ရဟန္းသည္ ငယ္႐ြယ္ေသာ္လည္း ျမတ္စြာဘုရားသာသနာေတာ္၌ စင္စစ္ လံု႔လၾကိဳးကုတ္အားထုတ္၏၊ ထိုရဟန္းသည္ တိမ္တိုက္မွလြတ္ေသာ လမင္းကဲ့သို႔ ဤေလာကကို ထြန္းလင္းေတာက္ပေစ၏။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">လူ၏အျဖစ္ကို ရရွိေသာသူသည္ အလြန္တရာပင္ ကံကုသိုလ္ထူးလွပါတယ္။ ထူးေသာအေၾကာင္းကံမ်ား ရွိခ့ဲပါေသာ္လည္း မထူးေသာအေၾကာင္းတရားမ်ာကုိ က်င့္သံုးေနၾကျခင္းေၾကာင့္သာ ဆင္းရဲျခင္းမ်ိဳးစံုကို ခႏၶာမ်ိဳးစံုကို ေျပာင္းလဲခံစား ေနရျခင္းပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ မထူးေသာ အေၾကာင္းတရားဆိုတာကေတာ့ သံသရာရွိတယ္ဆိုတာကို လက္ခံတဲ့<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖို႔ ၿပီးခဲ့တဲ့ဘ၀အဆက္ဆက္မွာ မေကာင္းမႈအလုပ္မ်ားန႔ဲသာ ေမြ႔ေလ်ာ္ခဲ့ၾကတယ္လို႔ ဆိုရင္မမွားႏိုင္ေပ။</span> ဒီလိုေျပာရတာ ကေတာ့ ဂဂၤါ၀ါဠဳသဲစုမက ပြင့္ေတာ္မူခဲ့ၾကတဲ့ ဘုရားရွင္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ လြဲေခ်ာ္ခဲ့ၿပီး ယခုအခ်ိန္ထိေအာင္ သံသရာသက္ဆိုး ရွည္ေနခဲ့တာက သက္ေသျပေနပါတယ္။ ဒါကေတာ့ မထူးတဲ့ဇာတ္ကိုခင္းခ့ဲတဲ့ ျပယုဂ္ပါပဲ။ မထူးတဲ့ဇာတ္မွာ ကျပေနတဲ့ျပ ကြက္ေတြကလည္း မထူးတဲ့ျပကြက္ေတြပါပဲ။ ၃၁ ဘံုမွာ က်င္လည္လာရတာ အလြန္ရိုးစင္းေသာ လမ္းေၾကာင္း ႀကီးတစ္ခု ပါ။ ဒါေၾကာင့္ မထူးေသာ အေၾကာင္းေတြလို႔ေျပာလိုက္တာပါ။<br /></div><div style="text-align: justify;">ထူးတဲ့အလုပ္ဆိုတာကေတာ့ ႐ိုးစင္းေသာလမ္းကေန ခြဲထြက္ခ်င္တဲ့ဆႏၵေလးေတြပါပဲ။ ေမြးတယ္။ ေသတယ္။ လူအျဖစ္နဲ႔ ေသ၊ နတ္အျဖစ္နဲ႔ ေသ၊ ၿပိတၱာအျဖစ္န႔ဲ ေသ၊ တိရိစၧာန္အျဖစ္နဲ႔ ေသ၊ အားလံုး ေမြးလာသမွ် ေသဆံုးၾကရတာခ်ည္းပါပဲ။ အလြန္ရိုးစင္းပါတယ္။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> ေသတဲ့အရာေတြရွိတယ္ဆိုရင္ မေသတဲ့အရာလည္းရွိရမယ္။ မေသရာ လမ္းခြဲရွိေသးတယ္ဆိုတာ ကိုေတာ့ မေမ့ပါနဲ႔။</span> မေမြးေတာ့ မအို၊ မအိုေတာ့ မနာ၊ မနာေတာ့ မေသတဲ့ေနရာဟာ နိဗၺာန္ပါပဲ။ နိဗၺာန္မွာ ေမြးျခင္း၊ ေသျခင္းမရွိပါဘူး။ ထိုထိုေသာ ဘ၀ေတြကေန ခြဲထြက္ခ်င္သူေတြက လမ္းသစ္ကိုရွာေဖြၾကပါတယ္။ အျမန္ေရာက္မယ့္ေနရာ၊ ေသခ်ာတဲ့ေနရာကေန သြားဖို႔ဆႏၵေတြ ျပင္းျပၾကပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဗုဒၶျမတ္စြာ သာသနာေတာ္ေအာက္ ခ်ဥ္းနင္း၀င္ ေရာက္ၾကပါတယ္။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">ပ= အစဦးဆံုး၊ ၀ဇ(ဗဇၨ)= ေရာက္ရွိတယ္။</span> သာသနာဆိုတဲ့ ေႏွာင္ၾကိဳးေတြကင္းတ့ဲေနရာ၊ ဖိအားေတြကင္းတဲ့ေနရာ၊ ၿငိမ္း ခ်မ္းတဲ့ေနရာ၊ လြတ္ေျမာက္တဲ့ေနရာကို စတင္ေျခခ်လို႔ ပဗၺဇၨလို႔ေခၚဆိုေၾကာင္း မွတ္သားဖူးပါတယ္။ တနည္းအားျဖင့္ ႏွင္ထုတ္ျခင္းလို႔လည္း ေျပာလို႔ရတယ္ဆုိပါတယ္။ ဘာေတြကိုႏွင္ထုတ္သလဲဆိုေတာ့ ကိေလသာအညစ္အေၾကးေတြကို ႏွင္ထုတ္ပါတယ္။ ရဟန္းဒကာ၊ ရဟန္းအမေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ထိုရွင္ရဟန္းေသာ္လည္းေကာင္း မိမိမွာရွိတဲ့ ကိေလသာ ေတြႏွင္ထုတ္တာကို ေခၚပါတယ္။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">ထိုကဲ့သို႔ ေကာင္းမႈကုသိုလ္တရားတို႔ကို မျဖစ္ေပၚေစေသာ ကိေလသာဆိုးေတြကို ႏွင္ထုတ္ျခင္းသည္ အလြန္ေကာင္းျမတ္တာ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ပဗၺဇၨမဂၤလာလို႔လည္း သံုးပါတယ္။ </span><br /></div><div style="text-align: justify;">သာမေဏရပဗၺဇၨ၏အစကေတာ့ အရွင္ရာဟုလာပဲျဖစ္ပါတယ္။ အရွင္(၇)ႏွစ္သားဆိုေတာ့ ဘုရားရွင္ (၁)၀ါပဲရွိေသးတယ္။ ေမြးရပ္ေျမ ကပိလ၀တ္ျပည္ နိေျဂာဓာရံုေက်ာင္းၾကီးမွာ သီတင္းသံုးေနတယ္။ နံနက္မွာ သကၤန္းကိုျပင္၀တ္ျပီး ခမည္းေတာ္ ရဲ႕နန္းေတာ္ကိုၾကြလာတယ္။ ဒီအခါ ယေသာ္ဓရာက သားေတာ္ကို ခ်စ္သားရာဟုလာ ဒီရဟန္းက သင္၏အဖတည္း၊ သြားလာ႔ အေမြေတာင္းေလာ့လို႔ မိန္႔မွာတယ္။ ဒီအခါ ရာဟုလာမင္းသားက ဘုရားရွင္အနားကပ္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ ရဟန္းၾကီးအသင္ရဲ႕ အရိပ္ကေအးခ်မ္းလိုက္တာ ဆိုျပီးဘုရားရွင္အေရွ႕မွာလာရပ္ေနတယ္။ ဒီအခါ ဘုရားရွင္က ဘာမွ မေျပာေတာ့ဘဲ ေနရာကထျပီး နိေျဂာဓာရံုေက်ာင္းကိုျပန္ၾကြတယ္။ ရာဟုလာကလဲ ဘယ္သူမွ မခိုင္းပဲ ဘုရားရွင္ရဲ႔ ေနာက္ ကေန သကၤန္းဆြဲျပီး အေမြေပးပါ၊ အေမြေပးပါ...နဲ႔ ေျပာရင္းလိုက္လာတယ္။ ေ<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">က်ာင္းကိုေရာက္ေတာ့ ဘုရားရွင္က အရွင္သာရိပုၾတာကို ခ်စ္သားသာရိပုတၱရာ သင္သည္ ရာဟုလာမင္းသားကို ရွင္ျပဳေပးေလေတာ့လို႔ မိန္႔ေတာ္မူတယ္။</span> ဒီအခါမွာ အရွင္သာရိပုၾတာက အဘယ္သို႔ရွင္ျပဳရမည္နည္းလို႔ ျပန္ေမးတယ္။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားက တရားစကား ေဟာေတာ္မူျပီး ရဟန္းတို႔ သရဏဂံုသံုးပါးျဖင္႔ ရွင္သာမေဏျပဳျခင္းကိုခြင္႔ျပဳ၏လို႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;">အရွင္ရာဟုလာ သာသနာ့ေဘာင္ေရာက္ၿပီးေတာ့ ရွင္သာမေဏျဖစ္တဲ့အခါမွာ သုေဒၶါဒန မင္းၾကီးေရာက္လာျပီး မိဘ ခြင့္မျပဳတဲ့သူကို သာသနာေဘာင္မသြင္းဖို႔လာေျပာပါတယ္။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> အဲ့ဒိကေနစၿပီး မိဘခြင့္ျပဳခ်က္ပါမွ ရဟန္းျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ စည္းကမ္းျဖစ္ခဲ့တယ္လို႔ မွတ္သားဖူးပါတယ္။</span> အရွင္ရာဟုလာဟာ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">ရွင္သာမေဏတို႔၏အစျဖစ္သလို သိကၡာ(၃)ပါး ထိန္း သိမ္းလိုက္နာလိုလားရာမွာ ထူးခ်ြန္သူ အဂၢသိကၡာကာမ ဟူေသာဧတဒဂ္ကိုလည္း ရရွိေတာ္မူပါတယ္။ </span> ဤကဲ့သို႔ ရွင္ျပဳျခင္း မွာလည္း ျမန္မာတို႔၏ အစဥ္အလာ နတ္ျပတာမပါရွိခဲ့ဘူး။ ထိုအစဥ္အလာအမွားႀကီးသည္ ဘယ္ေခတ္ကစခဲ့သည္မသိ။ မွားမွန္းသိလ်က္က မိုက္မဲစြာက်င့္ေဆာင္ေနသူမ်ားကိုလည္း အ့ံၾသမိပါတယ္။ ေနာက္ ပဗၺဇၨတစ္ခုကေတာ့ ဣသိပဗၺဇၨလို႔ဆို ပါတယ္။ ရေသ့ေတြနဲ႔၊ ယခုေခတ္ သီလရွင္ေတြလို႔ ေျပာရင္ရမယ္ထင္ပါတယ္။ <br /></div><div style="text-align: justify;">တပ္မေတာ္အတြင္း၀င္ေရာက္လာသူတိုင္း တိ္ုင္းျပည္ႏွင့္ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာအတြက္ အသက္စြန္႔ကာကြယ္ပါမည့္ အေၾကာင္း ႏိုင္ငံေတာ္အလံကို ကုိင္၍သစၥာဆိုခဲ့ၾကဘူးပါတယ္။ ထိုကဲ့သို႔ ျပဳလုပ္ရျခင္းကို အလြန္ဂုဏ္ယူမိတယ္။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကိုခ်စ္တဲ့ကိုယ့္ႏိုင္ငံေတာ္အလံကိုကိုင္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ကာကြယ္ဖို႔အေရး သစၥာဆိုၾကတာကိုး။</span> ထိုသို႔ေသာ အျပဳအမူမ်ိဳးကို လုပ္ခ်င္တဲ့သူရွိခဲ့ရင္ေတာင္ လုပ္ခြင့္ရသူကေတာ့ နည္းပါးပါတယ္။ ဒီလိုပါပဲ … ျမတ္ဘုရားသာသနာမွာ ၀တ္ရံုတဲ့သကၤန္းကို တနည္းအားျဖင့္ အရဟတၱဓဇ- အရဟတၱဖိုလ္၏ ေအာင္လံလို႔ ေခၚၾကတဲ့ နိဗၺာန္၏ေအာင္လံကို စတင္မ၀တ္ရံုခင္ကတည္းက <br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 153, 0);">သကလ ၀႗ ဒုကၡ နိႆရဏ နိဗၺာနႆ သစၧိကရဏတၳာရ ဧတံ ကာသာ၀ံ ဒတြာ ပဗၺာေဇထ မံ ဘေႏၱ အႏုကမၸံ ဥပါဒါယ။</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(255, 102, 0);">အရွင္ျမတ္ဘုရား အလံုစံုေသာ သံသရာ၀ဋ္ဒုကၡမွ ထြက္ေျမာက္ပါရျခင္းအက်ိဳးငွာ အရွင္ဘုရား၏ လက္၌ရွိေသာ ထို သကၤန္းကို ေပးေတာ္မူ၍ တပည့္ေတာ္ကို ခ်ီးေျမာက္ေသာအားျဖင့္ ရွင္သာမေဏျပဳေပးေတာ္မူပါဘုရား။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">ဟုဆိုလိုက္ျခင္းကိုေတာ့ လူအျဖစ္ကိုရသူတိုင္း ဆိုႏိုင္ခဲေသာ အလုပ္တစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္း အားလံုးသိေနၾကမွာပါ။ ထိုသို႔ ခဲယဥ္းေသာဘ၀ကို ျမတ္ဘုရားရွင္အေလာင္းေတာ္ဘ၀က ၉ ဘ၀သာ ရရွိဘူးေၾကာင္း မွတ္သားဖူးပါတယ္။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">ကိေလသာ ရန္သူတို႔ကို အၿပီးတိုင္ေခ်မႈန္းေတာ့မည့္ အရဟတၱဓဇ (တနည္း) အရဟတၱဖိုလ္၏ ေအာင္လံကို ၀တ္ရံုထားေသာ ထိုသာမေဏေလာင္း (သို႔) ရဟန္းေလာင္းဘ၀ကို ရရွိျခင္းသည္ ဒါ ပထမဆံုး (သို႔မဟုတ္) …………။ ျဖစ္ခြင့္ရေသာ ထိုရဟန္းဘ၀သည္လည္း သံသရာ၏ ေနာက္ဆံုးေသာဘ၀ (သို႔မဟုတ္) ……..။ </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(255, 153, 255);">အားလံုးေသာ သတၱ၀ါေတြ သံသရာ၀ဲဂယက္မွ ခြဲထြက္ႏိုင္ၾကပါေစ။</span><br /></div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-4473211649901773991?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-24513118789129933162009-01-21T04:26:00.008+03:002009-01-21T12:00:20.758+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:Zawgyi-One;">လူ႔ဘ၀ဆိုတာရခဲပါတယ္။ ရခဲလွတဲ့လူ႔အျဖစ္မွာမွ လူျဖစ္လာေတာ့လည္း ေယာက်္ား၊ ေယာက်္ားထဲကမွ ရဟန္းဘ၀ဆိုတာ အလြန္ထူးျမတ္လွပါတယ္။ တန္ရံုလူေတြ သာသနာ့ေဘာင္၀င္ႏိုင္ဖို႔ ဘယ္လိုမွမစြမ္းႏိုင္ၾကပါ။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">သာသနာ့ေဘာင္၀င္ဖို႔ကို စိတ္ကူးမွ်ပင္ မေပၚသူေတြ အသေခ်ၤရွိပါတယ္။ စိတ္ကူးေသာ္လည္း အျမဲလြဲေနတဲ့သူေတြ ေရလို႔မရခဲ့ပါဘူး။</span> ဒီလိုခဲယဥ္း တဲ့ဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ ရဟန္းသံဃာ သာသနာ့ႏြယ္၀င္ဆိုရင္ ကိုရင္ေလးကစၿပီး ၾကည္ညိဳတတ္ေနပါၿပီ။ ဒီေလာက္ခဲ ယဥ္းတဲ့ ဘ၀ေတြကို စိတ္၀င္စားတာနဲ႔ စာေတြလိုက္ရွာဖတ္ၾကည့္မိပါတယ္။ မွတ္သားမိသမွ်ကို ျပန္လည္ေဖာ္ျပ ေပးလိုက္ပါတယ္။ မသိေသးတဲ့သူေတြအတြက္လည္း သိသြားေအာင္၊ သိထားၿပီးသာ သူေတြအတြက္ကလည္း တိုး၍တိုး၍ၾကည္ညိဳႏိုင္ေအာင္ ရည္ရြယ္ထားပါတယ္။</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;">ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားရဲ႕သာသနာမွာ ပၪၥ၀ဂၢီ(၅)ပါးကစၿပီး ဧဟိဘိကၡဴေခၚဆို၍ ရဟန္းျဖစ္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ထိုဧဟိဘိကၡဳ ရဟန္းျပီးရင္ သုတ္မဟာ၀ါ၊ ၀ိနည္းမဟာ၀ါ အ႒ကထာမွာ မွတ္တမ္းျပဳထားတဲ႔ ပဗၺဇၹ (၃) မ်ိဳးရွိပါတယ္။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">ဒါေတြကေတာ႔ ဥပသမၸဒ ပဗၺဇၨ (ဘိကၡဳပဗၺဇၨ) ၊ သာမေဏရ ပဗၺဇၨ ၊ ဣသိ ပဗၺဇၨ ဆိုျပီး (၃) မ်ိဳးရွိေၾကာင္း မွတ္သားဖူးပါတယ္။</span> ဦးစြာပထမ ဥပသမၸဒ ပဗၺဇၨအေၾကာင္းကို မွတ္သားဖူးသမွ် ေျပာရမယ္ဆိုရင္ …..<br /></div><div style="text-align: justify;">(၁) ေခါင္းကဆံပင္ကို ရိတ္ပယ္ျခင္း၊ သဃၤန္းကို ၀တ္ရံုျခင္းဆိုတဲ႔ အသြင္ႏွစ္ပါးကို  ယူရပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;">(၂) ဥပသမၸဒ ပဗၺဇၹယူဖို႔ကေတာ့သပိတ္ (၁) လံုး၊ သဃၤန္း (၃)ထည္လဲ ျပည့္စံုရမယ္။ အနာၾကီး (၅) မ်ိဳးကင္းရမယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;">(၃) အနာၾကီး (၅) မ်ိဳးဆိုတာကေတာ့- နူနာ၊ လည္ပင္းၾကီးနာ၊ ယားယံနာ၊ ေခ်ာင္းဆိုးေသြးပါနာ၊ ရူးသြပ္ေသာ ေရာဂါ တို႔ျဖစ္ပါတယ္။ <br /></div><div style="text-align: justify;">(၄) ဥပသမၸဒ ပဗၺဇၹမွာ ရဟန္းေလာင္းကို စစ္ေဆးရေသးတယ္။ လူသားစစ္စစ္ျဖစ္ရဲ႕လား။ ေယာက္်ားစစ္ျဖစ္ရဲ႕လား။ မင္းမႈထမ္း၊ ကြ်န္အျဖစ္မွလြတ္ရဲ႕လား၊ မိဘကခြင့္ျပဳရဲ႕လား။ ေၾကြးမွီကင္းရဲ႕လား။ အသက္ (၂၀)ျပည္႔ ရဲ႕လား။ အားလံုး အျပစ္ေဒါသ (၃၂) ပါးကင္းမွ ရဟန္းျပဳခြင္႔ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပဗၺဇၹိတ ဒုလႅဘ ဆိုတာသိသာတယ္။ ရဟန္းျဖစ္ဖိ္ု႔ခက္တယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;">(၅) ဒါေတြ ျပည့္စံုျပန္ေတာ့လည္း သိမ္ရွိရမယ္။ အနည္းဆံုး ရဟန္းေတာ္ (၅) ပါးစုေ၀းႏိုင္ရမယ္၊ (၄) ပါးက ကမၼ၀ါစာဖတ္၊ (၁) ပါးက ဥပဇၹ်ာယ္ဆရာျဖစ္ရမယ္။ သိမ္မွာ အတူ၀င္ရမယ္။ ကမၼ၀ါဖတ္မယ္၊ ေမးခြန္းေတြေမးျပီးတဲ့အခါမွ ရဟန္းျဖစ္ ခြင္႔ရပါတယ္။ ရဟန္းျဖစ္သြားသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ (၂၂၇)သြယ္ေသာ သိကၡာပုဒ္ေတာ္မ်ား တည္သြားပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;">၀ိနည္း၊ မဟာ၀ဂၢပါဠိေတာ္မွာ ရဟန္းခံျခင္းအေၾကာင္း အေသးစိတ္ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒိမွာလည္း ေလ့လာႏိုင္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဗဟုသုတအျဖစ္ေပါ့ေလ။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> ရဟန္းေလာင္း (၃)ပါးအထိ ရဟန္းျပဳ၊ ကမၼ၀ါစာဖတ္ေပးလို႔ရတယ္လို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။</span> သို႔ေသာ္ ဥပဇၹ်ာယ္ ဆရာကေတာ့ တစ္ပါးသာလွ်င္ျဖစ္ရပါမယ္။ ဒီရဟန္းခံျခင္းအစဥ္အလာရဲ႕ အစကေတာ့ရာဓဆိုတဲ့ ပုဏၰားၾကီးက စတယ္လို႔ မွတ္ထားဖူးတယ္။ ဒါကေတာ့ ဘုရားရွင္ေခတ္ဆိုေတာ့ ပါဠိေတာ္မဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ ဇာတ္ေတာ္လို႔ ေျပာရင္ရမယ္။ ဘုရားေဟာတာကို ပါဠိေတာ္လို႔ သံုးၾကတယ္။ ျဖစ္စဥ္က ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္မွာဆိုေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား (၁၄)၀ါေျမာက္မွာ ျဖစ္တယ္လို႔ ယူဆၾကပါတယ္။ သာ၀တၳိျပည္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္မွာ ပထမဆံုးသီတင္းသံုးတာ (၁၄)၀ါေျမာက္၊ ေနာက္ ၀ါ ( ၂၁ )ကေန ( ၄၄ ) အထိအၾကာၾကီး ဆက္ျပီးသီတင္းသံုးခဲ့တယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီဇာတ္ကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား (၁၄)၀ါေျမာက္မွာ ျဖစ္တယ္လို႔ ယူဆၾကတယ္။ ရာဓဆိုတဲ့ ဆင္းရဲသားပုဏၰားၾကီး အသက္ၾကီးလာေတာ့ ခိုကိုးရာမဲ့ၿပီး ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္မွာ လာေနတယ္။ သံဃာေတြရဲ႔ ေ၀ယာ၀စၥလုပ္ျပီးေတာ့ ၀မ္းေက်ာင္းေနတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္လဲ ရဟန္း၀တ္ခ်င္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ ဘုရားရွင္ကို သူကတိုက္ရိုက္သြားျပီး ခြင့္ပန္တယ္။ အေစာပိုင္းကာလမွာေတာ့ ရဟန္း၀တ္ခ်င္သူကို ဘုရားရွင္ကပဲ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ရဟန္းျပဳေပးတယ္။ ဒီေတာ့ ရဟန္း၀တ္ခ်င္သူက ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း ဘုရားဆီကို လာၾကရတယ္။ ပင္ပန္းဆင္းရဲၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေဒသစာရီ လွည္႔လည္ေနတဲ့ ရဟန္းေတြဆီမွာ အေပၚက အခ်က္ေတြနဲ႔ ကို္က္ညီရင္ ရဟန္းျပဳခြင္႔ရေၾကာင္း ခြင့္ျပဳခ်က္ရလာပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;">ရာဓက ခြင္႔ေတာင္းေတာ႔ ဘုရားရွင္က ေမးတယ္၊ ဥပသမၸဒ ပဗၺဇၹယူဖို႔ကေတာ့ သပိတ္ (၁) လံုး၊ သဃၤန္း (၃)ထည္ ရွိလားဆိုေတာ့ မရွိဘူး။ ဘုရားတစ္ဆူဆူလက္ထက္မွာ သီလရွိတဲ့ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးပါး၊ သို႔မဟုတ္ ရဟန္းအမ်ား (သံဃာ)ကို သကၤန္း၊ သပိတ္စတဲ့ ပရိကၡရာရွစ္ပါး လွဴခဲ့ဖူးသလား၊ မလွဴခဲ့ဖူးဘူးလား...ဆိုေတာ့ မလွဴဖူးဘူး။ ဒီေတာ့ ဧဟိဘိကၡဳ ေခၚလို႔မရဘူး။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">ဒါေပမယ့္ ဒီဘ၀မွာပဲ ရဟႏၲာျဖစ္ၿပီး ကြၽတ္တမ္း၀င္မယ့္ ပစိၦမဘ၀ိကပုဂၢိဳလ္ ( ေနာက္ဆံုး ဘ၀ပိုင္ရွင္)လားဆိုတာ ျမတ္စြာဘုရားၾကည္႔ေတာ့ ဟုတ္ေနတယ္။ ဒါဆိုရင္ အရဟတၱဖိုလ္ရဲ႔ မ်ိဳးေစ႔ကို ဖ်က္ဆီးလို႔ မရဘူး။ ရဟန္းေတာ့ ၀တ္ခြင့္ေပးသင့္တယ္။</span> ဒီေတာ့ သံဃာကို စုေ၀းျပီး ဘုရားရွင္က ေမးတယ္။ ဒီရာဓပုဏၰားၾကီးရဲ႕ ေက်းဇူးကို ရယူဖူးသူ ဘယ္သူရွိသလဲ ဆိုေတာ့ အရွင္သာရိပုတၱရာ ကိုယ္ေတာ္ၾကီးထလာတယ္။ ဒီရာဓပုဏၰားၾကီးက တစ္ခါမွာ အရွင္သာရိပုတၱရာကို သူစားမယ့္ ယာဂုေတြ ေလာင္းလွဴဖူးပါတယ္။ ဒီဆြမ္းရဖူးတဲ့ ေက်းဇူးကို ၾကည္႔ျပီး ကိုယ္ေတာ္ၾကီးက ထလာတာပါ။ ဒီမွာ ဘုရားရွင္က အရွင္သာရိပုတၱရာကို သပိတ္၊ သကၤန္း လိုအပ္သည္မ်ား စီစဥ္ျပီး ရာဓကုိ ရဟန္းျပဳေပးဖို႔ တာ၀န္ေပးလိုက္ပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီေနရာမွာစကား ညွပ္ၿပီးေျပာရရင္ အရွင္သာရိပုတၱရာကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးဟာ အင္မတန္မွကို သူတစ္ထူး၏ ေက်းဇူးကို သိတတ္ပံုမွာ ၾကည့္ညိဳမဆံုးျဖစ္မိပါတယ္။ တစ္လုပ္စားဖူး၊ သူ႔ေက်းဇူးဆိုတာကို သက္ေသျပလိုက္တာပါပဲ။ အရွင္သာရိ ပုတၱရာကို ၾကည္ညိဳတယ္ဆုိတာထက္ အရွင္ျမတ္ႀကီး၏ ေက်းဇူးသိတတ္မႈကို ပုိ၍ၾကည္ညိဳပါတယ္။ စိတ္ဓာတ္ကိုၾကည္ညိဳပါတယ္။ ေ<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">လာကမွာ သူတစ္ပါး၏ ေက်းဇူးကုိသိတတ္ဖို႔ ခဲယဥ္းလွပါတယ္။ ထို႔ထက္ ေက်ေအာင္ဆပ္ဖို႔ ပို၍ပင္ခဲယဥ္းပါ ေသးတယ္။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ စိတ္ဓာတ္၊ ထိုကဲ့သုိ႔ေသာ အက်င့္ျမတ္ကို ၾကည္ညိဳေန႐ံုမွ်ႏွင့္ မၿပီးပါ။ မိမိကုိယ္တိုင္ က်င့္ၾကံ အားထုတ္ႏိုင္ရပါမယ္။ ဒီလိုေနတာကိုပဲ တရားအားထုတ္တယ္ ေခၚပါတယ္။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">အရွင္သာရိပုတၱရာလဲ ၀န္ခံခဲ့ျပီးမွ စဥ္းစားဆင္ျခင္ၾကည့္ေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေအာင္ဘုရားရွင္ကို ျပန္ေလွ်ာက္ပါတယ္။ ေနာက္ကာလအတြက္ အမိန္႔ခ်ေစခ်င္တာလဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဧဟိဘိကၡဳကို သာ၀ကက ေခၚခြင့္မရွိတာမို႔ ဘာလုပ္ရမွန္းတကယ္မသိတာလဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဒီေတာ့မွ ဘုရားရွင္က သိမ္သြင္းကမၼ၀ါစာဖတ္ျပီး ရဟန္းျပဳေပးဖို႔ အစီအစဥ္ခ်ေပးပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ရာဓပုဏၰားၾကီးရဟန္းျဖစ္လာပါတယ္။ သာသနာမွာ သိပ္ကို ဆိုဆံုးမလြယ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ဧကဒဂ္ရရဟန္းေတာ္ (၄၁)ပါးထဲမွာ အဂၢပဋိဘာေနယ်က ဘြဲ႔ရတာသူ ျဖစ္ပါမယ္။ (နာမည္တူလဲျဖစ္ႏိုင္တယ္)။ ျမန္မာလိုေတာ့ ေဒသနာေတာ္ အသစ္သစ္ ေတြတင္ရာမွာ ထူးခြ်န္သူ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /></div><div style="text-align: justify;">သိမ္၀င္စဥ္ ေမးခြန္းေတြကေတာ့ ေနာက္ထပ္ ထပ္တိုးလာတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အရွင္ကုမာရ ကႆပေၾကာင့္ အသက္ (၂၀)ျပည့္ရဲ႕လားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းျဖစ္လာတယ္။ အရွင္ရာဟုလာကို အတင္းရွင္ျပဳေပးတာကို မေက်နပ္လို႔ ခမည္းေတာ္ သုေဒၶါဓန မင္းၾကီးရဲ႔ေတာင္းဆိုခ်က္အရ မိဘခြင့္ျပဳရဲ႕လားဆိုတာျဖစ္လာတယ္။ စစ္သားေတြ၊ စစ္သူၾကီးေတြ စစ္တိုက္ ခါနီးရင္ ရဟန္းလာ၀တ္ေနၾကတာကို အေၾကာင္းျပဳျပီး ဗိမၺသာရမင္းၾကီးရဲ႔ ေတာင္းဆိုခ်က္အရ မင္းမႈထမ္းကင္းရဲ႕လားဆို တာျဖစ္လာတယ္။ ဒီျဖစ္စဥ္ေတြ အကုန္လံုးကို ၀ိနည္းေတာ္မွာဖတ္လို႔ရပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;">ဒါအက်ဥ္းမွ်ပဲျဖစ္ပါတယ္။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">ခုေဖာ္ျပသမွ် ေတြထဲမွာ စနစ္တက်ေလ့လာၾကည့္တဲ့အခါ တို႔ျမန္မာေတြ ဓေလ့စြဲျဖစ္ေနတဲ့ ရဟန္းျပဳခါနီး နတ္ျပရတယ္ဆိုတာ ပါမလာပါဘူး။</span> ဒါကိုေထာက္ျခင္းအားျဖင့္ ရွင္းေလာင္း၀တ္ခါနီး၊ ရွင္ရဟန္းျပဳခါနီး နတ္ျပျခင္းအမႈသည္ တို႔ဘာသာ၏ အယူ၀ါဒ မဟုတ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားပါရေစေတာ့။ က်န္ရွိေနေသးတဲ့ ပဗၺဇၹ (၂) မ်ိဳးကို ေနာက္ေန႔မ်ားမွာ ဆက္ၿပီးေဖာ္ျပပါဦးမယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">အားလုံးေသာ သတၱ၀ါေတြ ေဘးကင္းရန္ကြာ၍ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာရွိၾကပါေစ။</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(255, 153, 0);">ဒီစာေတြကို လက္လွမ္းမီသေလာက္ ရွာၿပီးေရးထားတာပါ။ အမွားေတြ ပါေကာင္းပါႏိုင္ပါတယ္။ ပါခဲ့လွ်င္ ေမတၱာေရွ႕ထား အမွားေထာက္ျပ ညႊန္ျပေပးခဲ့ပါရန္ အႏူးအညႊတ္ ပန္ၾကားအပ္ ပါတယ္ခင္မ်ာ။</span><br /></div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-2451311878912993316?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-44091676543509510472009-01-15T03:57:00.008+03:002009-01-15T04:10:52.416+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">ေလာကသံုးပါးကို ကုန္စင္ေအာင္ သိျမင္ေတာ္မူေသာ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားအား တပည့္ေတာ္ ရိုေသစြာရွိခိုးပါ၏။</span></span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;">အဲ့ဒိေန႔က စာေလးတစ္ေၾကာင္း မထင္မွတ္ပဲ ဖတ္လိုက္မိတယ္။ အေမွာင္ထဲမွာေတာ့<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 0, 0);"> ျမင္တဲ့သူေရာ၊ မျမင္တဲ့သူေရာ အတူတူပါပဲ</span> … ဆိုတ့ဲစာေၾကာင္းေလးပါ။ ဆရာနႏၵာသိန္း ေရးတဲ့ အသြင္သ႑ာန္တို႔ ေနာက္ကြယ္၌ ဆိုတဲ့စာအုပ္ေလးထဲကပါ။<br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာေတာ့ ထိုစာေလးတစ္ေၾကာင္းဟာ အလြန္တရာ အေရးပါခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒိစကားေလး ျဖစ္ေပၚလာပံုကို အက်ဥ္းေလး ေဖာက္သည္ခ်ပါရေစ။ ပံုျပင္ကဒီလိုဗ်။ တစ္ေန႔ မ်က္ကန္းႀကီးတစ္ေယာက္ ေတာင္ေ၀ွးေလးတစ္ေခ်ာင္း ေထာက္ရင္း ခရီးသြားေနပါတယ္။ ေန၀င္ရီတေရာမွာ ရြာတစ္ရြာကုိ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒိမွာ ကရုဏာသက္မိတဲ့ ရြာသားတစ္ေယာက္က အကန္းႀကီးအတြက္ မီးအိမ္တစ္လံုး ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ ေအာ္ ဒီလိုပါ။ မီးအိမ္ကို ဆြဲသြားခဲ့ရင္ တစ္ျခားျမင္ရတဲ့သူေတြ သူ႕ကိုေရွာင္ကြင္းသြားႏိုင္မယ္ေပါ့။ <br /></div><div style="text-align: justify;">ဒါေပမယ့္ တစ္ေနရာအေရာက္မွာ လူတစ္ေယာက္က အကန္းႀကီးကို ၀င္တိုက္ပါေလေရာ။ ေဟ့လူ … မီးအိပ္ဆြဲလာတာ မျမင္ဘူးလားဆိုၿပီး အကန္းႀကီးက ေငါက္လိုက္ပါတယ္။ ၀င္တုိက္တဲ့သူကလည္း ခင္မ်ား မီးအိမ္မွာ မီးၿငိမ္းေနတာ မေတြ႔ ဘူးလားလို႔ ဆိုလိုက္ပါသတဲ့။ ဟုတ္တယ္။ အကန္းႀကီးဆြဲလာတဲ့ မီးအိမ္မွာ မီးေသသြားတာ သူကိုယ္တိုင္မသိလိုက္ဘူး။ သူမီးအိမ္လင္းေနတယ္ပဲ သူထင္ေနတာကိုး။ ဒီလိုပါပဲ။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> လူဆိုတာ ကိုယ္လုပ္တာဆို အမွန္ခ်ည္းပဲ ထင္တတ္ၾကတာေလ။</span> ဒီအခါ အကန္းႀကီးက<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> ေအာ္ … အေမွာင္ထဲမွာေတာ့ ျမင္တဲ့သူေရာ၊ မျမင္တဲ့သူေရာဟာ အတူတူပါပဲလား လို႔ေျပာၿပီး တစ္ေဒါက္ေဒါက္နဲ႔ ခရီးဆက္သြားပါေတာ့တယ္။</span> အဲ့ဒိအကန္းႀကီး ဘယ္အထိ ခရီးဆက္လို႔ ဘယ္လိုေတြမ်ား ထပ္ႀကံဳေန ဦးမလဲဆိုၿပီး မေရမရာ ကၽြန္ေတာ္ေတြးေနမိပါေသးတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;">ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကလည္း အႏၶဘုေတာ အယံ ေလာေကာ …… ေလာကမွာ အကန္းေတြခ်ည္းပါပဲကြာလို႔ ဆိုခဲ့ဘူးတာကို ဖတ္မွတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ပုတုဇဥ္ဆိုတဲ့ လူသားေတြဟာ အရိယာေတြမွ မဟုတ္တာ။ အ၀ိဇၨာဆိုတဲ့ အေမွာင္တိုက္ထဲမွာ သံသရာခရီးခဲႀကီးကို ဇြဲႀကီးႀကီးနဲ႔ေလွ်ာက္ေနၾကတာေလ။ ပန္းတိုင္မေရာက္ခင္ အလဲလဲအၿပိဳၿပိဳနဲ႔၊ အျမဲတမ္းအပိုအလိုမရွိ မွန္ေနတာႀကီးပဲမွ မဟုတ္တာ။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> ဆိုလိုတာက လူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရွင္ရဟန္းပဲျဖစ္ျဖစ္(အားလံုးကို မဆိုလိုပါ)၊ မယ္သီလပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကေလးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေခြးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အ၀ိဇၨာဆိုတဲ့ အေမွာင္တိုက္ႀကီးထဲမွာ ခရီးသြားေနၾကတာခ်င္း အတူတူ၊ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ခလုတ္တိုက္မိတဲ့အခါေတြမွာ၊ ၿငိစြန္းမိတ့ဲအခါေတြမွာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ နားလည္ေပးၾကရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲ။ </span>သူလဲမျမင္လို႔ ၀င္တိုက္တာ၊ ကိုယ္လည္း မျမင္လို႔တုိက္လိုက္မိတာေပါ့။ ခုနကပံုျပင္ထဲကလို အကန္းႀကီးကလည္း အေမွာင္ထဲမွာ ဘာမွမျမင္ပါဘူး။ မကန္းတ့ဲသူကလည္း အေမွာင္ထဲမွာ ဘာမ်ားထူးၿပီး ျမင္ေနလို႔လဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း အေမွာင္ထဲမွာ ထပ္မိုက္ေနတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႔ရတဲ့အခါတိုင္း အေမွာင္ေလာကႀကီးကို စြန္႔ခြာခ်င္စိတ္ေတြ ပိုပိုၿပီးမ်ား မ်ားလာပါတယ္။ <br /></div><div style="text-align: justify;">ဘယ္သူေတြမွားမွား၊ ကိုယ္မမွားေစနဲ႔တဲ့။ ဟုတ္တယ္။ ကိုယ္မမွားေစန႔ဲလို႔ေျပာတာ၊ ကိုယ္မမွားဘူးလို႔ေျပာတာမွ မဟုတ္တာ။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">ကိုယ္လည္း မွားႏိုင္တယ္ေနာ္ဆိုတာကို သတိခ်ပ္ သင့္ပါတယ္။ </span>သူမ်ားမွားေတာ့ အျပစ္တင္၊ ကိုယ္မွားတာၾက ခ်စ္စရာျမင္တတ္တာေတြကို ေလွ်ာ့မွျဖစ္ေတာ့မယ္။ နဲနဲမွားတာန႔ဲ ေဒါသထြက္လြန္းတဲ့ကၽြန္ေတာ္ ဒီစာေလးတစ္ေၾကာင္းနဲ႔ ေဒါသထြက္တတ္တာေတြ ေလွ်ာ့လို႔ေနရပါၿပီ။ ေဒါသထြက္မိတာကိုက ကိုယ့္အမွား ျဖစ္ေနပါတယ္။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">လွ်ာကို သြားက ကိုက္မိတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္လွ်ာကိုေတာ့ သူမ်ားသြားက လာၿပီး မကိုက္ပါဘူး။</span> (ဓမၼဒူတ အရွင္ေဆကိႏၵ)<br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီစာေၾကာင္းရဲ႕ေနာက္က မ်ားစြာေသာ အဓိပၸါယ္တို႔ကို ေဖာ္ထုတ္၍ အသုံးခ်ႏိုင္ၾကပါေစ။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 51, 0);">မိမိကိုယ္ကိုေရာ၊ တစ္ပါးသူကိုပါ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစ။</span><br /></div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-4409167654350951047?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-34032340646508630442009-01-10T04:15:00.007+03:002009-01-10T04:58:02.446+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/SWgAEHRQqgI/AAAAAAAAAVQ/fW3eIN_n-Uk/s1600-h/a_mothers_love.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 154px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/SWgAEHRQqgI/AAAAAAAAAVQ/fW3eIN_n-Uk/s200/a_mothers_love.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289477833017567746" border="0" /></a>ဒီကမၻာမွာ ဘာစစ္မက္မွမရွိ၊ ဘာအေစာင့္အေရွာက္မွမရွိပဲ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈအရွိဆံုးေနေျမဟာ ေမ့ေမ့ ရင္ခြင္ပါပဲ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/SWf28Nk4QvI/AAAAAAAAAVI/1yan0tn_sc4/s1600-h/012.png"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_25wBCbU7UzI/SWf28Nk4QvI/AAAAAAAAAVI/1yan0tn_sc4/s200/012.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289467801666863858" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမ …</span> အေ၀းတစ္ေနရာကေန သား ႐ိုေသစြာ ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္အေမ။<br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">သားသမီးမရွိတဲ့သူပဲရွိတယ္။ မိဘမရွိတဲ့သူရယ္လို႔မရွိပါဘူးအေမ။</span> ဒီေန႔ အေမမ်ားေန႔တဲ့။ အေမ့ကိုပိုၿပီး သတိရေနမိတယ္။ သတိရတဲ့အခါတိုင္းလည္း ဒီကဗ်ာေလးက ေခါင္းထဲကေန ထြက္မသြားခဲ့ပါဘူး။ သားရဲ႕ဘ၀ကို ျမင့္မားေစခ်င္လို႔တဲ့။ သူတစ္ပါးထက္ သာေစခ်င္လို႔တဲ့။ ပညာဆိုတဲ့အေတာင္ပံေတြ တပ္ေပးခဲ့တယ္ေလ။ ဟုိး …. အျမင့္ႀကီးအထိ ပ်ံတက္သြား ပါသားရယ္တဲ့။ အေမကို ခ်စ္တဲ့အေမ့သား၊ ႏုိ႔ေသြးျဖဴက်ိဳးနပ္ေစခ်င္တဲ့အခါ အေမ့စကားေတြကို သားမပယ္ရက္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခုေတာ့အေနခက္ေနၿပီအေမေရ။ အျမင့္ကိုပ်ံေလ အေမက အေ၀းႀကီးမွာ က်န္ခဲ့ေလ ျဖစ္ေနတယ္ေလ။ သား အေမ့ဆီျပန္လာခ်င္တယ္ အေမရယ္။ အေ၀းတစ္ေနရာက အေမ က်န္းမာပါေစေၾကာင္း ဘုရားမွာ သား ေမတၱာပို႔အျမဲဆုေတာင္း ေပးေနလွ်က္ပါအေမေရ။ ဒီကမၻာေပၚမွာရွိၾကတဲ့ မိခင္အားလံုး စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာ ရွိၾကပါေစ။ မိဘေက်းဇူး အေၾကဆပ္ႏိုင္တဲ့ ရတနာထိုက္တဲ့သား ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနလွ်က္ …</span> သုခရိပ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ဆူးေျငာင့္ခလုတ္၊ ကန္သင္းငုတ္ႏွင့္</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >႐ုတ္ခ်ည္းတိုက္ထိ၊ အို …အမိ ဟု</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >သတိကြပ္ကဲ၊ အေမစြဲ၏။</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ကိုယ္စိတ္၀န္ပိ၊ အနာဖိ၍</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >မခ်ိေအာင္ေမႊ၊ အို …အေမ ဟု</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ေျပလိမ့္ ေျပႏို၊ အေမကိုး၏။</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >စံုစီနဖာ ဒုကၡျဖာေသာ္</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ၾကံဳလာမေႏွး၊ အေမေလး ဟု</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:Zawgyi-One;" >အေရးႀကီးက၊ အေမတ၏။</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >၀မ္းေျမာက္လန္းျဖာ၊ က်န္းခန္႔မာ၍</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ဘယ္ပံုဘယ္သား၊ သတိထား၍</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >လားလားအေမ၊ မတေခ်ဘူး</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ေနရာမေပး၊ ေမ့ပစ္ေ၀းသည္</span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ႏုိ႔ေသြးျဖဴက်ိဳးမနပ္တကား။</span><br /><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-3403234064650863044?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-20182522716025065632009-01-05T01:05:00.006+03:002009-01-05T01:28:50.081+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;">၃.၁.၀၉ ခုႏွစ္ထုတ္ <a href="http://ifile.it/pukl08m"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">ျမန္မာမိသားစု အြန္းလိုင္းမဂၢဇင္း</span></a>မွာ ေဖာ္ျပပါရွိေသာ ေဆာင္းပါးကို ထပ္ေလာင္းတင္ျပအပ္ပါသည္။ </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:Zawgyi-One;">ေျခာက္ႀကိမ္ေျမာက္ နိုင္ငံေတာ္သံဃာ့မဟာနာယကအဖြဲ႔ အစည္းေ၀းပြဲႀကီးကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာ ၂၂ ရက္ေန႔က ျပဳလုပ္က်င္းပခဲ့ေၾကာင္း ၂၃ ရက္ေန႔ထုတ္သတင္းစာထဲမွာ ပါရွိပါတယ္။ အဲ့ဒိအစည္းအေ၀းမွာ ဥကၠဌျဖစ္ေတာ္မူတဲ့ မေကြးဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ သရဏီရၾသ၀ါဒကထာမွာ မွတ္သားဖြယ္ရာေကာင္းလွပါတယ္။ ထိုေန႔သတင္းစာကို ဖတ္ဖူးသူ တိုင္းသိရွိၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ </span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">ေလာကမွာ ျမတ္ႏိုးမႈမရွိရင္ ေပ်ာက္ဆံုးတတ္တာဟာ သဘာ၀ပါ။ လူတိုင္းဟာ တန္းဖိုးရွိတဲ့ရတနာေတြကို အျမတ္တႏိုး တန္ဖိုး ထားတတ္ၾကေပမယ့္၊ တန္ဖိုးမရွိတဲ့ ေက်ာက္ေတြကိုေတာ့ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္ဖို႔၊ လမ္းခင္း ေက်ာက္လုပ္ပစ္တတ္ၾကပါတယ္။ </span>ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကလည္း ေလာကမွာ တရားစစ္၊ တရားမွန္ျဖစ္ေသာ ဓမၼကို၊ တရားစစ္၊ တရားမွန္ မဟုတ္ေသာ၊ အဓမၼဟု လုပ္ၾကလွ်င္၊ ၀ိနည္းစစ္၊ ၀ိနည္းမွန္ျဖစ္တဲ့ ၀ိနယကို၊ ၀ိနည္းစစ္၊ ၀ိနည္းမွန္မဟုတ္တဲ့ အ၀ိနယဟု လုပ္ေနၾကၿပီဆိုလွ်င္၊ ျမတ္စြာ ဘုရားရွင္ မေဟာေျပာအပ္၊ မေဟာေျပာခဲ့သည္ မ်ားကို၊ ေဟာေျပာအပ္၊ ေဟာေျပာခဲ့သည္လို႔ ဆိုကုန္ၾကလွ်င္၊ ျမတ္စြာ ဘုရားရွင္ ေဟာေျပာအပ္၊ ေဟာေျပာခဲ့သည္ မ်ားကို၊ မေဟာေျပာအပ္၊ မေဟာေျပာခဲ့ပါဘူးလို႔ ဆိုကုန္ၾကလွ်င္၊။ပ။ ဒီသာသနာ ေတာ္ႀကီးကြယ္ပလိမ့္မယ္လို႔ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။(အံ၊ ၁၊ ၁၈-၁၉)။ <br /></div><div style="text-align: justify;">မေကြးဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက တက္ေရာက္လာၾကေသာ သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္တို႔အား ဆက္လက္ေလွ်ာက္ထားသည္မွာ- ဆရာေတာ္အရွင္ျမတ္တို႕ဘုရား။ ယခုသာသနာေတာ္ေနာက္ပိုင္း အခ်ိန္အခါ၌ အဓမၼကို ဓမၼဟုျပျခင္း စသည္ျဖင့္ လူအမ်ား စီးပြားခ်မ္းသာမဲ့ျခင္း၊ အက်ိဳးမဲ့ျခင္း၊ နတ္လူတို႕ အစီးအပြားမဲ့ျခင္း၊ ဆင္းရဲျခင္းငွာ က်င့္ၾကကုန္သည္ျဖစ္၍ မ်ားစြာေသာ အကုသိုလ္ကို ျဖစ္ပြားေစၾကကာ သာသနာေတာ္ႀကီး ကြယ္ေပ်ာက္ေအာင္ျပဳ လုပ္ေနၾကသည့္ ရဟန္း၊ သာမေဏမ်ား ေပၚေပါက္ေနၾကသည္ကို ၾကားသိၾကရပါသည္ဘုရား။ အခ်ိဳ႕ရဟန္းမ်ားက လည္း ေထရ၀ါဒဗုဒၶသာသနာေတာ္ ေမွးမွိန္ ကြယ္ေပ်ာက္၍ မဟာယာနသာသနာျဖစ္ေပၚေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေနၾက သည္ကိုလည္း ၾကားသိေနရပါသည္ ဘုရား။ စသျဖင့္ ေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းေတြ ၾကားရတာ၊ ျမင္ရတာဟာ သာသနာအတြက္ ရင္ေလးစရာေတြပါပဲ။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက သတိတရားရွိရွိ၊ အမ်ိဳးခ်စ္စိတ္၊ ဘာသာသာသနာခ်စ္စိတ္ရွိရွိနဲ႔ အမ်ားေကာင္းက်ိဳး၊ နတ္လူ ျဗဟၼာသတၲ၀ါတို႔ေကာင္းက်ိဳးကို ေရွ႕႐ႈလို႔ အဓမၼတရားေတြ ပေပ်ာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေနခ်ိန္မွာ ပစၥည္းေလးပါး ေထာက္ပံ့လွဴဒါန္းမႈျပဳေနၾကတဲ့ ဒကာ၊ ဒကာမေတြဘက္ကလည္း သတိတရားရွိရွိနဲ႔ သာသနာဖ်က္လုပ္ငန္းေတြကို တြန္းလွန္သင့္ပါတယ္။</span> ဒါမွသာ တို႔သာသနာေတာ္ႀကီး အဓြန္႔ရွည္တည္ တံ့မွာျဖစ္ပါတယ္။ အဓမၼေတြကို တြန္းလွန္ဖို႔ဆိုေတာ့ ဓမၼေတြကိုအရင္သိထားမွ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဓမၼကို ဓမၼမွန္းမသိတဲ့အခါ အဓမၼနဲ႔ ဓမၼကိုမွားၿပီး က်င့္ေနတတ္ပါတယ္။ အတုဆိုတာ အစစ္ကို ပံုစံယူ၍ ဆင္တုေအာင္လုပ္ထားတဲ့အရာပဲ ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဓမၼဆိုတိုင္း ဓမၼႏွင့္ လံုး၀မတူတဲ့အရာလို႔ေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ ခပ္ဆင္ဆင္ေလး တူပါတယ္။ ဆင္တူယိုးမားရွိပါတယ္။ သတိျပဳၾကပါ။ <br /></div><div style="text-align: justify;">ဒါေပမယ့္ ခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ေဗဒင္ေတြ၊ အင္း၊ အိုင္၊ မႏၲရား၊ နကၡတ္၊ ျပႆဒါး၊ ရက္ရာဇာ ေတြက လူသားေတြကို အႏိုင္ယူ ေနၾကတာ အားလံုးအျမင္ပါပဲ။ ေဗဒင္ဆရာခိုင္းရင္ ဘာမဆိုလုပ္တယ္။ ေဗဒင္ပညာရပ္ဆိုတာဟာ တို႔ျမတ္စြာဘုရားရွင္ မပြင့္ေပၚခင္ကတည္းက တည္ရွိခဲ့တဲ့ပညာတစ္ခုပါပဲ။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">ျမတ္ဗုဒၶေလာင္းလ်ာကုိေတာင္ ဧကန္ စင္စစ္ဘုရားျဖစ္မယ္ ေဟာခဲ့ေသးတာ အထင္အရွားရွိေနေသးတာက အထင္အရွားေလ။ ေဗဒင္ပညာက အဲ့ဒိေလာက္ထိေအာင္ကို မွန္တယ္လို႔ ေျပာရမလိုပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ဖက္ကၾကည့္ေတာ့လည္း အေလာင္းေတာ္ကို ဧကန္စင္စစ္ ဘုရားျဖစ္မယ္ ေျပာခဲ့တဲ့သူေတြက ဘုရားအေလာင္းေတာ္က အစာအာဟာရေတြ ျပန္လည္မွီ၀ဲၿပီး တရားက်င့္တဲ့ အခါမွေတာ့ အျပင္း အထန္က်င့္တုန္းကေတာင္ ဘုရားမျဖစ္ႏိုင္တာ၊ ခုလို အစားအစာေတြ ျပန္လည္စားေသာက္ၿပီး က်င့္လို႔ကေတာ့ ျဖစ္လာမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး စြန္႔ခြာသြားခဲ့ၾကပံုကလည္း သူတို႔ေဗဒင္ပညာကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္က မယံုၾကဘူးဆိုတာကို သက္ေသထူလို႔ရပါတယ္။ </span><br /></div><div style="text-align: justify;">ပညာရပ္အေနနဲ႔ လက္ခံလို႔ရေပမယ့္ အားကိုးထိုက္တဲ့ အရာမဟုတ္တာေတာ့ သိထားသင့္ပါတယ္။ ျဖစ္ေနတာက မေကာင္းတဲ့ အျဖစ္ဆိုးမ်ား တစ္ခုခုၾကံဳရၿပီေဟ့ဆိုတာနဲ႔ ကိုယ့္ျပဳခဲ့တဲ့ အတိတ္ကံကို ပစ္ပယ္ၿပီ ေဗဒင္ဆရာဆီ ေျပးတတ္တ့ဲအက်င့္ေတြက လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေဖ်ာက္မရေအာင္ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူတို႔ေတြက ဘုရားကိုလည္း ေဗဒင္ကေျပာတဲ့အတိုင္း အေမႊးနံ႔ သာတိုင္ေတြထြန္း၊ ပန္းေတြ၊ ေရခ်မ္းေတြကပ္လို႔၊ တရားေတာ္ကိုလည္း ဂါထာေတြ၊ မႏၲန္ေတြဖြဲ႔လို႔၊ သံဃာေတာ္ကိုလည္း ဟိုဟာပင့္ရြက္ခိုင္း၊ ဒီဟာပင့္ရြတ္ခိုင္းနဲ႔၊ ဘာေန႔သားဆရာေတာ္ကို ဘာကပ္ၿပီးတဲ့အခါမွာ၊ ဘယ္ေန႔နံဘုရားမွာ၊ ဘယ္ေထာင့္ကေနၿပီးေတာ့၊ ဘာဂါထာကို ရြတ္ရမယ္ဆိုတာေတြနဲ႔၊ ရတနာသံုးပါလံုးကို အသံုးခ်စရာတစ္ခုအေနနဲ႔ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတာ တို႔ႏိုင္ငံရဲ႔ယေန႔ ျမင္ကြင္းတစ္ခုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့သလိုပါပဲ။ တန္ဖိုးရွိတဲ့ရတနာကို တန္းဖိုးမသိတဲ့အခါ လမ္းဆင္း ေလွ်ာက္ဖို႔ လမ္းခင္းေက်ာက္ လုပ္ပစ္တာဟာ အလြန္မိုက္တဲ့သူေတြလို႔ ေျပာရင္ရမယ္ထင္ပါတယ္။ <br /></div><div style="text-align: justify;">အလွဴလုပ္တာေကာင္းတာပါ။ ဒါေပမယ့္ တိုက္တြန္းလို႔လုပ္တာမဟုတ္ပဲ ၾကည္ညိဳသဒၶါတရားနဲ႔ လုပ္တဲ့အလွဴက မြန္ျမတ္သန္႔စင္ပါတယ္။ ေဗဒင္ကတစ္ဆင့္လာတဲ့အလွဴဟာ တိုက္တြန္းတာေတြပါေနတဲ့အတြက္ မျမတ္ပါဘူး။ ဒါ့အျပင္ မိမိအစီအရင္ အေအာင္ျမင္ခဲ့ရင္၊ လွဴသာလွဴေနရတယ္၊ ဘာမွျဖစ္မလာဘူးဆိုတာေတြ ျဖစ္လာတဲ့အခါ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာအေပၚမွာ ယံုၾကည္မႈသဒၶါဟာ တစ္ျဖည္းျဖည္း အားနည္းလာပါတယ္။ ယံုၾကည္မႈက် ဆင္းလာရာကေန လက္မခံႏိုင္ေတာ့တဲ့ အေျခအေန အထိကို ထိုးဆင္းသြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေတြေၾကာင့္ ေဗဒင္ပညာ အစရွိတဲ့အရာေတြဟာ သာသနာကို တိုက္ရိုက္ႀကီး ကြယ္ေအာင္ မလုပ္ေသာ္လည္း တစ္ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ၿဖိဳလွဲေန တယ္ဆိုတာကို တို႔ေတြအားလုံးသိထားသင့္ပါတယ္။ သူသည္လည္း ဓမၼႏွင့္ ဆင္တူေသာ အဓမၼပဲျဖစ္ပါတယ္။ ထိုအဓမၼကို ျပဳေနသမွ် သာသနာ ကြယ္ရပါလိမ့္မယ္။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">ရတနာသံုးပါးနဲ႔ ကံ၊ ကံ၏အက်ိဳးကို ယံုၾကည္ျခင္း မရွိတဲ့သူအတြက္ကေတာ့ သတၲ၀ါတစ္ေယာက္၊ ယူမွားေမွာက္ကို၊ သိန္းေလာက္ဘုရား၊ လွန္ေသာအားျဖင့္၊ ေဟာၾကားေခ်ခၽြတ္၊ ေျဖမလြတ္ဘူး ဆိုေသာေၾကာင့္ ထိုသူမ်ိဳးတို႔ကိုေတာ့ မေျပာလိုပါ။</span> တစ္ကယ္အစစ္အမွန္ သာသနာကို ခ်စ္တဲ့သူေတြ၊ အတြက္သာ လမ္းျပလိုပါတယ္။ ၀ိနယေဒသနာဟာ သာသနာပါ။ မဂၢင္ရွစ္ျဖာဟာ သာသနာပါ။ သိကၡာသံုးပါးဟာ သာသနာပါ။ ေဗာဓိပကၡယတရား ၃၇ ပါးဟာ သာသနာပါ။ ဘုရားအဆံုးအမေတာ္ေတြဟာ သာသနာပါ။ ဒီလိုဆိုရင္ သာသနာျပဳတယ္ဆိုတာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာၾကားေတာ္မူတဲ့အတိုင္း လိုက္နာတာဟာ၊ ျပဳမူေနထိုင္တာဟာ သာသနာျပဳတာပါ။ ၀ိနည္းကိုလိုက္နာျခင္းသည္ လည္း၊ သီလတရားကို ေစာင့္ထိန္း ျခင္းျဖစ္၍ သာသနာ ျပဳျခင္းျဖစ္ပါ၏။ ကမၼ႒ာန္း (၄၀) မွတစ္ခုခုကို ပြားမ်ား ေနျခင္းသည္ သမထအားထုတ္ ေနျခင္းျဖစ္၍ သမာဓိတရားကိုျဖည့္စြမ္းေနေသာေၾကာင့္ သာသနာျပဳတယ္ေခၚပါတယ္။ မဂၢင္တရားေတြ၊ ေဗာဓိပကၡယတရားေတြအားထုတ္ေနျခင္းသည္ ပညာတရား တိုးပြားေစျခင္းငွာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သာသနာျပဳျခင္း ပင္ျဖစ္ပါတယ္။ <br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီလိုဆိုရင္ အေျခခံ(၅) ပါးသီလကစ၍ သီလတရားကို ေစာင့္ထိန္းျခင္းမရွိတာဟာ သာသနာပ်က္စီးေစႏိုင္ပါတယ္ လု႔ိေျပာရင္ လြန္ရာမ်ားက်ေနေတာ့မလား။ သမထ ဘာ၀နာမပြားမ်ားပဲေနတာဟာ သာသနာကို ပ်က္စီးေစပါတယ္။ ပညာတရားတို႔ပြားေအာင္ ၀ိပႆနာအလုပ္မလုပ္ျခင္းဟာ သာသနာကို ပ်က္စီးေစပါတယ္။ မိမိမလုပ္တဲ့အတြက္ မိမိအက်ိဳးမရတဲ့အျပင္ သာသ နာကိုပါ အရွည္တည္တံ့ေအာင္ မေစာင့္ထိန္းရာေရာက္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က တရားမနာျခင္း၊ တရားစာေပမ်ား ေလ့လာသင္ယူမႈမရွိျခင္၊ ႏႈတ္တက္အာဂံုေဆာင္ထားႏိုင္စြမ္းမရွိျခင္း၊ ေဆာင္ထား သမွ်ေတြကို မွတ္မွတ္သားသားမရွိျခင္း၊ ပဋိပတၲိလုပ္ငန္းကို အားထုတ္လုပ္ကိုင္ျခင္း မရွိတာေတြဟာ သာသနာကြယ္ ေၾကာင္းေတြပါလို႔ အတိအလင္းေဟာၾကားေတာ္ မူခဲ့ပါတယ္။ ဒါေတြကို လူတိုင္းအသက္အရြယ္ မေရြးသိသင့္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကိုယ့္အမ်ိဳးဘာသာ၊ သာသနာကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္ဖို႔၊ ေလးစား တန္ဖိုးထားတတ္ဖို႔ ႏိႈးေဆာ္လိုက္တာပါ။ <br /></div><div style="text-align: justify;">တို႔သာသနာေတာ္ႀကီးဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ခရီးကို ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရေတာ့ သာသနာတြင္းကို ထိုးႏွက္ခ်က္ ေတြမ်ားလြန္းလို႔ ဒါဏ္ရာေတြဗလပြျဖစ္ေနပါၿပီ။ တို႔သာသနာကို မၿပိဳ ၿပိဳေအာင္ၿဖိဳခ်င္ေနတဲ့သူေတြကလည္း တစ္ပံု တစ္ပင္။ ဒီအထဲကိုယ္မပါရင္ေတာေတာ္လွၿပီမွတ္ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူေတြဘယ္ေလာက္ပဲၿဖိဳၿဖိဳ၊ ဘယ္လာက္ပဲတြန္းလွန္ တြန္းလွန္၊ ဘယ္၀ါဒေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲႀကီးစိုး ႀကီးစိုး အင္ၾကင္းေတာမွာ ေမြး၊ အင္ၾကင္းေတာမွာ ပရိနိဗၺာန္စံ၊ အင္ၾကင္းတို႔ရဲ႕ သစၥာတရားဟာ ဘယ္ေတာ့မွေပ်ာက္ကြယ္ေမွးမွိန္ျခင္းမရွိဘဲ၊  ပတၱျမားစင္စစ္ ႏြံမနစ္သည့္သန္႔စင္မြန္ျမတ္ ခိုင္မာလ်က္ရွိသည္သာရွိပါတယ္။ သီလသိကၡာ၊ သမာဓိသိကၡာ၊ ပညာသိကၡာေတြဟာ ေက်ာက္စိုင္၊ ေက်ာက္သားေတြလို ၾကံံ႕ၾကံ႕ခံႏိုင္တာဟာ တို႔သာသနာပဲဆိုတာကိုေတာ့ အျပည့္အ၀ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္ပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ကယ္ေတာ့ သာသနာဆိုတာကို ခ်စ္တတ္ဖို႔ပဲလိုတာပါ။ ခ်စ္တတ္မွ ျမင့္ျမတ္တာကိုရွာမွာပါ။ မွန္ကန္တာ ကိုရွာမွာပါ။ ျမတ္ႏိုးမွ တန္ဖိုးထားၾကမွာပါ။ မခ်စ္တတ္မျမတ္ႏိုးတတ္တဲ့အခါ သာသနာကို အလြဲလိုက္၊ အျမဲမိုက္ ေနခဲ့ၾကေတာ့ လြဲသူတို႔သြား၊ မိုက္သူတို႔သြားသည့္ အပယ္ဆင္းရဲမွာပဲ ၿမဲၿမံစြာခံေနခဲ့ရတာကို ဂဂၤါ၀ါလု သဲစုမက ပြင့္ခဲ့ၾကေသာ ဘုရားအဆူဆူနဲ႔လြဲၿပီး ဒုကၡသက္ရွည္ ယခုဒုကၡခႏၶာလြယ္ထားရတ ာ က ိ ု ေ ထ ာ က ္ ရ ႈ သ ံ ု း သ ပ ္ ၍  နားလည္သင့္ပါတယ္။ အျမင္လည္းရွင္း၊ စိတ္လည္းရွင္း၊ လက္ငင္းခ်မ္းသာၾကပါေစ။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">စိရံတိ႒တုသဒၶေမၼာ။ သဒၶေမၼာ- ေမြးေသလြတ္ေသာ သူေတာ္ေကာင္းတရားတို႔တည္ရွိရာ တို႔သာသနာသည္၊ စိရံ-ၾကာျမင့္စြာေသာကာလပတ္လံုး၊ တိ႒တု- တည္ပါေစသတည္း။</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-2018252271602506563?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-15371327104068685422008-12-30T03:16:00.003+03:002008-12-30T03:21:44.134+03:00<div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 153);">ဘ၀ရဲ႕အေပ်ာ္အေမာ္ေတြၾကားမွာ</span></span><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 153);"><br /></span></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 153);">ကာမဂုဏ္အာရံုေတြနဲ႔ ေမ့ေမ့ေမာေမာ ေမ်ာပါရင္း<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 153);">တရားအားထုတ္ရေကာင္းမွန္းေတာင္မသိလိုက္ပဲ</span><br /></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(255, 102, 0);">ေသသြားခဲ့ၾကသူေတြ အပါယ္ေလးဘံုထဲေရာက္သြားၾကတာ<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(255, 102, 0);">ဘာမွ်မဆန္းပါဘူး။<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(255, 102, 0);">တရားရိပ္သာ၊ တရားစခန္းပတ္၀န္းက်င္ထဲကိုေရာက္ၿပီး၊ က်င့္ၿပီးကာမွ</span><br /></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">ကိုယ့္ဉာဏ္ေလးတစ္ထြာတစ္မိုက္နဲ႔<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ဆရာေတာ္ႀကီးေတြရဲ႕ဉာဏ္ေတာ္ကို<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">မမီးမကမ္းရမ္းသမ္းေ၀ဖန္ အျပစ္တင္ၾကမယ္ဆိုရင္</span><br /></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(192, 192, 192);">လူ႔ဘ၀ရတုန္းက ပစ္စလက္ခတ္ေနခဲ့ၾကလို႔<br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(192, 192, 192);">အပါယ္ေလးဘံုထဲေရာက္ခဲ့ၾကသူေတြနဲ႔<br /></span></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(192, 192, 192);">တစ္တန္းတစ္စားတည္း အပါယ္ဒုကၡခံရတဲ့အခါ</span></span><br /></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 102, 204);">ဖြတ္မရ ဓါးမဆံုးဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္ေနပါလိ္မ့္မယ္။<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 102, 204);">ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္တရားကိုယ္ၿပီးေအာင္သာ အားထုတ္ပါ။<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 102, 204);">ျဖစ္လာရင္ ႐ႈမွတ္စိတ္နဲ႔ အစားထိုးပစ္လိုက္ပါ။ (ဆရာျမသန္းစံ)</span><br /></div><div style="text-align: center;">အားလံုးေသာ ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္းသူေတာ္ေကာင္းတို႔ ခ်မ္းသာကိုယ္စိတ္ျမဲပါေစ။</div></span><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-1537132710406868542?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-86851380472725015072008-12-25T02:52:00.012+03:002008-12-25T03:09:46.398+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">တုေမဟိ ကိစၥံ ကာ တဗၺံ၊ အကၡာ တာေရာ တထာဂတာာ။</span></span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;">ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ထင္ရွားလွေသာ မိန္႔မွာခ်က္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ခ်စ္သားတို႔ … ငါဘုရားဟာ မဂၢင္ရွစ္တန္ အက်င့္မွန္ ကိုေဟာျပေပးႏိုင္ရံုသာ ရွိပါတယ္။ ေရာက္ေအာင္သြားဖို႔ကေတာ့ မင္းတို႔တာ၀န္ပါပဲ … တဲ့။ တကယ့္ကို တန္ေၾကးရွိတဲ့ ႏႈတ္ႁမြက္ေတာ္တစ္ခုပါပဲ။ ထိုကဲ့သို႔ ေ၀ေနယ်မ်ားစြာ သတၱ၀ါတို႔အက်ိဳး လမ္းမွန္ထိုးျပေတာ္မူေသာ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ ျမတ္ႀကီးအား တပည့္ေတာ္ရွိခိုးပါ၏။<br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ခါတုန္းက <a href="http://shwepyithu.blogspot.com/2008/11/blog-post_15.html"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 0, 0);">အမေရႊျပည္သူဘေလာ့မွာ</span></a> ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသတဲ့သူအေၾကာင္း ဖတ္ခဲ့မိပါတယ္။ စာဖတ္ၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ မေကာင္းစိတ္ ျဖစ္တာေတာ့ မဟုတ္ပါ။ လူ႔ဘ၀သည္ မည္မွ်ရခဲေၾကာင္း၊ လူ႔ဘ၀၏ အႏွစ္သာရမ်ားအား ထိုသူမသိ၍သာ ဤကဲ့သို႔ လုပ္ေဆာင္သြားတယ္လို႔ယူဆမိတဲ့အခါ ထိုသူအတြက္ သနားကရုဏာ သက္မိတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း ဟိုအရင္က မိမိကိုယ္ကိုယ္သတ္ေသ သည့္ ျဖစ္စဥ္မ်ားၾကားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကုိယ္ႏွင့္ မဆိုင္၍လားမသိ။ ဒါမွမဟုတ္ ဘာမွမစဥ္းစားတတ္ေသးသည္ အရြယ္ျဖစ္ေန၍လား မေ၀ခြဲတတ္။ ရင္ထဲမွာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ ထားခဲ့မိတယ္။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">ကိုယ့္ေရွ႕မွာလည္း စိတ္ညစ္ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္သာ သတ္ေသခ်င္ေတာ့တယ္လို႔ ေျပာေနၾကသူေတြကိုလည္း ျမင္ေတြ႔ေနရေတာ့ စိတ္ညစ္တဲ့အခါ ဒါေတြဟာ ထြက္ေပါက္ေတြမ်ားလားေတာင္ ထင္မွတ္မွားမိတယ္။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">လူ႔ဘ၀ဆိုတာ တကယ့္ကိုရခဲပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ထက္ မိခင္ျဖစ္ဘူးတဲ့သူေတြ ပိုသိပါလိမ့္မယ္။ သား သမီးတစ္ေယာက္ကို အသက္ရွင္ေအာင္ ၀မ္းနဲ႔လြယ္ၿပီး ဘယ္လိုထိန္းခဲ့ရတယ္ဆိုတာကိုပါ။ ေမြးလာျပန္ေတာ့လည္း ဒီအတိုင္းထားလို႔ ျဖစ္တာမဟုတ္။ ပိုက္ေထြးယုယ ျပဳစုၾကရျပန္ပါတယ္။ ဒါေတြထားပါဦး။ ၃၁ ဘံုရွိတယ္ဆိုတာကို ယံုၾကည္ တယ္ဆိုတဲ့ တို႔ဘာသာ၀င္ေတြ အေနနဲ႔ၾကည့္ၾကည့္ပါဦး။ ကိုယ့္အိမ္မွာရွိတဲ့ ျခင္အေရအတြက္နဲ႔ ယေန႔ကမၻာလူဦးေရ ဘယ္ ဟာကပိုမ်ားသလဲ။ အဲ့ဒိလို အေကာင္းပေလာင္အမ်ိဳးအစားေပါင္း ေျမာက္မ်ားစြာရွိပါတယ္။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">ကုန္းေနေရေန လိုက္ေရလို႔ ေတာင္ ရပါ့မလားပဲ။ ငရဲ၊ တိရိစၦာန္၊ ၿပိတၱာ၊ အသူရကာယ္ ဆိုတဲ့အပါယ္ေလးဘံုထဲက တစ္ဘံုမွာရွိတဲ့ အေရအတြက္နဲ႔ တို႔လူ႔ျပည္မွာ ရွိတ့ဲလူအေရအတြက္က လက္သည္းခြံေပၚမွာရွိတဲ့ သဲလံုးနဲ႔ ကမၻာႀကီးေလာက္ရွိတဲ့ သဲထုႀကီးကြာသလိုကို ကြာပါတယ္။ ကဲ လူဘ၀ရဖို႔ ခက္တယ္ေနာ္။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">လူျဖစ္ပါၿပီတဲ့။ ျမတ္ဘုရားသာသနာနဲ႔ ၾကံဳႀကိဳက္ဖို႔ရန္ အလြန္ခဲယဥ္းျပန္တာပါပဲ။ ေလးအေသခ်ၤႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္းမွာမွ ျမတ္စြာဘုရားပြင့္တာ ၂၈ ဆူပဲရွိတယ္။ သာသာနာရွိတာ ၂၈ ႀကိမ္ပဲရွိခဲ့တယ္။ ၂၈ ဆူေသာဘုရားရွင္တို႔ပြင့္ေတာ္မူၾကရာ ကမၻာသည္ ၁၂ ကမၻာသာရွိခဲ့ပါတယ္။ က်န္ေသာ ကမၻာမ်ားသည္ သုညကမၻာမ်ားသာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ထိုသုညကမၻာမ်ား၌ သာသနာမရွိ။ သစၥာဉာဏ္မလင္း ပေစၥကဗုဒၶါအရွင္သူျမတ္ေတြေတာင္ ပြင့္ထြန္းျခင္းမရွိခဲ့ပါ။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> ယခုအခါ လူလည္းျဖစ္လာ၊ သာသနာလည္းထြန္းခုိက္၊ အၿမိဳက္တရား ေဟာၾကားမည့္သူလည္းမရွား၊ သို႔ပါလ်က္သားႏွင့္မွ တရားမလိုက္ အမွား ၾကိဳက္ၾကလွ်င္၊ အမိုက္တကာ့ဗိုလ္မင္း၊ အဖ်င္းတကာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ အပါယ္ေလးလီ၊ ျမစ္နဒီတြင္ ပလံုစီျမဳပ္ၾကလို႔ လူမိုက္ႀကီး ေတြ ျဖစ္ခ်ိမ့္မည္ ဆိုတဲ့ စေလဦးပုညစာခ်ိဳးေလးကို သတိရမိတယ္။ </span>ဂဂၤါ့၀ါဠဳသဲစုမက ပြင့္ခဲ့ၾကတဲ့ ဘုရားရွင္ေတြလက္ထက္ တုန္းကလည္း ခုလိုပဲ ေပကပ္ကပ္လုပ္ေနလဲ့လို႔ တို႔ေတြ အပါယ္ေလးလီ ျမစ္နဒီမွာ ပလံုစီျမဳပ္ၿပီး တရားမရခဲ့ၾကလို႔ သံသရာေတြရွည္ေနခဲ့တယ္ ဆိုတာ ေသခ်ာေနပါၿပီ။ ခုလည္း ေပကပ္ကပ္လုပ္ေနရင္ ေနာက္ထပ္ဘယ္ေလာက္မ်ား ေနရဦးမလဲ မသိ။ ကမ္းမျမင္လမ္းျမင္ အဆံုးအစမထင္ေပ။<br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ကယ္ေတာ့ တရားနာတယ္၊ တရားေဆြးေႏြးတယ္၊ တရားအတိုင္းက်င့္ ၾကံေနထိုင္တယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကယ္ တင္တဲ့အလုပ္။ တကယ္လို႔ ကိုေတြက အမႈကိစၥေတြမ်ားေနတယ္၊ အလုပ္ေတြမအားတာန႔ဲ တရားမနာျဖစ္ဘူး၊ တရားစာ ေတြ မဖတ္ျဖစ္ဘူးဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကယ္တင္တဲ့အလုပ္ကို မလုပ္ေသးဘူးလို႔ ေျပာတာန႔ဲ အတူတူပါပဲ။ ဒါ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး မိန္႔ေတာ္မူခဲ့တာေတြပါ။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးဆက္လက္အမိန္႔ရွိတာက ဒါျဖင့္ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကယ္ တဲ့အလုပ္ကိုေတာင္မွ မအားမလပ္ျဖစ္ေနတယ္ဆိုေတာ့ ျဖစ္ခ်င္သလို ျဖစ္ပါေစကြာဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္သက္ေရာက္ေနတဲ့ အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္ဟု အမိန္႔ရွိေတာ္မူခဲ့ဖူးပါတယ္။</span><br /></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">အပၸါမာေဒါ အမတံ ပဒံ၊ ပမာေဒါ မစၥဳေနာ ပဒံ</span><br /></div><div style="text-align: justify;">မေမ့ေလ်ာ့ျခင္းသည္ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းျဖစ္၍ ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းသည္ ေသျခင္း၏ အေၾကာင္းလို႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္လည္း ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ တန္ဖိုးရွိတဲ့ လူ႔ဘ၀ကိုရခိုက္မွာ တန္ဖိုးရွိတဲ့တရားေတြအားထုတ္ဖို႔ ေမ့ေနတယ္၊ ေလ်ာ့တိ ေလ်ာ့ရဲ လုပ္ေနတာေတြဟာ အႀကိမ္ႀကိမ္ေသျခင္း၏ အေၾကာင္းတရားေတြျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> ကိေလသာေရထဲနစ္ေနရတယ္။ အာသ၀ ၀ဲထဲေရာက္ေနထဲ။ ခဏေနရင္ အပါယ္ေလးဘံုကို နစ္ရေတာ့မယ္။ တစ္ကယ္ေတာ့လည္း ကိုယ့္ဘ၀ကို ကိုယ္ပဲႏွစ္ၿပီး သတ္ေနၾကတာပါ။</span> ကိုယ့္ရေနတဲ့ဘ၀ကို မခ်စ္တတ္၊ တန္ဖိုးမထားတတ္တာေတြပါ။ ကိုပ်င္းလို႔တရားမနာ ျဖစ္တာဟာ၊ အလုပ္မအားလို႔ တရားမနာျဖစ္တာဟာ အပါယ္ကိုသြားေစမယ့္လမ္း ေဖာက္ေနတာဆိုတာ မသိၾကျဖစ္ေန တာပါ။ <br /></div><div style="text-align: justify;">ဘုရားေမ့၊ တရားေမ့ေနတာဟာ ေသျခင္းရဲ႕အေၾကာင္းလို႔ ဆိုတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ေတြးၾကည့္မိတဲ့အခါ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသေၾကာင္းၾကံေနတဲ့သူေတြထဲမွာ ငါလည္းပါေနတာပဲ ဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္းသိလာတယ္။ ဒီအလုပ္မလုပ္ရင္ ဒီလိုေသရမယ္ဆိုတာကို သိလာပါၿပီ။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">ကၽြန္ေတာ္တင္ပဲလားလို႔ဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္လို ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသေနသူေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။</span> ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသေၾကာင္းၾကံေနၾကတာေတြ။ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္သူ႔ကို သနားရမွန္း မသိေတာ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ငါမိုက္လိုက္ေလျခင္းလို႔ သနားေနမိတယ္။ အႀကိမ္ႀကိမ္ေသဖို႔အေရး ေၾကာက္ေနမိတယ္။ <br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ခါတုန္းက ရဟန္းေတာ္တစ္ပါး က်ားဆြဲခံရရင္းကေန က်ားပါးစပ္ထဲမွာပဲ တရား႐ႈလိုက္တာ ေနာက္ဆံုးက်ားက ႏွလံုးသားကုိစားခါနီးမွာ ရဟႏၱာျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ အေသျမတ္ လိုက္ေလျခင္း။ ဟိုး စကၤာပူက က်ားဆြဲခံရတဲ့သူကေတာ့ တရားမရပဲ ဘယ္ဆီဘယ္ ၀ယ္ေရာက္နၿပီလဲမသိ။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">က်ားဆြဲခံရတာျခင္းအတူတူ တစ္ဦးကေတာ့ မအို၊ မနာ၊ မေသရာေရာက္ ေအာင္သြားႏိုင္ၿပီး၊ တစ္ဦးကေတာ့ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါေသဖို႔ အားထုတ္ေနတာကို ယွဥ္ေတြးစဥ္းစားေနမိပါတယ္။ </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 0, 0);">သုခေရ … မင္းမွတ္ထားကြာ။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">တရားေမ့ေနတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ေသေၾကာင္းၾကံေနတာ။ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါေသဖို႔ ႀကိဳးစာေနတာကြ။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 51, 0);">အားလံုးေသာ သတၱ၀ါေတြ ေဘးရန္ေတြကင္း စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကိုယ္က်န္းမာျခင္းေတြႏွင့္ ျပည့္စံုၾကပါေစ။</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(255, 153, 0);">(မိမိကိုယ္ကို တရားမေမ့ရန္ သတိေပးစကားမ်ားအား ထုတ္ေဖာ္ေရးသားပါသည္။)</span><br /></div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-8685138047272501507?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-73466835646151214722008-12-18T03:15:00.011+03:002008-12-18T03:27:06.124+03:00<div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">သဟႆမပိ ေစ ဂါထာ၊ အနတၳပဒသံဟိတာ။ </span></span><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"><br /></span></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">ဧကံ ဂါထာပဒံ ေသေယ်ာ၊ ယံ သုတြာ ဥပသမၼတိ။ </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 51, 0);">အက်ဳိးမဲ့ပုဒ္ႏွင့္ဆိုင္ေသာ ဂါထာသည္တစ္ေထာင္ပင္ ျဖစ္ေစကာမူမျမတ္၊ ၾကားနာရသျဖင့္ ရာဂစသည္ ျငိမ္းေအးေၾကာင္း ျဖစ္ေသာ ဂါထာ တစ္ဂါထာသည္သာ ပိုလြန္၍ျမတ္၏။</span> <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 51, 0);">(ဗာဟိယဒါရုစိရ၀တၳဳ)</span><br /></div><div style="text-align: justify;">တရားစာေပေတြဖတ္တယ္၊ နားေထာင္တယ္၊ ေဆြးေႏြးတယ္ဆိုတာ အက်ိဳးရွိတဲ့ လုပ္ငန္း ေတြပဲျဖစ္ပါတယ္။ အရဟႏၱာ အရွင္သူျမတ္ႀကီးေတြကိုယ္တိုင္ တရားနာျခင္း၊ ေဆြးေႏြးျခင္းမ်ား၊ စာေပေရးသားျခင္းမ်ား၊ စာခ်ျခင္းမ်ား၊ တရားေဟာျခင္း မ်ားျဖင့္ အခ်ိန္ကိုကုန္လြန္ေစပါတယ္။ ဒါဟာ စံနမူနာထားရမယ့္ လုပ္ငန္းေတြပါပဲ။ အခ်ိန္တိုင္းသည္ ကိုယ့္အတြက္လည္း ျဖစ္ေနသလို၊ သူ႔အတြက္လည္း ျဖစ္ေနရပါမယ္။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">တစ္ခ်က္ခုတ္၊ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္လုပ္ငန္းေတြကို သူေတာ္ေကာင္းေတြ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့အရာပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ယံုပါတယ္။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ျခားေသာဘာသာ၀င္ေတြက သူတို႔ဘုရားသခင္က ေလာကေကာင္းက်ိဳးကို အမ်ားႀကီးလုပ္ေပးခဲ့ပါတယ္တ့ဲ။ မင္းတို႔ ဗုဒၶကေရာ ဘာေတြမ်ားေဆာင္ ရြက္ေပးခဲ့သလဲလို႔ ေမးတတ္ၾကပါတယ္။ တို႔ဘုရားရွင္က ေလာကေကာင္းက်ိဳးအတြက္ အမ်ားႀကီးေဆာင္ ရြက္ခဲ့တာေပါ့။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က အႏႈိင္းမဲ့ေမတၱာရွင္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ျခားေသာဘာသာ ေတြမွာက အျပစ္၀န္ခ်ရင္ အျပစ္ကလြတ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ သူတို႔ဘုရား သခင္က အနႏၱေမတၱာေတာ္ရွင္မို႔ သူပဲတာ ၀န္ယူတာပါလို႔ေျပာၾကတယ္။ (တစ္ျခားဘာသာ ေတြကို ထိခိုက္လိုျခင္းမရွိပါ)။ တို႔ဘုရားကထားတဲ့ေမတၱာကေတာ့ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အစကတည္းက ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ေနပါ။ ရန္မျဖစ္ပါနဲ႔ လို႔လမ္းညႊန္ခ်က္ေတြနဲ႔<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> မိမိကိုယ္တိုင္ ေလာကအလယ္ ေနတတ္ေအာင္ သင္ၾကားေပးတဲ့ ေမတၱာရွင္ပါ။ </span><br /></div><div style="text-align: justify;">လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ကတည္းက ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ တရားတစ္ခုရွိပါတယ္။ ေမတၱသုတ္မွာပဲပါပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">နညမညႆ ဒုကၡမိေစၦယ်</span>- <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 51, 0);">တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အခ်င္းခ်င္းေတြရဲ႕ ဆင္းရဲဒုကၡကို အလိုမရွိပါနဲ႔</span> …လို႔ဆံုးမခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္တဲ့ အဆံုးအမလဲ။ လူ႔အခြင့္အေရး၊ လူ႔အခြင့္အေရးဆိုၿပီး ကမၻာမွာ ေအာ္ဟစ္လာတာ မၾကာေသးပါဘူး။ တို႔ဗုဒၶမိန္ခဲ့တာ ၂၅၀၀ ေက်ာ္ပါၿပီ။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ႏွိပ္ကြပ္ဖို႔ေခ်ာင္ေနတဲ့ ေလာကႀကီးကို ျမင္ေတာ္မူတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က မင္းတို႔ တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္အေပၚ မႏွိပ္ကြပ္ၾကပါနဲ႔ကြာ၊ တစ္ေယာက္ဆင္းရဲေနတာကို တစ္ေယာက္က ၾကည့္မေနၾကပါနဲ႔ကြာလို႔ မိန္႔ခဲ့တာပါ။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">လူအမ်ားဆင္းရဲဖို႔ဆို ရင္ထဲက ဆႏၵေလးေတာင္ မျဖစ္ၾကပါနဲ႔လို႔ ေမတၱာႀကီးစြာ ဆံုးမေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ </span><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီေန႔ကမၻာေပၚမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာမ်ားဟာ ဒီစကားေလးနဲ႔ လာလာညိေနပါတယ္။ ဒီတစ္လံုးတည္းကို လိုက္နာတာန႔ဲ တင္ ကမၻာေပၚမွာ ျဖစ္ထြန္းလာမယ့္ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ဒါဟာ တို႔ဗုဒၶေဖာ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ ေလာကေကာင္း က်ိဳးေတြမ်ားစြာအနက္က တစ္ခုပါပဲ။ ဗုဒၶကအင္မတန္ ေခတ္မီပါတယ္။ ဗုဒၶစာေပေတြေလ့လာေနရင္ ေခတ္ေနာက္က် လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ေနတဲ့ အခ်ိဳ႕ေသာသူေတြဟာ တစ္ကယ္တမ္း မေလ့လာဖူးေသးတဲ့သူေတြပဲ ျဖစ္မွာပါ။ ေလာကမွာ လိင္ တူခ်င္း ဆက္ဆံလာၾကတ့ဲတစ္ေန႔ ကမၻာေပၚမွာ ေရာဂါဘယမ်ိဳးစံုျဖစ္မယ္။ ကမၻာပ်က္စီးလာလိမ့္မယ္လို႔ ေဟာၾကားခဲ့တာ လြန္ခ့ဲတဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ကပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီေန႔ေခတ္ႀကီးမွာ ေရာဂါေတြထူ၊ လူေတြကလိင္ေတြေျပာင္း၊ လိင္ တူေတြကဆက္ဆံ၊ ေလာကႀကီးက ေကာင္းေနရာက ေျပာင္းျပန္ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">တို႔ဗုဒၶရဲ႕ ေလာက၀ိဒူ ဆိုတဲ့ ေလာက ႀကီးတစ္ခုလုံးကို သိတယ္ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ဟာ ဒါေတြပါပဲ။</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">န ပေရာ ပရံ နိကုေဗၺထ</span>- <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 51, 0);">တစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ကို လိမ့္လည္ လွည့္ျဖားျခင္းမလုပ္ပါနဲ႔။ (ဗုဒၶ)</span><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒါေပမယ့္မရပါဘူး။ ခုအခါတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ယံုၾကည္မႈေတြေပ်ာက္ဆံုးေနပါၿပီ။ ဘာေျပာေျပာ မယံုခ်င္ၾကေတာ့ဘူး။ ဒါဟာ ေတာ္ေတာ္ဆိုးပါတယ္။ ဒီလိုလုပ္ရင္ ဒီလိုျဖစ္မယ္လို႔ေျပာခဲ့တဲ့ ျမတ္စြာဘုရား၏ စကားေတာ္ကိုေတာင္ မယံုတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးျဖစ္လာပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ညာလို႔မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔မွာ ယံုၾကည္ရမယ္ဆိုတဲ့ ဓာတ္ခံေတြ အားနည္းလာလို႔ပါ။ ကိုယ္ကက်ဴးရင္ ကိုယ့္ဒူးေတာင္ ကိုယ္မယံုရဘူးဆိုၿပီး ေျပာေနတာေတြ ၾကားခဲ့ရတာ ငယ္ငယ္တည္းကပါပဲ။ ဒီလိုေတြေၾကာင့္ ကိုယ္ကလည္း စကားတစ္လံုးကို တည္ေနေအာင္ ထိန္းသိမ္းမႈေတြ အားနည္းလာ ပါတယ္။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> ႏႈတ္နဲ႔မယံုေတာ့ စာနဲ႔ေရးပါတယ္။ စာရြက္ေပၚမွာလည္း လိမ္တာပါပဲ။ </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">မေကာင္းတာကို လုပ္မယ့္အစား၊ မလုပ္ပဲေနတာက ေကာင္းတယ္။ (ဓမၼဒူတ အရွင္ ေဆကိႏၵ)</span><br /></div><div style="text-align: justify;">မေကာင္းတာကို ေျပာမယ့္အစား၊ မေျပာတာက ေကာင္းပါတယ္။ မေကာင္းတာကို ေရးမယ့္အစား မေရးတာက ေကာင္း ပါတယ္။ မေကာင္းတာကိုေျပာ အခြန္း(၁၀၀၀) ေျပာ၊ တစ္ခြန္းမွ အက်ိဳးမရွိရင္လည္း အလကားပါပဲ။ တစ္ခြန္းေျပာရင္ တစ္ ခြန္းအက်ိဳးရွိရမယ္လို႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ မိန္႔ခဲ့တာဟာ ေလာကလူသားေတြအတြက္ ႏႈတ္မႈစြမ္းရည္ တိုးတက္ေစခ်င္တာ ေတြပါပဲ။ ဒါေတြနဲ႔အတူ ေကာင္းတာေတြ အမ်ားႀကီး တြဲၿပီးပါလာပါတယ္။ စကားေျပာတတ္ေအာင္လည္း တို႔ဗုဒၶသင္ေပးခဲ့ ပါတယ္။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">ဘုရားရွင္က သတၱ၀ါေ၀ေနယ်ေတြကို မိမိရင္းမွဖြားတဲ့ သားေတြလိုခ်စ္တာကိုး။ အားလံုးအေပၚမွာ တူညီတဲ့စိတ္ ထားန႔ဲခ်စ္ခဲ့ပါတယ္။ ေလးစားစရာ စံနမူနာျပကြက္တစ္ခုပါပဲ။ </span><br /></div><div style="text-align: justify;">သူေကာင္းမွ ကိုယ္ေကာင္းႏိုင္မယ္လို႔ ေျပာေျပာေနတဲ့ လူေတြက ဗုဒၶတပည့္မပီသလိုက္တာလို႔ ေျပာရမလိုျဖစ္ေနတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္လို႔ ေျပာရမွာ ရွက္စရာႀကီး။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> သူမေကာင္းလည္း ကိုယ္ကေကာင္းရမွာပါပဲ။ </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">ေကာင္းတယ္ထင္တာေတြ ရမ္းၿပီးမလုပ္ပါနဲ႔ဦး။ ေကာင္းတာေသခ်ာသိမွ လုပ္ပါ။ ေကာင္းမွန္းသိိဖို႔ အရင္ႀကိဳးစားပါဦး။</span><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 51, 0);"> (ဓမၼဒူတ အရွင္ေဆကိႏၵ)။</span> </div><div style="text-align: justify;">မေကာင္းတာေတြကိုေတာ့ ေ၀းေ၀းကေရွာင္တာ ေကာင္းပါတယ္။ ေ၀းေ၀းေနမွ ေကာင္းပါတယ္။ ေကာင္းေကာင္း ေနမွလည္း ေ၀းပါတယ္။ အပါယ္ေလးပါနဲ႔ေ၀းပါမယ္။ ေကာင္းတာေတြကို ျမင္ပါေစ။ ေကာင္းတာ ေတြကိုလည္း ခင္တတ္ပါေစ။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0); ">အားလံုးေသာသတၱ၀ါေတြ ေဘးကင္းရန္ကြာ၍ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာရွိၾကပါေစ။ </span><br /></div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-7346683564615121472?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-70511337834982042892008-12-07T03:19:00.005+03:002008-12-07T03:29:09.168+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">အသိတစ္လံုး၊ လက္ကိုင္သံုး၊ အဆံုးနိဗၺာန္ျပည္။</span> (ဓမၼဒူတ အရွင္ေဆကိႏၵ)</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;">တစ္ခ်ိဳကလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က သတိလို႔ပဲေဟာတာပါကြာ။ သတိရွိမွ နိဗၺာန္ရမွာပါလို႔ ေျပာခဲ့တာပါလို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ မျငင္းပါဘူး။ အသိနဲ႔ သတိဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ရွင္းပါဦးမယ္။ ဒါကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ပိုင္တ ရားမဟုတ္ပါဘူး။ ဆရာေတာ္ အရွင္ေဆကိႏၵ၏ တရားကို နာလိုက္ရတဲ့အတြက္ ရခဲ့တဲ့တရားပါ။ အသိရယ္၊ သတိရယ္ ဆိုၿပီး(၂) မ်ိဳးရွိပါတယ္။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">အဲ့ဒိမွာ တစ္ခုေသာ သတိက အသိတရားေပၚၿပီးမွ သတိ၀င္တယ္။ တစ္ခုကေတာ့ သတိတရား ၀င္ၿပီးမွ အသိကေနာက္ကလိုက္တယ္။</span> မရွင္း ေလာက္ေသးဘူး။<br /></div><div style="text-align: justify;">ဆိုလိုတာက တို႔ဘ၀ေတြမွာ ဆင္းရဲဒုကၡေတြေတြ႔ႀကံဳရတဲ့အခါက်မွ ငါေတာ့ … ဒုကၡေရာက္ပါၿပီ၊ ငါ့က်မွၾကံဳရေလျခင္းဆိုၿပီး၊ တရားအလုပ္ လုပ္ခ်င္တဲ့သတိေလး၀င္လာ တတ္တယ္။ အဆင္မေျပတာေတြနဲ႔ ႀကံဳတဲ့အခါတိုင္းမွာ ဘုရားကိုအရင္က ထက္ပူေဇာ္သမႈေတြလုပ္လို႔၊ အဆင္ေျပပါေစ ဆုေတာင္းရတာေတြနဲ႔၊ ေဗဒင္ေတြ၊ ယၾတာေတြပါ ပါလာတတ္ၾကေသး တယ္။ အဲ့ဒိအခါက်မွ လူ႔ဘ၀ႀကီးကို ၿငီးေငြ႔သလိုနဲ႔ ခုမွပဲတရား ရေတာ့သလိုလိုနဲ႔ သတိေတြ၀င္လို႔။ အင္း … အဲ့ဒိသတိက မခိုင္ျမဲဖူး။ သူအဆင္ေျပရင္ ျပန္ျပန္ေမ့သြားျပန္ေရာ။ ခုက အဲ့ဒိလို သတိေတြမ်ားေနတယ္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ခလုပ္ထိမွ အမိတ၊ ဆင္းရဲၾကံဳမွ ဘုရားတတယ္။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">တို႔ဘုရားက ကယ္တင္ရွင္မဟုတ္ဘူးဆိုတာလည္း သိထားၿပီးသားကို။ ကိုယ္လုပ္တာ ကိုယ့္ကံ။ ကိုယ္ျဖစ္တာ ကိုယ္ခံေပါ့။ ကံေကာင္းခ်င္ရင္ အေကာင္းကံေတြလုပ္။ </span><br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ခုကေတာ့ အသိကိုက အရင္လာတယ္။ ဘုရားကိုၾကည္ညိဳရမွန္းသိတယ္။ တရားကို ပူေဇာ္ရမွန္းသိတယ္။ သံဃာကို ေလးစားတန္ဖိုးထားရမွန္းသိတယ္။ ဘုရားေျပာတဲ့ အတိုင္းလိုက္နာေတာ့ အသိေတြထပ္တိုးတယ္။ တိုးတဲ့အတိုင္း လိုက္က်င့္ေတာ့ က်င့္တဲ့အတိုင္းထပ္သိတယ္။ အသိတိုးလို႔ ပိုက်င့္ေတာ့၊ က်င့္လို႔လည္း အသိေတြ ပိုတိုးလာပါတယ္။ အဲ့ဒိ အသိက ခိုင္တယ္။ ဆင္းရဲၾကံဳမွ ရတဲ့အသိမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္အျဖစ္ဆိုးမွ ဘုရားကို အားကိုးတာမဟုတ္ဘူး။ ဘုရားရွင္ကို နိဗၺာန္ေရာက္ဖို႔အတြက္ အားကိုးတာ။ ေလာကီစီးပြားတက္ဖို႔မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">အသိဆိုေသာ္လည္း မွန္မွန္ကန္ကန္ သိဖို႔လိုပါတယ္။ အမွန္မသိေတာ့လည္း အမွားဆိုတာ ရွိေနတာေပါ့။ အမွန္သိမွ အမွားစင္၊ တရားအျမင္ရွင္းေတာ့မေပ့ါ။</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">အသိရွိေလ၊ ခ်မ္းသာေလ။</span> (ဓမၼဒူတ အရွင္ေဆကိႏၵ) ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးကိုေျပာတာ။ ေလာကုတၱရာ စီးပြားခ်မ္းသာတာကုိေျပာ တာပါ။ တရားအားထုတ္တယ္ဆိုတာ သိဖို႔လုပ္တာပါ။ အ၀ိဇၨာဆိုတာကမသိတာ။ အမွန္ကို မသိတာ၊ သိသင့္တာကို မသိတာ။ ၀ိဇၨာဆိုတာ သိတာ၊ အမွန္ကိုသိတာ၊ သိသင့္တာကို သိတာ။ မသိတာ အစ၊ သိတာ အဆံုး၊ ကိစၥတံုး၏ … လို႔ လည္းနာၾကားဖူးပါတယ္။ ဒီေတာ့ အသိရွိဖို႔အတြက္ဆိုရင္ …<br /></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">၁) အသိရွိတဲ့သူနဲ႔ေပါင္း၊<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">၂) အသိျဖစ္ေအာင္လုပ္။<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">၃) အသိျဖစ္ေစတဲ့ တရားဓမၼေတြနာၾကား၊<br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">၄) အေရးႀကီးတာက အသိျဖစ္ခ်င္စိတ္ေလးေတာ့ ရွိကုိေနရမယ္။</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 51, 0);">အယသာ၀ မလံ သမု႒ိတံ၊ တတု႒ာယ တေမ၀ ခါဒတိ။ ဧ၀ံ အတိေဓာနစာရိနံ၊ သာနိ ကမၼာနိ နယႏၲိ ဒုဂၢတႎ။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">သံေခ်းသည္ သံမွပင္ျဖစ္လာ၍ သံေခ်းတက္ျပီးလွ်င္ ထိုသံကိုပင္ ျပန္၍စားသကဲ့သို႔၊ ဤအတူ မေကာင္းမႈ၌လြန္က်ဴး၍ က်င့္ေသာသူကို မိမိက်င့္ၾကံမႈတို႔သည္ ဒုဂၢတိဘ၀သို႔ ေဆာင္ကုန္၏။<br /></div><div style="text-align: justify;">ျမတ္စြာဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တာပါ။ တစ္ကယ္ေတာ့ ကိုယ္လုပ္တာ ေကာင္းမွန္း၊ ဆိုးမွန္းမသိတဲ့အခါမွာ ကိုယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္ကပဲ ကိုယ့္ကိုျပန္ၿပီး ဖ်က္ဆီးပါတယ္။ အရက္ေသာက္တာ မေကာင္းမွန္းေသခ်ာမသိတဲ့အခါက်ေတာ့ အရက္က ကိုယ့္ကို မေသာက္ရမေနႏိုင္ျဖစ္ေအာင္ကို ဖ်က္ဆီးပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး အသက္ကိုပါယူသြားပါတယ္။ ငရဲကိုလည္း ပို႔လိုက္ပါတယ္။ မေကာင္းတာကို မေကာင္းမွန္းသိလို႔ ပယ္လိုက္တာက တရားက်င့္တာပါပဲ။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">တရားက်င့္တယ္ဆိုတာ ေတာေတာင္ထဲမွာ သစ္ဥသစ္ဖုေတြစားၿပီး က်င့္ေနရတာမ်ိဳး၊ ရိပ္သာ၀င္ၿပီးေတာ့မွတရားကို က်င့္ေနတာေတြကိုခ်ည္းပဲ တရားက်င့္တယ္ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။</span> မေကာင္းတ့ဲအမႈကိစၥဆိုတာ၊ အဓမၼပဲ၊ အဓမၼဆိုတာ မတရားတာ။ မတရားတာကို မက်င့္ဘူး။ တရားတာကို က်င့္တာကို တရားက်င့္တယ္ေခၚရမွာေပါ့။ ဒါကို ေရွာင္ၾကဥ္ၿပီး က်င့္ရတဲ့တရားလို႔ေခၚရပါတယ္။ <br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ခ်ိ႕က ပိဋကတ္အိုးကြဲေတြ ေျပာတတ္ပါေသးတယ္။ အရက္ေသာက္တဲ့အခါ ေသာက္ရင္ေသာက္တယ္လို႔ မွတ္တာ ကလည္း တရားပါပဲတဲ့။ ဆိုး၀ါးလိုက္ပံုမ်ားဗ်ာ။ အရက္ေသာက္တာက ပြားရမယ့္တရားလား။ ပယ္ရမယ့္တရားလား။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">ပယ္ရမယ့္တရားကို ပြားတာ အကုသိုလ္ပဲ။ သႆတဒိ႒ိ ျဖစ္ေနတယ္။ ပြားရမယ့္အလုပ္ကို ပယ္လိုက္တာက ဥေစၦဒဒိ႒ိ ျဖစ္ျပန္ေရာ။</span> သူကအစြန္း(၂)ပါးမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ၿပီး တရားအားထုတ္ ပါတယ္ေျပာေနေတာ့ ခက္သားပဲ။ ဒီေတာ့ အရက္ေသာက္တဲ့အလုပ္က မေကာင္းဘူးကြာ။ မေသာက္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး စြန္႔လိုက္တာဟာ တရားအားထုတ္တာပါ။ ပယ္သင့္တာကို ပယ္ၿပီးက်င့္တဲ့တရားပါ။<br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ခ်ိဳ႕ေသာတရားက ပြားမ်ားၿပီး အားထုတ္ရပါတယ္။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">အဲ့ဒါေတြက ဒါနေတြလုပ္တာ၊ သီလေတြေစာင့္တာ၊ သမထအလုပ္ ေတြလုပ္တာ၊ ၀ိပႆနာအလုပ္ေတြလုပ္တာ စသျဖင့္ သူေတာ္ေကာင္းတရားေတြ တိုးပြားေအာင္လုပ္ေနျခင္းဟာ ပြားမ်ားၿပီးအားထုတ္တယ္ ေခၚပါတယ္။</span> တစ္ခ်ိဳ႕ေသာတရားေတြက မ်က္ေစ့၊ နား၊ နွာ၊ လွ်ာ၊ ကုိယ္၊ စိတ္ကို ေစာင့္စည္းၿပီး အားထုတ္ ရပါတယ္။ ဆိုလိုတာက မျမင္သင့္တာကို မျမင္ရေအာင္ေနလိုက္ျခင္း၊ ဒါကိုၾကည့္ရင္ ေဒါသျဖစ္ရမယ္ဆိုရင္ မၾကည့္နဲ႔၊ ဒါကိုၾကည့္လို႔ ရာဂျဖစ္ရမယ္ဆိုရင္ မၾကည့္န႔ဲ။ ဒါကိုၾကားလိုက္လို႔ ေဒါသျဖစ္ရမယ္ဆိုရင္ မျဖစ္ေအာင္ စေရွာင္ေပေတာ့။ ၾကံဳလာရင္လည္း သတိေလးန႔ဲ စိတ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ေန။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">စသျဖင့္ အားထုတ္ေနထိုင္းျခင္းကို ေစာင့္စည္းၿပီးေတာ့ အားထုတ္တယ္လို႔ ေခၚပါတယ္။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္ ဒီေန႔ တရားအားထုတ္နည္း သံုးမ်ိဳးေပးလိုက္ပါတယ္။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">၁) ပယ္ၿပီး အားထုတ္နည္း၊ ၂) ပြားၿပီး အားထုတ္နည္း၊ ၃) ေစာင့္စည္းၿပီး အားထုတ္နည္း … </span>စတာေတြပါပဲ။ ဒီအသိေတြ ရွိတဲ့အခါ ဒီအက်င့္ေတြလိုက္ပါ။ အသိေနာက္မွာ အက်င့္ မလိုက္တာဟာ တြင္းတူးၿပီးေတာ့ တြင္းမေအာင္းတဲ့ ႂကြက္နဲ႔တူတယ္။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">အားလံုးကို သိပါတယ္လို႔ ေျပာေပမယ့္ မဟုတ္တာေတြကို အဟုတ္လို႔ သိေနခဲ့ရင္ေတာ့ အလကားပါပဲ။ </span><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 51, 0);">(ဓမၼဒူတ အရွင္ေဆကိႏၵ)</span><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာ့ အားလံုးအဆင္ေျပၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ သိၿပီးသားေတြပါဆိုခဲ့ရင္ေတာင္ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ပြားမ်ားျဖစ္ေအာင္ တိုက္တြန္းေရးသားရင္း နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 51, 204);"> အျမင္းလည္းရွင္း၊ စိတ္လည္းရွင္း၊ လက္ငင္းခ်မ္းသာၾကပါေစ။<br /></span></div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-7051133783498204289?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-3091167989334616982008-12-04T02:13:00.015+03:002008-12-04T02:30:57.158+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 0, 0);">ေရႊဘုန္းေတာ္သခင္ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားသည္ သိစရာရွိသမွ် ဓမၼအျဖာျဖာ အရာရာကို ဆရာမရွိဟုတ္တိုင္းသိတတ္၊ ျမတ္အရည္ေကာင္း ဤအေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း သမၼာသမၺဳဒၶဟု ေလာကအလံုး လႊမ္းဖံုးထင္ေပၚ ထိုဂုဏ္ေတာ္အား တပည့္ေတာ္ ရိုေသျမတ္ႏိုး လက္ဆယ္ျဖာမိုး၍ ရွိခိုးပါ၏။</span></span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;">ငယ္ငယ္တုန္းက အိပ္ယာ၀င္တဲ့အခါတိုင္း ေမေမကပံုျပင္ေျပာျပၿပီး သိပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ အဆန္းတၾကယ္ပံုျပင္ေတြ မဟုတ္ေပမယ့္ ငယ္စဥ္ကေတာ့ နားေထာင္လို႔ အင္မတန္ေကာင္း ခဲ့ပါတယ္။ ပံုျပင္ထဲက ဇာတ္လိုက္ေတြလို ကိုယ္ကလည္း ျဖစ္ခ်င္ စိတ္ေတြေပါက္လို႔။ တစ္ခါတစ္ေလလည္း လယ္ထြန္မဂၤလာတို႔၊ သားေတာ္ရာဟုလာအေမြေတာင္းခန္း ေရႊမန္းတင္ ေမာင္တို႔ဇာတ္လားမသိ။ ဖြင့္ဖြင့္ုျပတတ္တယ္။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">အေမဟာ တစ္ကယ့္ကိုခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အေမပါပဲ။ ငယ္ငယ္ထဲက ဘာသာတရားနဲ႔ နီးစပ္ေအာင္ လုပ္ေပးတတ္လို႔ပါ။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ခါတုန္းကေတာ့ ျဖစ္ရပ္ေလးတစ္ခု။ မွန္မမွန္ေတာ့ ခုထိကိုေရေရရာရာ မသိတဲ့အရာေလးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက အိမ္ ေထာင္စုတစ္ခုက သစ္ငုတ္တူးရင္းကေန ေရႊေငြ၊ လက္၀တ္ရတနာေတြ သစ္ငုတ္မွာ ခ်ိတ္ပါလာတဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာျပပါတယ္။ သူတို႔ေတြလည္း အင္မတန္၀မ္းသာေနလိုက္ၾကတာတဲ့။ အရမ္းလည္း ဆင္းရဲၾကတာကိုး။ ေရႊေတြမွ တစ္ကယ့္ေရႊေတြပါ။ ဒီလုိနဲ႔ သူတို႔မိသားစုေတြေနာက္ရက္မွာ ၿမိဳ႕ေပၚကိုတက္လာၾကပါတယ္။ ရတနာေတြ ေရာင္းၾကမယ္ေပါ့။ ေရာင္းၿပီးတာနဲ႔ အိမ္မွာအလွဴႀကီး လုပ္လိုက္မယ္ေပါ့။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">ရင္ထဲကစိတ္ကူးကုိ မွန္းၾကည့္ရတာနဲ႔တင္ ၀မ္းသာစရာႀကီးပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ ကိုယ္ဆိုရင္လည္း ဒီလိုပဲေတြးေနေတာ့မွာပါပဲ။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီလိုနဲ႔ ၿမိဳ႕ကေရႊဆိုင္တစ္ခုကို၀င္ၿပီး ေရာင္းဖို႔၀င္စပ္ၾကပါတယ္။ ဆိုင္ကလည္း ႀကိဳက္တာနဲ႔ ၀ယ္မယ္ဆိုၿပီး ေရႊအစစ္ဟုတ္ တယ္၊ မဟုတ္ဘူးသိရေအာင္၊ မွတ္ေက်ာက္တင္တာတို႔၊ ငရဲမီးေကၽြးတာတို႔လုပ္ၾကည့္ပါတယ္။ ကံဆိုးလိုက္ပံုမ်ား။ အဲ့ဒိလို လုပ္တဲ့အခါက်မွပဲ ေရႊေတြအားလံုးဟာ ေၾကးေတြျဖစ္ေနတယ္တဲ့ဗ်ာ။ တစ္ကယ္စိတ္မေကာင္းစရာပါပဲ။ သူတို႔ဘယ္ ေလာက္ေတာင္ ၀မ္းနည္းေနၾကမလဲ။ အၾကံအစည္ေတြအားလံုးလည္း ပ်က္ကုန္တာဆိုေတာ့ ျဖစ္ထိုက္ပါတယ္ေလ။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> ကံ တရားေတြမ်ား ေကာင္းခ်င္ေတာ့လည္းခု၊ ဆိုးခ်င္ေတာ့လည္း ခုပါပဲ။ ကုသုိလ္အတုေတြလုပ္ခဲ့လို႔မ်ားလားဟု မဆီမဆိုင္ ေတြးမိပါေသးတယ္။ </span><br /></div><div style="text-align: justify;">ေလာကဓံတရားေတြရဲ႕ရိုက္ခပ္တာကို ခံရတဲ့လူတိုင္းဟာ ဒီလိုပါပဲ။ ၿငိမ္တယ္ရယ္လို႔ကို မရွိပါဘူး။ ရုပ္ေတြလည္း လႈပ္၊ စိတ္ေတြလည္း လႈပ္၊ ဘ၀ကလည္း လႈပ္၊ သံသရာကလည္း လႈပ္လို႔ပဲေနပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက ခ်မ္းသာလာတာနဲ႔အမွ် ပ်က္စီးၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ဆင္းရဲတာနဲ႔အမွ် တရားေတြပ်က္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ခ်ီးမြမ္းခံရသေလာက္၊ တစ္ခ်ိဳ႕က လည္း တစ္ႀကိမ္တစ္ခါေလာက္မွ အေကာင္းေျပာမခံရတာလည္းရွိမွာပါပဲ။ ဘ၀မွာ မလိုခ်င္တာေတြနဲ႔ေတြ႔ေတြ႔ေနရတဲ့အခါ ေကာင္းမယ္ထင္တာကို ရွာပါတယ္။ ေကာင္းျခင္းတရားေတြကို မသိတဲ့အခါမွာ ကိုယ္ထင္ရင္ ကုတင္ေရႊနန္းလုပ္ၿပီး ကိုယ္ေကာင္း တယ္ထင္ရင္ မွားလည္းေကာင္း၊ မွန္လည္းေကာင္းေတြ ျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">ထင္ခ်င္တိုင္း ထင္တာက မိစၦာဒိ႒ိဆိုေတာ့ ေသရင္အပါယ္ေရာက္ပါတယ္။ ေလာကဓံလႈိုင္းက တစ္ခါပုတ္လိုက္ အပါယ္ကိုတစ္ခါေရာက္လိုက္နဲ႔ … ဟုတ္တယ္၊ လႈပ္ေလျမဳပ္ေလဆိုတာ ဒါပဲျဖစ္ရမယ္။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီလိုနဲ႔ပဲ မၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ဘ၀မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့တရားကို ရွာခ်င္လာပါေတာ့တယ္။ ဆႏၵေလးေတြဟာ တစ္စတစ္စ ေကာင္းတာ ေလးေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">လုပ္ရကိုင္ရတာ အဆင္မေျပတာေတြနဲ႔ ေတြ႔တိုင္းမွာ တရားစခန္းကေယာဂီေတြ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ တရားအားထုတ္ေနတာကို မ်က္၀န္းအိမ္မွာ တန္းေနေအာင္ကို ျမင္မိပါတယ္။ ေအးခ်မ္းတဲ့ဟန္၊ စိတ္ၿငိမ္တဲ့ဟန္ေတြ နဲ႔ ေျခေလးကို ဖြဖြလွမ္း၊ ဘယ္တစ္လွမ္း၊ ညာတစ္လွမ္းနဲ႔ ေအာ္ ….. စိတ္ခ်မ္းသာလိုက္မယ့္ ျဖစ္ျခင္း။</span> တို႔ေတြဘာလို႔မ်ား သူတို႔လို တရားဘာ၀နာေတြ အားမထုတ္ႏိုင္တာလည္းလို႔ ျပန္ေတြးမိတဲ့ အႀကိမ္ေပါင္းလည္း နည္းမွာမဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔ ဘ၀မွာ မိသားစုေတြ မရွိေတာ့လို႔မ်ား ၿငိမ္းၿငိမ္ခ်မ္းခ်မ္းေနႏိုင္၊ တရားအားထုတ္ႏိုင္တာလားလို႔ အေတြးနယ္ ခ်ဲ႕ေနခဲ့တာလည္း ခဏခဏျဖစ္ေနၾကပါပဲ။<br /></div><div style="text-align: justify;">တကယ့္တစ္ကယ္ တရားအင္မတန္အားထုတ္ခ်င္လာတဲ့အခါမွာ၊ လိုခ်င္လာတဲ့အခါမွာ ဘယ္ကေန ဘယ္လို စလုပ္ရမလဲဆိုတဲ့ မသိတာႀကီးက ေခၚမထားပါပဲ ဘယ္ကေရာက္ လာမွန္းမသိပါဘူး။ ခက္လိုက္တဲ့အျဖစ္ေတြ။ ေတြးမိတိုင္း တရားစ ခန္းပဲ ေျပး၀င္ရမလိုလို၊ ခုခ်က္ခ်င္းပဲ အိမ္ေထာင္ေရးကို ပစ္ခ်ၿပီးေတာထြက္ရမလိုေတြနဲ႔ စိတ္ေတြက မၿငိမ္းခ်မ္းႏိုင္ပဲကို ေယာက္ယက္ခပ္ေနပါေတာ့တယ္။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> ေပါ့ေစခ်င္လို႔ေၾကာင္ရုပ္ထိုးမွ၊ ေဆးေၾကာင့္ေလး ရတဲ့အျဖစ္နဲ႔ ႀကံဳေနရသလိုပဲ။ ေအးေအးေနခ်င္လို႔ တရားရွာမွ ပူပင္စရာနဲ႔လာတိုးေနတာက ခက္ေနတယ္။</span> ဒီလိုမ်ားျဖစ္လာၿပီဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေနာက္တစ္ေခါက္ေလာက္ ၾကားေအာင္ေမးၾကည့္ လိုက္ပါဦး။ တစ္ကယ္ၿငိမ္းခ်မ္းခ်င္ၿပီလားဆိုတာကုိပါ။<br /></div><div style="text-align: justify;">လိုခ်င္ေနပါၿပီ ငါ့ကိုမတားၾကနဲ႔ေတာ့ဆိုရင္ေလ… ခုနက ထြက္ဖို႔ျပင္ထားတဲ့ အိပ္ေလးေအာက္ကိုခ်၊ ထည့္ထားတာေလး ေတြျပန္ထုတ္၊ သူ႔ေနရာသူျပန္ထား။ ဘယ္မွမသြားနဲ႔။ အိမ္ေထာင္ေရးလည္း ဖ်က္မပစ္နဲ႔။ အလုပ္အကိုင္ကလည္း ထြက္မပစ္နဲ႔။ စိတ္ေတြလည္း မညစ္ပါနဲ႔ေတာ့။ တရားဆိုတာ သားေကာင္ရွာသလို ေတာထြက္ရွာမွ ရတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ တရာဆိုတာ ကိုယ့္အနားမွာပဲ ရွိတာပါ။ တရားရွာ ကိုယ္မွာေတြ႔လို႔ေတာင္ ေျပာၾကေသးတာပဲ။ ကိုယ္မွာရွာဆိုရင္ မွန္တင္ ခံုေရွ႕ပဲထိုင္ေနမွာစိုးလို႔ ကိုယ္မွာရွာလို႔မေျပာခ်င္ဘူး။ ေလာကႀကီးမွာ ရွာပါလို႔ပဲေျပာခ်င္တယ္။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">တရားဆိုတာ တစ္ေလာက လံုးမွာ တရားရွိပါတယ္။ ျမင္သမွ်၊ ၾကားသမွ်၊ စားသမွ်၊ နံသမွ်၊ တရားေတြႀကီးပါပဲ။ သတိမထားမိလို႔သာပါ။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">ျမင္သမွ်ကို တရားလို႔မထင္ေတာ့ တရားစခန္းထဲကလို မ်က္လံုးေလးမွတ္ၿပီး ၿငိမ္ေနတာကမွ တရားရမယ္ထင္ေတာ့ တာေပါ့။ မ်က္လံုးမွိတ္လိုက္မွ အတိတ္ကအရိပ္ေတြ ျပန္ထင္တာကို သူမသိေသးလို႔ထင္တယ္ေနာ္။ ၾကားသမွ်ကို တရားမ ထင္ေတာ့၊ မၾကားရတဲ့အရပ္ကို သြားခ်င္ေနတာေပ့ါ။ တစ္ေယာက္ထဲေနတဲ့အခါ သူ႔အသံေတြၾကားေယာင္ေနပါတယ္ဆိုတာ ၾကားဖူးမွာပါဗ်ာ။ ၾကားတာက ၾကားတာပါပဲ။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">ဒါေၾကာင့္ တရားဆိုတာကို ကိုယ္က သိခ်င္တာလား၊ ရွိခ်င္တာလား ဆိုတာ ကြဲကြဲျပားျပားသိေအာင္ အရင္လုပ္ပါဦး။</span> တရားေတြကို ဗဟုသုတနားရည္၀ဖို႔ သိခ်င္သပဆိုရင္ေတာ့ အသြင္အျပင္ ေျပာင္းၿပီး တစိုက္မတ္မတ္ တရားေတြကို ေလ့လာက်က္မွတ္ဖို႔ လိုတာေပါ့။ <br /></div><div style="text-align: justify;">ကိုယ္ကတရားကို ရွိခ်င္တာပါဆိုရင္ေတာ့ အသြင္အျပင္ေျပာင္းဖို႔ မလိုပါဘူး။ ရွိေအာင္လုပ္ေန ဖို႔ပဲလိုတာပါ။ ရွိရမွာေတြက အေလာဘ၊ အေဒါသ၊ အေမာဟ(ပညာ)တရားေတြပါ။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> အေလာဘျဖစ္ခ်င္ရင္ ဒါနလုပ္၊ အေဒါသျဖစ္ခ်င္ရင္ သီလေတြေစာင့္၊ အေမာဟ(ပညာ) ေတြျဖစ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ၀ိပႆနာဘာ၀နာကို ပြားမ်ားဖို႔ပဲလိုတာပါ။</span> ဒါနျပဳေနတာက တရားအား ထုတ္ေနတာ မဟုတ္ဘူးလို႔ျမင္တဲ့သူေတြက ေနရာေရြးပါတယ္။ အလွဴခံေရြးပါတယ္။ သီလေစာင့္ေနတာ တရားအားထုတ္ တာမဟုတ္ဘူးလို႔ ျမင္တဲ့သူေတြက ေနရာန႔ဲ အခ်ိန္ေရြးပါတယ္။ သမထ၊ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ ပြားမ်ားေနဖို႔က်ေတာ့ အခ်ိန္ အခါနဲ႔ အသက္အရြယ္ေရြးၾကပါတယ္။ ဒီလိုေတြ ေရြးေနလို႔တရားမရတာပါ။ <br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီလိုဆိုေတာ့ ဒါနေတြျပဳတာက ေလာဘကို ပါးေအာင္လုပ္ၿပီး ပညာဓါးနဲ႔ ျဖတ္ခ်တယ္။ သီလေစာင့္တာက ေဒါသကို ပါးေအာင္ျပဳၿပီး ပညာဓါးနဲ႔ ျဖတ္ခ်ပါတယ္။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> ပညာမပါတဲ့ ထုိဒါန၊ သီလကေတာ့ မျပတ္ေသးတဲ့ အရာေတြအျဖစ္နဲ႔ ရွိေနဦးမွာပါ။ မျပတ္ေသးတ့ဲအတြက္ သံသရာကလည္း မရပ္ေသးပါဘူး။</span> ျပတ္ၿပီဆိုတဲ့ေန႔ ရပ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါနေတြျပဳၿပီးတိုင္း၊ သီလ ေတြေဆာက္တည္ၿပီးတိုင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္စစ္ၾကည့္ပါဦး။ ေလာဘ၊ ေဒါသေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားက်န္ေသးလဲေပါ့။ ေလာကႀကီးနဲ႔ တိုက္ၿပီးတရားစစ္ၾကည့္။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> တရားရွိမရွိ သိလာပါလိမ့္မယ္။ ေလာကႀကီးက စံထားစရာပါ။ ကုိယ္က ေနရာမွား ေနတာပါ။ </span><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒါနေတြလည္းျပဳပါရဲ႕၊ သီလေတြလည္းေစာင့္ပါရဲ႕၊ ၀ိပႆနာေတြလည္း လုပ္ပါရဲ႕နဲ႔ ေလာက တရား၊ ေလာကဓံ လႈိင္းၾကားမွာ အပုတ္ခံလိုက္ရတဲ့အခါ လႈပ္ေနေသး တယ္ဆိုရင္ေတာ့ မွတ္ေက်ာက္အတင္မခံႏိုင္ေသးတဲ့ ေရႊအတုေတြ ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုတာကို မေမ့ပါန႔ဲဦး။ လႈပ္ေနသမွ် ျမဳပ္ေနဦးမွာပါပဲ။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> မလႈပ္မွ မျမဳပ္မွာပါ။ မလႈပ္ဖို႔အတြက္က အေလာဘ၊ အေဒါသ၊ အေမာဟ ေရေသာက္ျမစ္ေတြ ခိုင္မွျဖစ္မွာပါ။</span> အျမစ္လည္းခိုင္၊ တရားပိုင္၊ တစ္ကယ္ၿငိမ္း ခ်မ္းႏိုင္ၾကပါေစ။<br /></div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-309116798933461698?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-15438195640803225502008-11-27T02:55:00.012+03:002008-11-27T03:13:13.800+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">(ဆရာေတာ္အရွင္ေဆကိႏၵ၏ အေတြးအေခၚႏွင့္ အေတြ႔အၾကံဳတရားေတာ္ကို ထပ္မံေ၀မွ်ေပး လိုက္ပါတယ္။ မိဘနဲ႔ သားသမီးေတြရဲ႕ၾကားမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့သဘာ၀ေတြ၊ လူႀကီးနဲ႔ လူငယ္ၾကားက ျဖစ္တတ္တဲ့သဘာ၀ေတြကို ဆရာေတာ္၏ မွ်တေသ အျမင္မ်ားျဖင့္ မွတ္သားဖြယ္ရာ မိန္႔မွာခ်က္မ်ားကို လူငယ္တိုင္း၊ လူႀကီးတိုင္း ဖတ္မွတ္ၿပီး က်င့္သံုး ေတြးေခၚသင့္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ပါတယ္။ တန္ဖိုးရွိေသာ စာမ်ားကိုဖတ္မွတ္၍ တန္းဖိုးျမင့္ေသာ လူသားမ်ားအျဖစ္ ေဖာ္ေဆာင္ ႏိုင္ၾကပါေစ။ ။ (သုခရိပ္) )</span></span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဟိုမွာလည္းေျပေနၾကတယ္၊ ဒီမွာလည္းေျပာေနၾကတယ္။ ေနရာတိုင္းမွာလိုလို ၾကားေနရတယ္။ မိဘအရြယ္ေတြ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး စမိၾက၊ ဆံုမိၾကၿပီဆိုရင္ သားသမီးေတြရဲ႕ စိတ္တိုင္မက်တဲ့ ပံုစံေတြကို ထုတ္ေျပာေနၾကတာေတြဟာ အျမဲတမ္းလို လိုပါပဲ။ ဒီလိုပါပဲ။ သားသမီးအရြယ္ေတြ စမိၾက၊ ဆံုမိၾကၿပီဆိုရင္လည္း မိဘေတြရဲ႔ ဆက္ဆံျပဳမူထိန္းသိမ္း ကိုယ္တြယ္ပံုေတြကို မႏွစ္သက္တဲ့ေလသံေတြနဲ႔ ေျပာဆိုေျပာေန ဆိုေနၾကတာေတြကို အျမဲလိုလိုေနရာတိုင္းမွားေနရတာပါပဲ။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> ဒီေန႔၊ ဒီေခတ္၊ ဒီအခ်ိန္၊ မိဘန႔ဲ သားသမီးတို႔ရဲ႕ အတြင္းေရးျပႆနာေတြဟာ ေရွးယခင္ထက္ ပိုမိုႀကီးထြားလာပါတယ္။</span> တစ္အိမ္၊ တစ္ရပ္၊ တစ္ရြာတြင္သာမကပါဘူး၊ ေနရာတိုင္းမွာ အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ေပါက္ကြဲျဖစ္ေပၚေနပါတယ္။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လူမ်ိဳးမေရြး၊ ေဒသမေရြး၊ ကမၻာနဲ႔ အ၀န္း ၾကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ မိဘနဲ႔ သာသမီးျပႆနာကို ေျဖရွင္းေပးႏိုင္ဖို႔ နည္းလမ္းေတြ ကိုရွာေဖြေနၾကပါတယ္။ နည္းလမ္း သစ္ေတြကို ရွာေဖြေနၾကသလို နည္းလမ္းေဟာင္းေတြကိုလည္း ျပန္လည္ၿပီသံုးစြဲၾကည့္ ေနၾကပါတယ္။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> ဒါေပမယ့္ မိဘနဲ႔ သားသမီး ျပႆနာဟာ အရွိန္ေသရပ္တန္႔ၿပီး ေပ်ာက္ကြယ္မသြား ေသးပါဘူး။ </span>အမွန္ကေတာ့ ဒီမိဘ၊ ဒီသားသမီးေတြရဲ႕ ျပႆနာကို ျပႆနာတစ္ရပ္အေနန႔ဲ မျမင္ဘဲ မိဘနဲ႔ သားသမီးရဲ႕ အသက္အရြယ္ ကြာျခားမႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေနရတဲ့သေဘာပါလားလို႔ အရင္ျမင္ထားၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုလို႔ပဲဆိုဆို၊ မိသားစုတစ္ခုလိုပဲေျပာေျပာ၊ စုေပါင္းၿပီးေနထိုင္ၾကတဲ့ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္း လူ႔ပတ္ ၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးဟာ အမွားနည္းနည္းနဲ႔ အမွန္တရားဘက္ကို၊ အဆိုးနည္းနည္းန႔ဲ အေကာင္းတရားဘက္ကို၊ ေ႐ြ႕လ်ား သြားေနဖို႔အတြက္ အဓိကတြန္းအားႀကီးႏွစ္ခု လိုအပ္မယ္လို႔ထင္ပါတယ္။အဲ့ဒါကေတာ့ အေတြးအေခၚနဲ႔ အေတြ႔အၾကံဳပါ။ အေတြးအေခၚလို႔ေျပာတဲ့ အသိဉာဏ္ပညာရပ္ပိုင္းဆိုင္ရာလည္း အေရးႀကီးတဲ့အခ်က္တစ္ခုအေနန႔ဲ လိုအပ္သလို၊ အေတြ႔ အၾကံဳလို႔ဆိုတဲ့ မွားခဲ့ၿပီ၊ မွန္ခဲ့ၿပီ ေကာင္းခဲ့ၿပီး၊ ဆိုးခဲ့ၿပီးတဲ့အရာေတြကို မွတ္သိနားလည္ထားတဲ့ ဘ၀အရင္းအႏွီးသင္ခန္းစာ လည္း၊ အထူးပဲအေရးတႀကီးလိုအပ္ပါတယ္။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေတြးအေခၚပိုင္းဆိုင္ ရာ အားေကာင္းျမင့္မားမႈနဲ႔ အေတြ႔အၾကံဳရင့္က်က္မႈတို႔အေပၚမွာမူတည္ၿပီး၊ လမ္းေကာင္းလမ္းမွန္ဘက္မွာ အရွိန္အဟုန္နဲ႔တိုးတက္မႈေတြ ျဖစ္ေပၚလာ ႏိုင္ပါတယ္။ </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္နဲ႔ အေတြးအေခၚန႔ဲ အေတြ႔အၾကံဳဟာ ထိုက္သင့္တဲ့ အခ်ိဳးအစား၊ ညီမွ်တဲ့အရည္အခ်င္းေတြရွိဖို႔က အထူးပဲ လိုအပ္လွပါတယ္။ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေအာင္ျမင္တိုးတက္မႈ လ်င္ျမန္ႏႈန္းဟာ အဲ့ဒိအေတြးအေခၚန႔ဲ အခ်ိဳး ညီမွ်မႈေပၚမွာ လံုး၀ကုိမူတည္ပါတယ္။ ဒီလိုပါပဲ … မိသားစုတစ္စုရဲ႕ ေအာင္ျမင္တိုးတက္မႈလ်င္ျမန္ႏႈန္းဟာ အေတြးအေခၚနဲ႔ အေတြ႕အႀကံဳေတြရဲ႕ အခ်ဳိးက်ညီမႈေပၚမွာ မူတည္ေနတာကိုလည္း ေတြ႕ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> ေယဘုယ်အားျဖင့္လို႔ပဲေျပာရမလား၊ မိဘေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္းတစ္ခုက သားသမီးေတြထက္ အေတြ႕အႀကံဳရင့္က်က္မႈက ပိုၿပီးအားေကာင္းေနတာပါပဲ။</span> သား သမီးေတြရဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳကေတာ့ ႏုနယ္ေသးတာေပါ့။ အေတြးအေခၚ ပိုင္းဆိုင္ရာမွာေတာ့ ဒီေခတ္ဒီအခါ ဒီအေျခအေနေတြမွာ သားသမီးေတြဟာ ေခတ္နဲ႔ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကတာ လက္ေတြ႔ပါပဲ။ မ်က္ေတြ႔ အျမင္ပါပဲ။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီေခတ္ဒီအခါဆိုတာကကို သူတို႔ေခတ္သူတို႔အခါျဖစ္ေနေတာ့ ေခတ္နဲ႔ေလ်ာ္ညီတဲ့ အေတြးအေခၚက သားသမီးေတြမွာ ပိုၿပီးအားေကာင္းတာေပါ့။ မိဘနဲ႔ သားသမီးေတြအၾကားမွာ ျပႆနာဆိုတာ လံုး၀မရွိပါဘူး။ ဒါျဖင့္ရင္ ဘယ္လိုျဖစ္ေနၾက တာလည္းဆိုေတာ့ မိဘရဲ႕ အေတြ႔အၾကံဳနဲ႔ သားသမီးရ႔ဲ အေတြးအေခၚမညီမွ်မႈေတြဟာ ကြာဟခ်က္ရွိေနတာပါလို႔ ေျပာရမွာပါ။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> မိဘကလည္း သားသမီးအေပၚဆက္ဆံရာမွာ မိမိရဲ႕အေတြ႔အၾကံဳေပၚမူတည္ၿပီး ေျပာဆိုဆက္ဆံေလ့ရွိပါတယ္။ သား သမီးကလည္း ကိုယ့္အျမင္၊ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ပဲ မိဘစကားကို တိုင္းတာေလ့ရွိပါတယ္။</span> ဒါကထံုးစံလို ျဖစ္ေနတာေပါ့။ မိဘကလည္း သာသမီးရဲ႕အေတြးအျမင္ကို အေရးမထား၊ ဂရုမစိုက္၊ သားသမီးကိုပဲ ကိုယ့္ရဲ႕အေတြးေအေခၚ၊ ကိုယ့္ရဲ႕သတ္မွတ္ မႈေဘာင္ထဲ အတင္းအမၼထိုးသြင္းေနၾကေတာ့ သားသမီးေတြဘက္မွာ မိဘကို မေလးစားတဲ့စိတ္ေတြ ေပၚလာေတာ့ တာေပါ့။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သားသမီးကလည္း မိဘရဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳ ဘ၀လမ္းေၾကာင္းကို ေခတ္ေဟာင္းႀကီးက ဓာတ္ျပားေတြပါဆိုၿပီး ကိုယ့္အေတြး၊ ကိုယ့္အထင္နဲ႔ မိဘရဲ႕အေတြ႕အၾကံဳ ဇာတ္လမ္းေဟာင္းေတြကေန လြတ္ရာကိုသာစဥ္းစာ၊ လြဲရာကိုသာ ေတြးေခၚၿပီး ကိုယ့္ေလွကိုယ္ထိုးခ်င္တ့ဲစိတ္ေတြ ေပၚလာေတာ့တာေပါ့။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">အေတြးအေခၚကပဲ လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္းကို ဦးေဆာင္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အထင္နဲ႔ သင္ခန္းစာေတြကို နားမလည္လက္မခံခဲ့ရင္ တလဲြဆံပင္ေကာင္း အေတြးအေခၚေတြနဲ႔ မေတြး၀ံ့စရာေတြ ျဖစ္သြားႏုိင္ပါတယ္။</span> အေတြ႕အႀကံဳကပဲ လူ႕ေဘာင္အဖဲြ႕အစည္းကို လမ္းတံတားသဖြယ္နင္းၿပီး ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႔ ခိုင္ခိုင္မာမာအကူအညီေပးတယ္ဆိုၿပီး မနက္နဲတဲ့အေတြး အေခၚမပါခဲ့ရင္လည္း လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လမ္းေပ်ာက္တတ္ပါတယ္။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒါေၾကာင့္ မိဘန႔ဲ သားသမီးၾကားမွာ ျပႆနာဆိုတာ လံုး၀မရွိပါဘူး။ အေတြးအေခၚနဲ႔ အေတြ႕အၾကံဳကြာဟခ်က္ေလးသာ ရွိပါတယ္။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);"> အေတြးးအေခၚနဲ႔ အေတြ႔အၾကဳံ မွန္ကန္လိုက္ေလ်ာညီေထြ သဟဇာတျဖစ္ၾကမယ္ဆိုရင္ မိဘကသားသမီးကို၊ သားသမီးက မိဘကို၊ လူႀကီးက လူငယ္ကို၊ လူငယ္က လူႀကီးကို ဆက္ဆံၾကရာမွာ ဘယ္လိုအခက္အခဲ အဖုအထစ္ေတြမွ မေပၚလာႏိုင္ပဲ အားလံုးအဆင္ေျပႏိုင္ပါတယ္။</span> မိသားစုလူ႔ေဘာင္ အဖြဲ႔အစည္းေတြသာမက တစ္ဦးခ်င္းစီ တစ္ေယာက္ ခ်င္းစီအတြက္လည္း ကုိယ့္အေတြ႕အႀကံဳနဲ႔ ကိုယ့္အေတြးအေခၚကို မွ်မွ်တတ သင့္ေတာ္စြာ ညႊိစြမ္းႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ဘ၀တစ္ ေလွ်ာက္လံုးမွာ ဘာျပႆနာ ဘာအခက္အခဲမွ မျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ဘူးဆိုတာ လက္ခံလာႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">အေတြးအေခၚနဲ႔ အေတြ႔အၾကံဳ ညီမွ်ႏိုင္ၾကပါေစ။ အျမင္လည္းရွင္း၊ စိတ္လည္းရွင္း၊ ႏွလံုးသြင္းမွန္ပါေစ။</span><br /></div></span><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5646108557088324210-1543819564080322550?l=thukhayate.blogspot.com' alt='' /></div>သုခရိပ္http://www.blogger.com/profile/10058932387269876042noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5646108557088324210.post-44276482802051247802008-11-22T03:18:00.006+03:002008-11-22T03:31:56.395+03:00<div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:Zawgyi-One;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">ဣဓ၀ါ-</span> ဤလူ႔ျပည္၌လည္းေကာင္း၊ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">ဟုရံ၀ါ</span>- နဂါးျပည္၊ ဂဠဳန္ျပည္၌လည္းေကာင္း၊ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">သေဂၢသု၀ါ</span>- နတ္ျပည္တို႔၌လည္းေကာင္း၊ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">ယံကိဥ္ၥိ</span>- အမွတ္မရွိေသာ၊ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">၀ိတၱံ</span>- ႏွစ္သက္အပ္ေသာ၊ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">ပဏီတံ</span>- ေတာင့္တအပ္ေသာ၊ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">ယံ ရတနံ</span>- အၾကင္ရတနာသည္၊ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">အတ္ၳိ</span>- ရွိ၏။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">တံ ရတနံ</span>- ထိုရတနာတို႔တြင္၊ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">တထာဂေတန</span>- ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္၊ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">သမံ</span>- တူေသာရတနာသည္၊ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);">နေနာအတ္ၳိ</span>- မရွိသည္သာလွ်င္တည္း၊ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 0, 0);">ဤသို႔ ရတနာအစစ္ ျဖစ္ေတာ္မူေသာ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးအား တပည့္ေတာ္ ရိုေသစြာရွိခိုးပါ၏။</span></span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><div style="text-align: justify;">ခုတေလာသတင္းေတြထဲမွာ အတုေတြအေၾကာင္းကို ေတာ္ေတာ္ၾကားေနရတာနဲ႔ အတုေတြအေၾကာင္းကို ဟိုမေရာက္ ဒီမေရာက္ ေရးခ်င္စိတ္ေတြ ေပၚေနခဲ့ပါတယ္။ အတုဆိုတာကို ၾကားဖူးခဲ့တာၾကာပါၿပီ။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 102, 0);">ငယ္ငယ္တုန္းက ေမေမဟင္းခ်က္ တာကိုၾကည့္ၿပီး ဘာေတြလဲေမးၾကည့္ေတာ့ အသားတုေတြျဖစ္ေနတယ္။ အစားအစာဆိုတာလည္း အတုရွိေနတာပါပဲ။ အဖြားကလည္း အသားတုေတြကို သြားတုေတြနဲ႔၀ါးေနျပန္ပါတယ္။ </span>စားမေကာင္းမွန္းသိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဖြားမ်က္ႏွာေပၚမွာ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိတဲ့ အျပံဳးတစ္ခုကို ျမင္ခဲ့တယ္။ အျပံဳးတုႀကီးမ်ားျဖစ္ေနေရာလားလို႔ ခုေနအခါေတြးၾကည့္မိပါ တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ အတုေတြၾကားထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ႀကီးျပင္းခဲ့ေတာ့ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္ခု ေတာင္ေက်ာ္ေနခဲ့ပါၿပီ။<br /></div><div style="text-align: justify;">လူေတြအားလံုး အတုနဲ႔အစစ္ ဘယ္ဟာကိုႀကိဳက္လဲေမးရင္ အစစ္ကိုပဲႀကိဳက္တယ္ ေျပာၾကမွာပါ။ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ညာေနၾကတာ။ သူတို႔ေတြ အတုကိုႀကိဳက္တာမ်ားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။ အတုရွိမွလည္း အဆင္ေျပမယ္ထင္ေနၾကတယ္လ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာေတာ့ အတုေတြတစ္ကယ္အသံုး၀င္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာေတာ့ အတုဆိုတာ မေကာင္းတာေတြပါ။ ကြန္ပ်ဳတာမွာ မွတ္ဉာဏ္တုဆိုတာက အလြန္အသံုး၀င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုတစ္ေလာၾကားေနရသလို ႏို႔မႈန္႔ အတုေတြ၊ ေဆးတုေတြ၊ အျပံဳးတုေတြဆိုတာကေတာ့ မေကာင္းဘူးဆိုတဲ့အထဲမွာ သူတို႔ေတြပါပါတယ္။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 102, 0);">မေကာင္းတာေတြ ကိုမွလုပ္တတ္တ့ဲသူေတြကလည္း လူေတြအေပၚမွာ အၾကင္နာတရားမရွိတဲ့ စိတ္ထားအတုပိုင္ရွင္ေတြ၊ ႏွလံုးသားအတု ပိုင္ရွင္ေတြပဲ ျဖစ္ေနမလားလို႔ မေရးမရာဆက္ေတြးေနလိုက္ျပန္ပါတယ္။</span><br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ခါတုန္းက ရွမ္းအဖိုးႀကီးတစ္ေယာက္ မႏၱေလးၿမိဳ႕ႀကီးမွာ ေစ်းလာ၀ယ္ရင္းနဲ႔ အုန္းသီးဆိုင္ တစ္ဆိုင္ကို ေရာက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ သူကဆိုင္မွာရွိတဲ့ အရာကိုလက္ညိဳးထိုးၿပီး ဒါက ဘာႀကီးလဲ၊ ဘာလုပ္လို႔ရတာႀကီးလဲဆိုၿပီးေမးပါေတာ့တယ္။ တစ္ကယ္ေတာ့ သူေမးတာက အုန္သီးႀကီးပါ။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 102, 0);">ဆိုင္ရွင္ကလည္း အုန္းသီးျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႔ ဒီလိုအသီးမ်ိဳးဆိုတာက ေတာ္၀င္နန္းသံုး မင္းမ်ိဳးေတြသာစားသံုးေၾကာင္း အစစ္ထည့္ေျပာလိုက္သတဲ့။</span> သူလည္းဘာမသိညာမသိ ဒီအသီးႀကီးကို ၀ယ္သြား ၿပီး အိမ္ေရာက္ေတာ့ ခြဲစားလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေစ်းကိုသူလာတဲ့အခါမွာေတာ့ အုန္းသီး၀ယ္ခဲ့တဲ့ဆိုင္ကို သြားၿပီး မင္းတို႔အသီးကလည္းကြာ မင္းသံုးေဆာင္တဲ့ဟာမုိလို႔သာ ၀ယ္စားရတယ္။ အရသာကေတာ့ ဖန္းတြတြပဲ လို႔ဆိုလိုက္ပါ တယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;">ဟုတ္တယ္ေလ။ <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 102, 0);">သူစားပံုကလည္း သာမာန္အသီးေတြစားသလိုပဲ အေစ့ကိုလႊင့္ပစ္ၿပီး အခြံကိုစားလိုက္တာကိုး။ အုန္းသီးမွာက အခြံကိုလႊင့္ပစ္ၿပီး အေစ့ကိုခြဲစားရတာ ရွမ္းႀကီးမသိလိုက္ဘူး။</span> ဒါေၾကာင့္ သူဖန္တြတြႀကီးလို႔ ေျပာလိုက္တာပါ။ ခုလည္းဒီလိုပဲ လူေတြအမ်ားစုက အေနာက္တုိင္းကို အတုခိုးၾကပါတယ္တဲ့။ သူတို႔လုပ္ေနပံုက သူတို႔ဘယ္လို၀တ္တယ္။ သူတို႔တီးသလို လိုက္တီးတယ္။ သူတို႔ဆိုသလို လိုက္ဆိုတယ္။<span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 0, 0);"> ဒီလိုလုပ္ရတာ ေခတ္မီတယ္၊ ေခတ္ဆန္တယ္ ထင္ေနၾကတယ္။ သူတို႔ ဘာေတြစားတယ္။ သူတို႔ဘယ္လိုနားတယ္ဆိုတာေတြကို လိုက္ၿပီးအတုယူေနၾကတယ္။ </span><br /></div><div style="text-align: justify;">တို႔ေတြအ